Copyright © Evert van Wijk 2008


Woord vooraf

Dit verhaal verscheen oorspronkelijk als weblog, geschreven door ene Ivar Lundgren en (in een later stadium) zijn vriendin Annemiek van Driel. Beide personen waren net zo imaginair als het geschrevene. Wat wel klopte waren sommige aangeduide gebeurtenissen (Gay Pride, Prinsengrachtconcert, Uitmarkt) en het beschreven weer op de aangegeven data. Anders dan bij eerdere verhalen had ik nooit iets 'in voorraad': wat 's avonds verscheen, was vaak pas die middag geschreven.

Dit verhaal heb ik niet helemaal alleen geschreven. Een belangrijk deel van de 'reacties' ("Die of die zei: ...") is geschreven door mijn ex-collega Roel Schippers (te Zoetermeer), die daar spontaan en voor mij onverwacht mee begon. Ik vond dat leuk en wel een uitdaging en heb hem de vrije hand gegeven. (Met name 'Ivars' ex is 'zijn' personage.) Los daarvan heeft Roel ook enkele ideeën aangedragen die de voortgang van het verhaal bevorderden. Ere wie ere toekomt.

In zijn oorspronkelijke vorm stond altijd het laatst geschreven blog bovenaan. Ik geef hier de 'historische' volgorde.

Houd je niet van digitaal lezen? Desgewenst kan ik je tegen de billijke prijs van 12,50 euro een gedrukt exemplaar bezorgen. Stuur me een mailtje.



Beginnen maar 21/7/2008 22.15 uur

Als je een beetje met je tijd wilt meegaan tegenwoordig, houd je een weblog (of 'blog') bij. Je kunt daarin over je hobby's vertellen. Je kunt over je dagelijkse wederwaardigheden vertellen. Sommige politici hebben een blog waarin ze de burger vertellen wat voor belangrijke bijdragen zij leveren aan de debatten in de Tweede Kamer. Je kunt gratis reclame maken, al moet je maar afwachten of er iemand toevallig bij jouw blog terechtkomt. Een tijdje geleden heb ik eens een zgn. 'account' aangemaakt. Dat kost toch niks. Ik heb de eerste tijd nog niets geschreven. Ik wilde eerst eens kijken wat anderen te bieden hebben. Nou, dat is vaak niet veel soeps. Veel mensen beginnen eraan, maar houden er na een paar afleveringen mee op. Er wordt ook heel wat afgeleuterd. Als je een beetje van taal afweet rijzen de haren je soms ten berge vanwege de talloze taal­fouten die erin staan.
Een blog is reuze handig als je een paar weken op vakantie gaat. Als je niet al te ver van de bewoonde wereld weggaat, vind je altijd wel ergens een internetcafé, waar je kunt inloggen en vervolgens de belevenissen van de voorgaande dag(en) kunt neerschrijven voor belangstellende familieleden, vrienden en collega's. Dat scheelt een hoop duur mobiel bellen.
Waarom begin ik eigenlijk aan een blog? Nou, kijk. Ik ben 34. Na twee jaar samenwonen en drie jaar huwelijk vond mijn vrouw dat ze weer eens aan iets nieuws toe was in de relatiesfeer, met name omdat ze me toch nauwelijks zag. Helemaal ongelijk kon ik haar niet geven. Ik werk in een snel groeiend ICT-bedrijf dat software ontwikkelt voor andere bedrijven. Ik ben een van die ontwikkelaars en durf best te zeggen dat ik er goed in ben en ik vind het nog leuk ook. Ik was (en ben nog steeds) vaak op pad om met klanten te overleggen, ook elders in Europa, en als ik thuis was (en ben) zat ik ook vaak door te werken. Het verdient goed. Mijn ex is advocaat en verdient ook goed, dus we konden ons een aangename flat veroorloven op het Javaeiland in Amsterdam. De scheiding - nu twee jaar geleden - en wat er allemaal bijkomt hebben we zonder al te veel geruzie kunnen re­gelen. Er zijn geen kinderen als complicerende factor. Mijn ex kon een aardige flat in Buitenveldert op de kop tikken. Ik woon nog steeds in 'onze' flat.
Ik woon nu dus twee jaar alleen en dat gaat me best redelijk goed af. Als ik er tijd voor heb, kook ik voor mezelf en dat vind ik nog wel leuk ook. Anders eet ik buiten de deur of ik laat iets bezorgen. Mijn flat wordt schoongehouden door een bedrijf en de was gaat de deur uit. Kortom, Ivar heeft zijn zaakjes voor elkaar. Maar ja, alleen wonen heeft wel een enkel nadeel. Zelfs een einzelgänger als ik wil toch wel eens wat kwijt over wat hem beroert of wat hij heeft meegemaakt. Op mijn werk komt dat er niet van. De keren dat ik in een kroeg kom hoef ik niet meteen mijn ziel bloot te leggen aan een wildvreemde man of vrouw. Mijn ouders en getrouwde zus wonen in Drenthe. We hebben nooit ruzie. Dat geeft de verhoudingen wel goed weer, denk ik. Ik weet nog niet of ik ze over dit blog vertel. Echte vrienden heb ik ook niet, een paar goede kennissen, that's all.
Dit blog wordt dus een soort uitlaatklep. Ik kan precies hetzelfde schrijven in een tekstdocument, maar dat is net zoiets als tegen jezelf praten. Het openbaar maken geeft je toch het idee dat je het tegen iemand anders hebt. Ook als niemand het leest ben ik 'het' (whatever) tenminste kwijt.

Brussel 22/7/2008 22.57 uur

Momenteel zit ik in Brussel. (Vanochtend om zeven uur zat ik al in de trein.) De zaak doet niet moeilijk over hotelprijzen, die worden toch aan de klanten doorberekend. Dit hotel heeft vijf plekken waar je als gast voor een gering bedrag kunt internetten, dus ik kan hier mijn eerste 'echte' blog schrijven. Ik ben hier twee dagen voor een eerste overleg met een keten van modehuizen die zijn complete administratie eindelijk een keer goed geregeld wil hebben. Vandaag heb ik vooral gespro­ken met hun accountant. Daar had ik zelf om gevraagd, kwestie van ervaring. Ik had eens, aan het begin van mijn 'carrière' een soortgelijke klus helemaal af, dacht ik, toen de opdrachtgever met zijn accountant op de proppen kwam. Ik kon bijna helemaal opnieuw beginnen. Dat overkomt me maar één keer. Die accountant is gelukkig een Vlaming, want mijn Frans is niet al te best. Vrijwel overal in het buitenland spreek ik Engels, waarin ik me prima kan uitdrukken.
De accountant is een geboren Brusselaar en zei dat hij elk goed restaurant in Brussel kent. Om dat te bewijzen nodigde hij me uit met hem te gaan eten. Daar zei ik uiteraard geen "Nee" tegen. Ik reken mezelf niet tot de kenners op culinair gebied en al helemaal niet op het gebied van wijn. Ik houd het er dus maar op dat ik uitstekend gegeten en gedronken heb. Los van het eten en drinken was het ook een aangename avond, waarin ik aardig wat geleerd heb over de Vlaams-Waalse ver­houdingen in België.
Ik vertelde Jérôme, de accountant, over mijn net begonnen blog. Hij vroeg zich af wat een volwassen man met een blog moest. "Is dat niet iets voor pubers die hun gevoelens en frustraties van zich af moeten schrijven?"
"Die zijn er ook voldoende", zei ik, "maar je kunt het ook op een wat volwassener manier gebruiken." Ik vertelde hem hoe ik er toe gekomen was.
"Zou het niet wat slimmer zijn een ietsje minder tijd aan je werk te besteden en wat meer aan sociale contacten? In een goede vaste relatie kan je wat meer kwijt en krijg je ook nog direct respons, als het goed is tenminste."
Ik kon hem daar moeilijk ongelijk in geven. Ik heb daar zelfs een tijdje over zitten nadenken. Ik zie één probleem: mijn baas is gewend aan een bepaalde productie die ik haal. Die haal ik, omdat ik gemiddeld toch wel zo'n zestig uur per week werk. Dat is anderhalf keer zo veel als in mijn arbeidscontract staat, maar daar heeft niemand het over. Als ik nu meer tijd aan mezelf ga besteden, gaat automatisch mijn productie omlaag. Daar worden bazen niet gelukkig van. Die willen daar een ver­klaring voor. "Ik wil eens kijken of ik een nieuwe relatie kan opbouwen." Is dat een goede verkla­ring? Er is een mooie kans dat hij zegt dat je daar tegenwoordig de deur niet meer voor uit hoeft: je meldt je aan bij een datingsite, zoekt iemand uit, of je wordt uitgezocht, je mailt een tijdje heen en weer en dan kijk je of het misschien tijd wordt voor een persoonlijk gesprek. "Ja, baas, maar als het dan werkelijk wat wordt, wil ik niet weer het verwijt naar mijn hoofd geslingerd krijgen dat ik nooit thuis ben en dat als ik thuis ben ik ook steeds aan die verdomde pc zit."
Mijn baas heeft nog niet zo gek lang geleden zijn derde huwelijk tot een eind zien komen, dus ik weet niet of hij van dat laatste argument erg onder de indruk zal zijn. Hij behoort nog tot de soort die vindt dat het werk altijd vóór het meisje gaat. Ik vind mijn werk leuk, ik kan redelijk goed in mijn eentje zijn, maar of ik dat nog vele jaren zo wil laten doorgaan betwijfel ik. Daar moet ik nog eens goed over nadenken.

Allochtoon? 23/7/2008 23.02 uur

Tegen het eind van de middag kwam ik met de trein uit Brussel op Amsterdam Centraal aan. Ik had geen zin om nog snel boodschappen te doen, dus besloot ik wat in de stad te gaan drinken en eten. De oudste kroeg van Amsterdam, 'Karpershoek', was snel bereikt. Het was druk, zoals gebruikelijk om die tijd. Ik haalde een pilsje aan de bar en zag nog een lege stoel bij een tafeltje. Ik vroeg of er bij mocht zitten. De man die er al zat gaf met een gebaar aan dat het mocht. Ik schatte hem ergens op eind twintig. Hij zat strak in het donkere pak. Naast zijn stoel stond een zo te zien echt leren diplomatenkoffertje. Hij leek me geen Nederlander.
Normaal doe ik dat niet zo snel, maar kennelijk was ik onbewust al begonnen met mijn (re)socialisatieproject. "Where are you from?" vroeg ik.
De man moest lachen. "Amsterdam", zei hij. "Om precies te zijn: uit de Noorderstraat." Alleen de echte kenners zouden het accent horen, het Amsterdamse accent wel te verstaan. "Lastig, hè?" vervolgde hij. "Een allochtoon in een net pak die ook nog eens een alcoholhoudende drank drinkt."
Ik lachte maar mee. "En ook nog eens een duur diplomatenkoffertje bij zich heeft. Waar staat de verborgen camera?"
Het ijs was al gauw gebroken. Hij stelde zich voor als Arqam Taoujni. Hij gaf er meteen maar zijn kaartje bij, zodat hij de naam niet hoefde te spellen. Ik deed hetzelfde. "Ivar Lundgren klinkt ook niet typisch Nederlands", zei Arqam. "Je bent net zo allochtoon als ik."
"Mooi niet. Mijn overgrootvader van mijn vaders kant was een Noorse zeeman die hier ooit is blijven hangen en zich heeft laten naturaliseren. Mijn grootvader is hier geboren, dus ben ik autochtoon. Het zal me trouwens een zorg zijn wat iemands huidige of vorige nationaliteit is of die van zijn voorouders." Daar waren we het over eens.
Arqam 'heeft wel iets' met Marokko, maar beschouwt zichzelf vooral als Amsterdammer. Hij is accountmanager bij een reclamebureau. Zijn vader heeft hier altijd in de bouw gewerkt en doet dat nog steeds, maar al enkele jaren als zelfstandig ondernemer. Hij heeft zijn drie zoons (Arqam is de derde) en één dochter in de gelegenheid gesteld goede opleidingen te volgen. Hij gaat wekelijks naar het vrijdaggebed in de moskee, ziet met lede ogen aan dat zijn kinderen dit niet doen, maar heeft zich erbij neergelegd. Arqams moeder is actief in diverse buurtverenigingen. "Ze zijn dus aardig ingeburgerd", zei Arqam. "Ze moeten ook niets hebben van dat radicale gedoe. Ze waren net zo ontzet over de moord op Theo van Gogh als alle andere Amsterdammers."
Ik vroeg hem of hij wel eens in aanraking kwam met geradicaliseerde jongeren. Niet dus. Een heel enkele keer keek hij wel eens op een website, waar ze ideeën met elkaar uitwisselden, maar de laatste keer was al weer een tijd geleden. Hij zou niet weten wat de naam van die site was.
"Kun jij een beetje voorstellen dat sommige allochtone jongeren zo worden?" vroeg ik.
"Zeker. Ze groeien op tussen twee totaal verschillende culturen. Ze moeten zich thuis heel anders gedragen dan op school. Ze kijken heel anders tegen meisjes aan. De moeder spreekt vaak nauwelijks of geen Nederlands, de vader nog vaak gebrekkig. Dat leidt tot allerlei onzekerheid en wat ga je dan doen? Je vasthouden aan iets dat al eeuwen niet gewijzigd is. Je gaat het idealiseren en verabsoluteren. Dat gaat ook weer botsen, want hier in Nederland houden we niet zo van absolute waarheden."
Ik vond het toch wel typerend voor hem dat hij niet 'houden ze' of 'houden jullie', maar 'houden we' zei. Dat zei ik ook tegen hem.
"Ben ik even ingeburgerd! Overigens, ik was van plan ergens te gaan eten. Wat doe jij?"
Ik stelde voor naar een eetcafé in een zijstraatje van de Zeedijk te gaan, waar ik wel eens een goede saté gegeten had. Na nog een paar pilsjes en veel praten gingen we daar heen.
Voordat we ieder ons weegs gingen spraken we af contact te houden.

Goed gesprek 24/7/2008 22.44 uur

Ik blijf het merkwaardig vinden dat ik niet alleen maar een wildvreemde aansprak, maar er ook mee bleef praten en er nog mee ging eten ook. OK, die Arqam is een interessante vent. Ik heb me eigenlijk nooit erg met allochtonen beziggehouden, noch in positieve, noch in negatieve zin. Ik kom ze in mijn werk en woonomgeving niet of nauwelijks tegen. Ik lees en hoor erover. Vaak is het dan iets negatiefs, want goed nieuws is nu eenmaal geen nieuws. Ik weet natuurlijk dat nogal wat Nederlanders alle Marokkanen 'kutmarokkanen' vinden en dat die Wilders de Koran wil verbieden, maar dan denk ik: kom, jongens, zullen we een beetje normaal blijven doen? Geef die mensen een paar generaties om zich onze leefgewoonten helemaal eigen te maken. Dat lukt echt niet met een inburgeringscursus alleen. Hier en daar zul je dan wel een 'islamitisch Staphorst' overhouden. Nou, en? Toen wij "ons Indië" nog hadden hebben we ook nooit erg ons best gedaan ons aan te passen aan de daar heersende cultuur. Veel meer dan nasi, bami en rijsttafel hebben we niet overgenomen.
Vanochtend heb ik maar meteen de stoute schoenen aangetrokken en ben met Willem gaan praten. Willem is mijn baas en eigenaar van het bedrijf. Hij is altijd een van die whizkids geweest die met een pc kan lezen en schrijven. Hij denkt bij wijze van spreken in programmeertalen. En hij weet zichzelf en zijn bedrijf uitstekend te verkopen. Op zich is hij helemaal geen onaardige vent. Ik kan me voorstellen dat vrouwen hem een charmeur vinden. Hij is maar een jaar of vijf ouder dan ik.
"Minder werken?" Hij viel bijna uit zijn stoel. "Hoeveel dagen wou je dan gaan werken?"
"Ik wil gewoon vijf dagen blijven werken, Willem, maar ik wil gewoon minder thuis werken. Je weet heel goed dat ik dat vrij veel doe, maar ik wil ook wel weer eens wat tijd aan mezelf besteden."
Hij leek toch wat opgelucht en gooide er maar meteen een grap tegenaan. "Je bedoelt zeker dat je wat meer tijd aan de vrouwtjes wil besteden. Ook een heel aardige tijdsbesteding, maar ga het niet al te serieus nemen. Daar begin ik ook niet meer aan. Je weet wel: loop nooit een tram of een vrouw achterna, over vijf minuten komt er een andere. Of wou je soms naar zo'n lijpe sportschool gaan?"
"Nee, Willem, ik wil weer eens een boek lezen. Ik wil weer regelmatig squashen. En ja, ik wil ook wel weer eens een aardige vrouw ontmoeten en ik heb er, denk ik, helemaal geen bezwaar tegen als dat wel wat serieuzer wordt. Ik wilde je er alleen op voorbereiden dat mijn productie wat minder wordt. Kwantitatief, niet kwalitatief."
Hij moest daar even over nadenken, dus hij ging maar naar het koffieapparaat om nog twee koffie te halen. Meer tijd om na te denken had hij ook niet nodig. "Bij minder werk hoort natuurlijk minder salaris."
"De laatste drie jaar is mijn salaris niet verhoogd."
"Maar je winstuitkering werd wel ieder jaar hoger."
Ik zag meteen een redelijke oplossing. "Aan die winst heb ik ook behoorlijk bijgedragen, dacht ik zo. Maar goed, als ik minder werk, draag ik minder bij aan de winst. Als we het nou zo doen: mijn basissalaris blijft wat het is, maar mijn winstuitkering wordt met een percentage verlaagd. Daar kunnen we dan nog eens over bakkeleien. Daar hebben we nog de tijd voor tot de volgende jaarrekening is opgemaakt. En wees gerust: als het echt een keer nodig is neem ik heus wel werk mee naar huis en het duurt nog wel een tijdje voor ik helemaal afgekickt ben."
Hij zat me over zijn koffiebekertje heen aan te kijken. "Ben je toevallig al een aardig vrouwtje tegen het lijf gelopen?"
"Nee, maar als het gebeurt heb ik geen zin om te roepen dat ik er helaas weer vandoor moet, want druk, druk, druk."
"OK! Ik zal er rekening mee houden. We doen het zoals jij net zei. Over die winstuitkering hebben we het dan nog wel een keer. O ja, ik zeg het geloof ik niet zo vaak en als manager schijn je dat voortdurend te moeten doen om je mensen gemotiveerd te houden: je doet het nog steeds uitstekend. Ga vooral zo door."
Dat was sneller geregeld dan ik verwacht had. Hij weet natuurlijk ook wel dat ik zonder al te veel moeite zou kunnen overstappen naar een ander bedrijf. Als hij me wilde houden, zou hij daar wel wat (bijv. geld) voor over hebben. Met die winstuitkering zou het best nog eens mee kunnen vallen.



Rajib zei: 25/7/2008 8.50 uur
Net als alle Nederlanders begrijp jij niet wat geloof in Allah betekend. Ook in Staphorst weten ze niet wat het enige ware geloof is. De tijd zal komen dat we het jullie zullen leren. En wie niet leren wil moet maar voele.


Reactie 25/7/2008 23.17 uur

Kijk eens aan: ik ben pas een paar dagen aan het bloggen en ik heb al een bezoeker die het de moeite waard vindt om op mijn geschrijf te reageren. Ik heb daarbij duidelijk op een paar tenen getrapt. Maar ik heb toch niks onaardigs geschreven over Allah, de Profeet - moge Allah hem vrede en zegeningen schenken (zo goed?) - of de Koran? Ik wil de Koran niet verbieden, van mij mogen er links en rechts moskeeën gebouwd worden en van mij mag iedereen zo fundamentalistisch zijn als hij maar wil. Als ik maar een beetje liberaal mag blijven. Ik zeg en schrijf ook nooit iets wat door allochtonen als discriminerend zou kunnen worden ervaren. Dus, Rajib, als je dit toevallig ook leest: neem een voorbeeld aan allochtonen die wat meer relaxed reageren.
We hebben vandaag ook weer eens met al het personeel bij elkaar gezeten. Dat doen we elke laatste vrijdag van de eerste maand van een kwartaal. "Al het personeel" klinkt als een grote bijeenkomst, maar dat valt reuze mee. We zijn met ons dertienen: Willem, Dorien, de managementassistente, Karel, de financiële man en dan tien man die allemaal zo'n beetje hetzelfde werk doen. Ik ben één van die tien. Eén of twee keer per jaar doet de accountant een deel van de dag mee. Wil­lem gelooft in 'openheid': we weten allemaal van elkaar precies wat we verdienen. We kunnen niet in de boekhouding zitten rommelen, maar we kunnen alles bekijken. We weten dus ook precies wat de inkomsten en uitgaven van het bedrijf zijn en wat Willem er zelf uithaalt. In het begin, nu zo'n vijf jaar geleden, moest ik even wennen aan al die openheid, maar het bevalt prima. Er hoeft niet bij koffieautomaten eindeloos gespeculeerd en geleuterd te worden of iemand misschien iets meer verdient dan 'ik' of 'jij'. Dorien is een van de twee vrouwen, de andere is Ellen, een van de ICT-ers. Ze is een mooie vrouw, mijn leeftijd en lesbo, dus binnen de ICT-club hoeft er niet 'geconcurreerd' te worden. Voor alle duidelijkheid zeg ik er nog maar even bij dat ze in niets voor de mannen onderdoet. Ze wenst niet als vrouw, maar als collega behandeld te worden. Dorien is 51, getrouwd, geen kinderen en het prototype van 'secretaresse van het jaar'. Ze kent alle deadlines en alle af­spraken en houdt iedereen daar aan, weet smoezen te verzinnen waar elke opdrachtgever in trapt en is tussen de bedrijven door ook nog "Lieve Abby", bij wie je met elk probleem terecht kunt. Toen mijn scheiding eraan zat te komen had ze een willig oor, vond het jammer voor me en wond er geen doekjes om: "Als jij net als Willem vindt dat het werk vóór het meisje gaat, gaat het meisje ook haar prioriteiten stellen."
Voor die kwartaalbijeenkomsten huurt Willem - Dorien dus - altijd een vergaderzaaltje in een hotel, dat ook voor de lunch en het diner zorgt. Het is een combinatie van werkoverleg en ondernemingsraadvergadering. We zijn natuurlijk veel te klein voor een OR, maar iedereen mag alles aan de orde stellen, waar normaliter in een OR over gepraat wordt en Willem gaat daar serieus en zakelijk op in. Een jaar of zo geleden stelde een van mijn collega's voor dat iedereen een leaseauto van de zaak zou krijgen. Hij bracht het als een soort grap, maar ik wist dat hij het wel degelijk meende. Willem was er kort over: "Forget it! Wij worden niet ingehuurd omdat we in een dure slee komen voorrijden. We gaan onze tijd niet zitten verdoen in files. Naar een klant buiten de stad ga je met de trein en zo nodig een taxi. Als het helemaal niet anders kan, huur je een auto. Als jij indruk wil maken met een dure auto koop je er maar een."
Zoals gebruikelijk waren we om half vijf klaar en konden we serieus gaan borrelen. De enige die met de auto naar dit overleg komt is Karel. Hij drinkt nooit. Zijn vader had 'Korsakov'. Ik heb vooral met Ellen zitten praten. Ze vertelde dat ze voor het eerst serieus overwoog te gaan samenwonen. "Maar het zal nog wel enige moeite kosten Hasna te overtuigen. Ze heeft gelukkig geen broers."
Ik vertelde haar over mijn ontmoeting met Arqam. "Met zo'n broer zou het geen probleem zijn", zei Ellen.

Hoofddoekje 26/7/2008 14.24 uur

Vanochtend ging ik behoorlijk vroeg de stad in om wat boekwinkels af te struinen. Op die manier kon ik nog wat genieten van de relatieve koelte voor het echt klammig ging worden. Ik begon in de Bijenkorf. Daar kon ik mezelf meteen op een slagroomtompoes trakteren. Ik liet die tompoes bijna op de grond vallen toen ik achter mij ineens mijn naam hoorde roepen. Het was Arqam in charmant gezelschap. Hij wenkte. Ik kon naast hem zitten en zat dus tegenover dat charmante gezelschap.
"Farah", zei hij, "dit is Ivar. Ik heb hem een paar dagen geleden in de kroeg ontmoet. Hij valt wel mee voor een Nederlander. Ivar, dit is mijn zus Farah, met f, a, r, a, h. Voordat je het vraagt of denkt: ze mag in haar eentje gaan en staan waar ze wil. Ik wil wat kleren kopen en Farah vindt dat ik absoluut geen smaak heb en zonder toezicht de meest vloekende kleuren bij elkaar koop. Niet zij, maar ik word dus begeleid."
"Draag dan een djellaba", zei ik. "Hoef je helemaal niet meer na te denken."
"Dat doe ik thuis, bij wijze van ochtendjas, Farah ook trouwens."
"En af en toe draag ik ook zo'n hoofddoekje", zei Farah. "In de eerste plaats omdat je er daarmee ook best aardig kunt uitzien en ik let altijd op de reacties van mensen. Je zakt meteen een paar sociale lagen om het zo maar eens uit te drukken. Je zal wel kassière bij de Aldi zijn of zoiets."
Ik vroeg wat ze dan wel deed.
"Kassière bij Albert Heijn natuurlijk, op het Museumplein. Geintje."
Ze studeert Nederlands aan de UvA. Ze woont nog bij haar ouders. Ze moet nog een jaar. Ze wil daarna wetenschappelijk onderzoek gaan doen naar de problemen die voortkomen uit het opgroeien met twee of drie talen. "Er zijn nogal wat Marokkanen die zijn opgegroeid met Arabisch en Berbers. Daar komt nog een keer Nederlands bij. Ga d'r maar aan staan."
Ik vond het wel jammer dat Arqam en Farah er al snel vandoor gingen. Ik had nog wel een tijdje met Farah willen doorpraten. Ze is wat de Amerikanen 'a sight for sore eyes' noemen. Maar laat ik niet teveel gaan fantaseren en illusies maken. Ik zal toch wel minimaal zo'n tien jaar ouder zijn. Ze zal keuze genoeg hebben in haar eigen leeftijdsgroep, als ze al geen keuze gemaakt heeft.
De kennismaking met die twee bracht me er wel toe te gaan kijken of ik een goed boek over Marokko en dan vooral over de cultuur zou kunnen vinden. Die cultuur nemen ze immers overal met zich mee en wordt nog doorgegeven aan de kinderen. Ik zag hier en daar wel wat boeken, maar had geen idee of dat goede boeken waren. Ik denk dat ik Arqam maar eens ga vragen of hij wat titels kan adviseren. Nee, ik ga niet van de gele­genheid gebruik maken hem te vragen naar het telefoonnummer of e-mailadres van zijn zus.



Rajib zei: 27/7/2008 9.15 uur
Waarom ga je alleen om met afvalligen? Ze zullen branden in de hel. Net als jullie trouwens. Jullie voelen je zo superieur met jullie democratie en zogenaamde tolerantie. Als de minaretten maar niet boven de kerktorens uitkomen. Dat vrouwtje zal ook nog wel eens leren wat haar plaats is


Kater 27/7/2008 11.45 uur

Vandaag was ik wat later op dan gebruikelijk. Ik had mij weer eens laten verleiden om (gisteren) naar een feestje te gaan. De belangrijkste reden was het goede weer, zodat het zich allemaal in de tuin in plaats van in een volgepropte kamer kon afspelen. Dat dacht ik tenminste een paar dagen geleden toen ik "ja" zei, omdat de weersverwachting er goed uitzag. Dat viel dus vies tegen. Ik was net vóór de (onweers)bui binnen.
Een collega met wie ik meer dan met andere samenwerk vierde zijn verjaardag. De mensen die ik kende waren een paar andere collega's. Verder waren er familieleden, vrienden en buren. Er was ruim voldoende drank en er was een koud buffet met zeer smakelijke hapjes. Bij zo'n koud buffet moet ik altijd denken aan dat liedje van Reinhard Mey, 'Die Heiszlige Schlacht Am Kalten Buffet'. Het eerste couplet gaat zo:
Gemurmel dröhnt drohend wie Trommelklang, gleich stürzt eine ganze Armee,
die Treppe herauf, und die Flure entlang, dort steht das kalte Buffet.
Zunächst regiert noch die Hinterlist, doch bald schon brutale Gewalt,
da spießt man, was aufzuspießen ist, die Faust um die Gabel geballt.
Mit feurigem Blick und mit Schaum vor dem Mund kämpft jeder für sich allein,
und schiebt sich in seinen gefräßigen Schlund, was immer hinein passt, hinein.

Ik deed echt mijn best om te 'circuleren' en met 'vreemde' mensen te praten. Dat lukte me soms wonderwel. Het netto resultaat was, dat ik pas tegen mindernacht begon aan mijn fietstocht van Amstelveen naar huis. Het was gelukkig wel weer droog. Gezien het aantal genuttigde consumpties hield ik het tempo maar aan de lage kant. Ik was dus pas na enen thuis, waar ik nog een whisky nam en wat zat te zappen. Ik ben nu bij mijn eerste koffie en paracetamol maar eens wat vroeger op de dag aan het schrijven geslagen.
Moet ik nou blij wezen dat ik al een vaste lezer heb? Ik kan die commentaren van die Rajib natuurlijk deleten, maar dan word ik weer beschuldigd van discriminatie. Dan gaat hij schrijven dat ik alleen maar commentaren doorlaat waarin staat dat alles prachtig is wat ik schrijf. Dus, Rajib, schrijf wat je wilt en ik zal het ongewijzigd laten staan.
Ik heb voordat ik aan dit blog begon Arqam een mailtje gestuurd, waarin ik vraag of hij de teksten van die Rajib eens wil lezen en er commentaar op wil leveren.
Tussendoor heb ik even gedoucht. In die tijd kwam er al een mailtje terug van Arqam:
"Ja, wat moet ik daar van zeggen? Die jongen zal het wel moeilijk hebben. Als hij zich op deze manier uitleeft is er niet zo veel aan de hand.
Ik heb mij laten vertellen dat in de zeventiger jaren wel de kreet gebruikt werd "Never trust anyone over thirty." Ik heb de indruk dat mijn charmante zus in die fase verkeert.
Als je daar ook voor voelt kunnen we misschien eens samen, dat wil zeggen: tegen elkaar, squashen. Laat me even weten."
Het is nu nog aardig weer, maar in de loop van de middag wordt er weer onweer en regen verwacht. Ik ga eerst die kater er maar eens goed uitfietsen.

Nadenken 28/7/2008 23.01 uur

Op de neerslagradar had ik gezien dat de buien rond half negen Amsterdam wel gepasseerd waren en dat ik dus droog op mijn werk kon komen. Ik fiets er ongeveer een half uurtje over. Als ik me kwaad maak kan ik het in een kwartier doen, maar ik heb geen zin om bezweet op het werk aan te komen.
Waarom schrijf ik dat eigenlijk hier? Wie kan het nou interesseren of ik nat of droog op mijn werk kom? Als ik nog eens nalees wat ik tot nu geblogd heb, denk ik niet dat er veel mensen zijn die dat ademloos zullen lezen. Als het al gelezen wordt natuurlijk. Tot nu toe hebben, voor zover ik weet, alleen Arqam en die Rajib het gelezen. Die Rajib zal hier wel via googelen zijn gekomen. Misschien heeft hij er wel zijn taak van gemaakt het internet af te zoeken naar sites waarin iets onaardigs over Allah, Mohammed of de islam in het algemeen wordt gezegd om vervolgens zijn banvloek uit te spreken.
Toch is het vreemd: nu ik eenmaal aan dat bloggen begonnen ben en het al (of pas?) een week doe, heb ik zo'n gevoel van 'Ik moet nog even schrijven.' Er is de afgelopen week niets gebeurd wat ik zo nodig moest 'verwerken' of 'van me af moest schrijven'. Toch schrijf ik en dat wordt dan het schrijven over gewone dagelijkse, bijna banale dingen.
Het kan natuurlijk zijn dat ik door dat bloggen wat bewuster ga leven. Ik heb mezelf er al een keer op betrapt dat ik dacht: hé, onthouden, daar kun je wat over schrijven. Zo kwam ik via dat koude buffet op dat liedje van Reinhard Mey. (Die tekst heb ik op het internet gezocht en gevonden, want die ken ik echt niet uit mijn hoofd.) Dat is nu ook weer niet echt wereldschokkend, maar het geeft aan dat ik op dingen ga letten. Ik zoek als het ware naar 'materiaal'.
Op een gegeven moment zal ik dat een keer op mijn werk krijgen. Ik krijg bijvoorbeeld ruzie met een collega. Moet ik daar hier over schrijven? Ik heb zeer bewust de naam van het bedrijf niet genoemd en de namen die ik hier gebruik, ook die van Arqam en Farah, zijn niet de echte namen. Of Rajib zijn echte naam gebruikt weet ik niet, maar dat is mijn probleem niet.
Ik moet daar nog eens goed over nadenken.



Rajib zei: 29/7/2008 11.31 uur
Ik zal jou zeker bijven volgen ja. Jij bent ook zo'n zogenaamd tolerante persoon. Maar als het er op aan komt, zie je moslims die de zuivere leer in stand willen houden ook liever gaan dan ko­men. Jullie hebben ook jarenlang jullie zendelingen over hele wereld gestuurd om mensen desnoods met geweld te bekeren. Bekijk mij dan ook maar als een zendeling. Ik ben hier geboren en ik zal hier mijn geloof verbreiden.



Anoniem zei: 29/7/2008 13.09 uur
Ivar, pas op! Die Arqam is niet wie hij zegt dat hij is en die schoonheid van een Farah is al helemaal zijn zuster niet! Meer kan ik hier niet kwijt. Koop een pre-paid mobieltje en hou je omgeving goed in de gaten.


Anoniem 29/7/2008 23.40 uur

Vanavond heb ik met Arqam gesquasht. (Hij belde vanochtend om een afspraak te maken.) We spelen allebei zo'n beetje op hetzelfde, niet zo vreselijk hoge niveau, dus dat ging best lekker. Bij het biertje na afloop vertelde ik hem over de nieuwste 'bijdrage' van Rajib aan mijn blog die ik bij mijn lunch had gelezen toen ik even inlogde. "Wat wil zo'n jongen nou bereiken?" vroeg ik mezelf en hem af. "Hij moet toch ook weten dat vrijwel geen hond die particuliere blogs leest. Wat kan het hem nou schelen wat ik daar schrijf? En ik zit toch niet voortdurend mijn gal te spuwen over de islam en islamieten?"
"Hij heeft natuurlijk wel een beetje gelijk", zei Arqam. "Wat de zendelingen en missionarissen eeuwen lang gedaan hebben, was niet altijd even fraai. En voor de wat fundamentalistische christenen zijn islamieten nog steeds gewone heidenen, die het ware licht nog niet hebben gezien. Als je een week lang over andere dingen schrijft verliest hij zijn interesse wel. Ik vond het trouwens wel aardig om te lezen dat je je bijna verplicht voelt iets te schrijven."
Kennelijk keek ik wat verbaasd. "Ja", ging Arqam door, "je hebt in ieder geval één vaste lezer. Het is inderdaad niet wereldschokkend wat je schrijft, maar ik ben wel benieuwd welke kant het uiteindelijk op gaat."
We praatten verder nog wat over andere dingen. Even na tienen ging ik naar huis. Ik checkte mijn e-mail, dat doe ik voortdurend, en zag dat er nog een reactie was geschreven. (Dan wordt er door die website automatisch een mailtje gegenereerd.)
Ik vraag me af waarom iemand "anoniem" op een blog reageert. Je kunt daar gewoon Jan, Piet of Klaas invullen, want ik kan toch niet controleren of de eigenlijke naam misschien Sjoerd of Cassandra is. Deze 'anoniem' hoeven we trouwens niet tot de slimsten te rekenen. Dat Arqam niet is wie hij zegt dat hij is wist ik ook al, want - zoals ik al eerder schreef - hij heet geen Arqam. Misschien dat 'anoniem' toevallig ene Arqam kent, die hij verdenkt van het lidmaatschap van de Hofstadgroep of iets dergelijks, maar die zullen zich niet tegoed doen aan bier, want dat mag niet van Allah.
Als ik nog een mobieltje zou moeten kopen, zou ik waarschijnlijk de enige Nederlander zijn die nog niet zo'n ding had en wat wil die 'anoniem' dan? Dat ik hier mijn nummer geef zodat hij me kan waarschuwen voor de meest vreselijke gevaren? Moet ik mijn omgeving voortdurend afspeuren naar rondsluipende allochtonen?
Ik zie twee mogelijkheden. De eerste is dat 'anoniem' de tegenvoeter is van Rajib: een niet door feitenkennis gehinderde allochtonenhater die elke kans grijpt om weer eens van zich af te schelden. De andere mogelijkheid is een grappenmaker. OK, daar gaat ie: "Ha! Ha!"



Rajib zei: 30/7/2008 13.09 uur
Huichelaar! Als je niets negatiefs over de islam wil zeggen, waarom moet je er dan weer zo'n zinnetje tussendoor schrijven? "Want dat mag niet van Allah." Zeg dan ronduit dat je ons een achterlijk stelletje vind.


Mogelijkheden 30/7/2008 23.05 uur

Als het zo nog een tijdje doorgaat, is dit geen blog meer maar een forum, waarin mensen met elkaar van gedachten kunnen wisselen. Maar goed, als ik heel eerlijk ben, geef ik toe dat er iets zit in wat Rajib zegt. Er zat een element van belachelijk maken in mijn opmerking. Dat soort opmerkingen maak ik trouwens ook wel eens over God en Jahweh. Ik vind het nou eenmaal vreemd dat mensen hun leven laten leiden door hogere machten, de toevallige stand van de planeten of de tarot­kaarten die toevallig tevoorschijn komen. Ik weet dat mensen mijn opmerkingen als kwetsend kunnen ervaren, maar toch doe ik het en ik niet alleen. Ik zal, in ieder geval bij het schrijven, wat beter op mijn woorden gaan letten en nog een keer doorlezen voor ik publiceer. Die 'Del-knop' zit niet voor niets op het toetsenbord.
Weten dat je ook gelezen wordt moet toch wel enige invloed op het schrijven hebben. Wat eerst een theoretische mogelijkheid leek blijkt nu werkelijkheid te zijn. Ik kan natuurlijk blijven schrijven wat ik wil, want geen enkele toevallige lezer kent me. Niemand kan verhaal komen halen. Ga nou niet denken dat je maar even in het telefoonboek van Amsterdam hoeft te kijken om achter mijn adres te komen. Hoeveel Lundgrens wonen er nou helemaal op het Javaeiland in Amsterdam? Dat zal ik je vertellen: volgens het telefoonboek geen een. Sterker nog: volgens het telefoonboek komt er in heel Amsterdam geen Lundgren voor. Heb ik mij niet laten vermelden in het telefoon­boek? Zou kunnen, toch? Het zou ook kunnen dat ik helemaal niet Ivar Lundgren heet. Het zou zomaar kunnen dat dit blog niet is wat het voorgeeft te zijn. Ik heb eens gegoogeld op "Ivar Lundgren". Er moest alleen gezocht worden in Nederlandse pagina's in de Nederlands taal. Wat zag ik? "Resultaten 1 - 1 van 1 pagina’s in het Nederlands voor "Ivar Lundgren". (0,13 seconden)". Zou ik geen onderdeel kunnen zijn van een terroristische cel of van een andere criminele organisatie? Iedereen weet intussen dat geheime diensten het telefoon- en mailverkeer nauwlettend volgen. Die kun je dus beter niet gebruiken als je met je maatjes overleg pleegt of afspraken maakt. Wat doe je dus? Je begint een weblog en spreekt af dat uit een blog alleen ieder vijfde woord van elke zin van belang is. Hoe kraakt een geheime dienst een code als ze niet eens weet dat er een code is? Er zijn alleen al ruim zes miljoen 'Hyvers' in Nederland. Als ze dat allemaal moeten gaan bijhouden.
Wees gerust: ik ben geen terrorist en geen lid van een criminele organisatie. Misschien heb ik nu wel terroristen of criminelen aan een idee geholpen. Ik zou die 'Del-knop' kunnen gebruiken!
Toch maar niet.



Rajib zei: 30/7/2008 13.22 uur
Als een criminele vastgoedhandelaar een net zo criminele vastgoedhandelaar vermoord is hij een moordenaar. Als een gelovig islamiet uit Allahs naam een godslasteraar doodt is hij een terrorist. Aan moorden om geld zijn jullie wel gewend. Mensen op de brand­stapel zetten omdat ze het ver­keerde geloof aanhangen doen jullie niet meer, want jullie zijn beschaafd geworden, denken jul­lie. Mag ik misschien een andere manier ge­bruiken om straffen uit te voeren?


Ogen 31/7/2008 23.46 uur

Dat niet-meer-thuis-werken heeft eerder zijn beslag gekregen dan ik zelf voor mogelijk had gehouden. Dat komt door dit blog natuurlijk maar vooral door de belangeloze en onverwachte 'medewerking' daaraan door Rajib. Moet ik hem serieus en letterlijk nemen? Ik heb een enigszins vaag beeld van hem: eerste helft van de twintig, hbo-opleiding, diepgelovig islamiet, in zijn persoonlijk leven (bijv. in zijn werk) gefrustreerd en dat wijtend aan zijn islamiet of allochtoon zijn en 'onze' discri­minerende opstelling. Daarop reagerend is hij doorgedraaid naar fundamentalisme en fanatisme. De vraag is natuurlijk of hij zichzelf werkelijk ziet als instrument van Allah om wraak uit te oefenen en/of straffen uit te voeren. Een andere vraag is of hij alleen werkt of in een groep. Als ik die vragen bevestigend zou (kunnen) beantwoorden, zou ik meteen naar de politie moeten stappen. Die zou dan bij de internetprovider kunnen nagaan waar de reacties op mijn blogs vandaan komen. Maar ik ben er haast zeker van dat Rajib, als hij werkelijk kwaad in de zin heeft, niet vanaf zijn eigen pc zijn reacties schrijft en verstuurt. Doet hij dat wel, dan is hij óf uitermate dom, dus te dom om wat dan ook te beramen en uit te voeren, óf hij is gewoon een grappenmaker, die noch allochtoon, noch islamiet is. Daar ga ik de politie niet mee lastigvallen.
Vanuit mijn werk ben ik alleen naar huis gefietst om even te douchen en een korte broek en een ander T-shirt aan te trekken. Het was nog behoorlijk warm en klammig dus het leek me wel een goed idee om op het terras bij het Muziekgebouw aan 't IJ wat te gaan drinken en eten. Je hebt daar een mooi uitzicht over het IJ en dicht bij het water is het toch net even koeler, denk ik dan maar. Vlak voor ik naar huis ging had ik Arqam gebeld of hij daar ook niet voor voelde. Dat voelde hij zeker en mocht hij dan Farah meenemen? Nou, daar had ik weer geen enkel bezwaar tegen. Dat kon het uitzicht alleen maar verder verfraaien.
Ik ben twaalf jaar ouder dan Farah weet ik nu. Ik moet dus gewoon verstandig blijven en me geen illusies zitten maken. En wat voor illusies ik me ook zou maken, de komende vier weken zou ik daar helemaal niets mee kunnen doen. Zaterdag vertrekt ze voor vier weken naar Quarzazate in het zuiden van Marokko. Ze gaat grootouders en andere familieleden daar in de buurt bezoeken. Ze heeft wat meer band met Marokko dan Arqam. "Ik zou er niet meer willen wonen en leven, hoor", zei ze, "dan zou ik me toch wel opgesloten voelen. Ik kan me hier beter en verder ontwikkelen. Ik ga er nu voor de vijfde keer heen. Ik ga echt niet zeggen dat het voelt alsof ik thuis kom, maar ik voel me daar ook geen toerist. Ik praat met mijn moeder vaak met opzet in het Berbers, dat wilde ik als kind al, zodat ik me daar ook goed verstaanbaar kan maken en ook goed met mijn familie daar kan praten. En is het nog een hartstikke mooi land ook."
Farah vertelde nog veel meer en ik liet haar lekker begaan. Ik had een goed excuus om naar haar te kijken en dat deed ik dus met overgave. Die ogen! Al was ze compleet gesluierd geweest met alleen een spleetje om doorheen te kijken, dan zou je nog helemaal hoteldebotel kunnen raken. Je zou haast begrip krijgen voor die mannen die willen dat hun vrouw een boerka draagt die ook de ogen nog afschermt.
Ik zal verdere beschrijvingen achterwege laten en ga ter ontnuchtering nog even naar het laatste NOS-journaal kijken.



Farah zei: 1/8/2008 00.08 uur
Ik vond het ook een heel leuke avond. Ik was nog nooit op dat terras geweest, maar ik zal er zeker vaker heen gaan, nu ik het ken. Vind je het vervelend dat ik je blog gelezen heb, dus ook wat je over mij schreef? Arqam vertelde me erover toen hij me thuis bracht. Ik was al naar bed gegaan, maar het was nog zo warm dat ik niet in slaap kon komen. Ik ben dus maar wat gaan internetten en ging eerst naar jouw blog toe. Ik ben best een beetje ijdel, dus ik voelde me wel gevleid door jouw opmerkingen. Ga er niet meteen wat achter zoeken, maar als ik terug ben uit Quarzazate wil ik nog wel een keer op dat terras wat drinken en eten, met of zonder mijn broer. Hij heeft me je e-mailadres gegeven, dus als ik terug ben stuur ik wel een mailtje. Ik heb geen idee of er in Quarzazate mogelijkheden tot internetten zijn. Dat ga ik nog onderzoeken. Dan kan ik jouw blog volgen.



Rajib zei: 1/8/2008 8.34 uur
Je bent niet de enige die iets van ICT afweet, Ivar. Je mag ook rustig aannemen dat ik niet dom ben. Ik maak wel eens een schrijf- of typefoutje, ja. Maar ik vind de reacties op jouw blog niet van zo geweldig belang dat ik ze ook nog eens goed controleer voor ik ze verzend. Ik ben dus een fanatieke fundamentalist, hè? Vind je het heel erg dat ik dat wat anders zie? Als dat hoerige typetje waar jij zo verkikkerd op bent wat langer in Marokko zou blijven, zou ze misschien nog kunnen leren hoe ze zich werkelijk zou moeten gedragen.


Dreigingsniveau 1/8/2008 22.53 uur

Daar had ik natuurlijk geen rekening mee gehouden, ik bedoel dat mensen waarover ik schrijf dat ook nog wel eens zouden kunnen lezen. In het gewone dagelijkse leven zal ik een vrouw die ik voor de tweede keer ont­moet, hoe mooi ik haar ook vind, echt niet meteen vertellen dat ze zulke mooie ogen heeft. Niet dat daar iets tegen is, maar zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar. Wat ik nu schrijf zal Farah ook weer lezen, maar dat moet dan maar. Ik heb me nu eenmaal voorgenomen hier te schrijven wat er zo al in me opkomt. Ik voel me aan de ene kant wat 'ongemakkelijk' omdat ik me zo bloot gegeven heb, aan de andere kant is het niet zo slecht dat de dingen maar duidelijk zijn. Ik heb in ieder geval vier weken om rustig over deze situatie na te denken. Daarna moet ik wel weten hoe ik moet reageren op een mailtje van Farah.
Vanochtend herinnerde Dorien me aan een deadline. Ze had intussen van Willem gehoord dat ik minder thuis ga werken. "Dat is allemaal mooi en aardig, Ivar", zei ze, "maar die deadline is gebaseerd op je productie inclusief thuis werken. Je hebt volkomen gelijk dat je dat wilt verminderen, maar de klant heeft geen boodschap aan onze manier van werken. Die heeft een contract met een opleveringsdatum."
Ik kon Dorien alleen maar gelijk geven. Ik zal het weekend dus niet veel de deur uitkomen. Daar had ik toch al niet op gerekend, want het zou behoorlijk buiig gaan worden. Intussen lijkt het weer mee te gaan vallen. Op het KNMI kun je ook niet meer vertrouwen.
Naar aanleiding van de reacties van Rajib heb ik weer eens wat zitten googelen met 'terrorisme'. Zo kwam ik terecht op de site van de 'Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding'. Nou, dat ziet er niet best uit: sinds afgelopen maart is het 'actueel dreigingsniveau' substantieel. Letterlijk staat er: "Het niveau van de dreiging in Nederland is op dit moment terug op het niveau van "substantieel". Dit betekent dat de kans op aanslagen in Nederland reëel is." Als die 'anoniem' nog steeds dit blog leest zal hij wel zeggen dat Farah helemaal niet op bezoek gaat bij haar familie in Marokko, maar ergens in Jemen, Soedan of Pakistan in een kamp van Al Quaida de vervolgcursus 'bommen maken voor gevorderden' gaat volgen. Ik ga niet beweren dat ik een groot mensenkenner ben, maar de Farah die ik nu twee keer ontmoet heb kan ik me niet voorstellen als een vrouw die met een lief lachje een bom achterlaat op een metrostation tijdens de spits. Ik zie ook nog geen Arqam voor me die onder het genot van een pilsje een aanslag op Wilders of de ontvoering van Balkenende zit voor te bereiden. Ik heb ook nooit iemand horen zeggen dat hij bepaalde plaatsen of vervoermiddelen mijdt omdat de kans op een aanslag 'reëel' is. Morgen stroomt heel Amsterdam weer vol met mensen die naar die boottocht van "Gay Pride" komen kijken. Dat lijkt me een ideale gelegenheid voor een terrorist om een 'statement' te maken. Maar er zal niet veel ergers gebeuren dan een flinke plensbui. Inshallah!



Rajib zei: 1/8/2008 8.34
Je kunt het niet laten, hè? Moet je dat Inshallah er nou alleen bij zetten om mij te pesten? Nou, je bent weer geslaagd. Gefeliciteerd! Ik ben weer kwaad geworden. Ga daar vooral mee door. Je zult wel denken dat je onvindbaar bent. Dat zou wel eens tegen kunnen vallen.


Bezoek 2/8/2008 22.53 uur

Arqam stuurde me een mailtje:
"Eigenlijk had ik jouw e-mailadres niet zomaar mogen doorgeven, maar ik heb de indruk dat je het niet vreselijk erg vindt dat mijn zus het nu heeft. Als broer kijk je natuurlijk want anders naar haar, maar ik kan me voorstellen dat je Farah een leuke en mooie meid vindt. Ik heb wel eens de indruk dat je daarin niet helemaal alleen staat. Verder zal ik me nergens mee bemoeien.
Zullen we dinsdag weer gaan squashen?"
Ik heb hem teruggemaild en voorgesteld van de dinsdagavond een vaste squashavond te maken. Hoeven daar ook niet meer over na te denken.
Vanochtend belde mijn moeder. Ze begon zoals gewoonlijk met te zeggen dat ze me veel te weinig zagen. Ik ben vandaag met mijn werk veel verder opgeschoten dan ik verwacht had, dus ik zei maar dat ik morgen wel wilde komen. Dat vond ze geweldig, want mijn zus komt ook en die heeft een verrassing. Ze (mijn moeder) wilde niet zeggen wat die verrassing was. Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden: mijn zus, Ans, en mijn zwager, Peter, zijn al een tijd bezig een kind te krijgen. Ik zal wel te horen krijgen dat ze erin geslaagd zijn. Zijn mijn ouders over een tijdje opa en oma. Daarin heb ik ze nogal teleurgesteld. Zoals het er nu naar uitziet zal er geen volgende generatie met de naam Lundgren zijn, althans niet in onze tak.
Ik maak het morgen niet te lang, dan kan ik wat meer schrijven dan vandaag.

Inmenging 4/8/2008 23.05 uur

Gisteren kwam ik later thuis dan verwacht, dus van bloggen kwam het niet meer. Ook als ik laat thuiskom, ga ik nooit meteen naar bed. Ik drink nog een wijntje, zap wat langs de tv-kanalen en ik check nog even mijn e-mail. Er was één bericht. De afzender was daan@hotmail.com. Ik ken geen Daan. De tekst van het mailtje was:
Hallo Ivar,
Ik kwam bij toeval op jouw blog terecht. Je moet ineens gaan nadenken over vragen die met allochtonenproblematiek te maken hebben. Ik ben al wat langer bezig met die problematiek, vooral met wat ik maar even de 'duistere kant' van die problematiek noem. De overgrote meerderheid van de allochtonen hier is van onbesproken gedrag en wil niets liever dan een goed inkomen en goede leefomstandigheden. Maar we kunnen er niet omheen dat er ook een aantal is met een wat be­perkte visie op de (westerse) wereld. Zij menen dat ze het aan Allah en de Profeet verplicht zijn hun geloof te vuur en te zwaard uit te dragen. We weten allemaal waar dat toe kan leiden. In New York, Londen en Madrid hebben ze het aan den lijve ondervonden. In ons land heeft dat tot nog niet meer dan één moord en enkele bedreigingen geleid. De Nederlanders denken dus dat het hier niet zo'n vaart zal lopen. Zou het misschien zo kunnen zijn dat hier voldoende preventief toezicht is, zodat uitwassen hier al in de kiem gesmoord worden?
Jij hebt inmiddels kennis gemaakt met twee goed ingeburgerde allochtonen. Dat soort contacten kan heel waardevol zijn omdat daardoor de uitwisseling van kennis en ideeën tussen verschillende culturen op gang blijft. Ik blijf jouw blog volgen omdat ik daar misschien ook wetenswaardige dingen uit kan halen. Ik kan me ook heel goed voorstellen dat je in je blog niet alles opschrijft. Je moet de privacy van anderen in ere houden. Als je echter iets hoort wat toch wel interessant of opmerkelijk is, zou ik dat graag via e-mail van je horen. Het spreekt vanzelf dat ik die informatie vertrouwelijk zal behandelen.
Met vriendelijke groet,
Daan.
Als er iemand achter mijn e-mailadres kan komen omdat hij mijn blog heeft gelezen, kan ik me daar maar één ding bij voorstellen: die iemand werkt voor de AIVD. Die iemand wil mij nu kennelijk als onbetaalde informant inschakelen. Ik ga dat mailtje niet beantwoorden. Dat antwoord geef ik hier: vergeet het maar! Dat deze overheidsdienst zich qualitate qua ietwat paranoïde gedraagt, kan ik me nog voorstellen, maar als haar medewerkers verwachten dat ik pas een goede, 'den vaderland getrouwe' Nederlander ben als ik me net zo paranoïde ga gedragen, zijn ze bij mij aan het verkeerde adres. Het is al erg genoeg dat ze nu mijn persoonlijke gegevens bij mijn internetprovider hebben opgevraagd. Word ik nu geschaduwd, bén ik al geschaduwd om erachter te komen wie Arqam en Farah zijn? Gaan ze die nu ook volgen om er na een tijd achter te komen dat ze hun geld en menskracht beter op een andere manier hadden kunnen besteden? Als Arqam nu een ander squashmaatje gaat zoeken, zal ik hem dat niet eens kwalijk nemen.
Misschien moet ik nu wel gaan doen wat die 'anoniem' in zijn eerste reactie schreef: mijn omgeving in de gaten houden, niet om te kijken of er booswichten om me heen lopen, maar om te zien of er een plichtsgetrouwe ambtenaar in de uitoefening van zijn functie mijn contacten met allochtonen volgt. Of Arqam moet om zich heen gaan kijken. Van dit soort dingen word ik niet echt vrolijk.
Voorlopig zie ik nog geen reden dan maar te stoppen met dit blog. Ik houd er niet van dat anderen proberen mijn manier van leven te beïnvloeden. Als die Daan doorgaat mij mailtjes te sturen, kan hij er zeker van zijn, dat ik ze hier compleet en ongewijzigd openbaar zal maken. Ik kan me niet voorstellen dat hij dat wel een goed idee vindt.

Telefoontje 5/8/2008 23.05 uur

Arqam belde me toen ik net na thuiskomst een biertje zat te drinken. Hij was niet van plan onze squashplannen te herzien, dus hij zou er gewoon op de afgesproken tijd zijn.
Het squashen ging weer lekker en het biertje erna viel uitstekend. Uiteraard praatten we ook nog even door over dat mailtje van Daan.
"Ik begrijp het niet helemaal", zei Arqam. "Het kan best zijn dat de AIVD ene Arqam om wat voor reden dan ook in de gaten houdt, maar intussen moet het ze duidelijk zijn dat ik dat niet ben, omdat jij me die naam in jouw blog gegeven hebt. Ze moeten inmiddels ook gelezen hebben dat ik nauwelijks meer dan jij van radicale allochtonen of islamieten weet. Wat ik jou kan vertellen en wat jij dan zou kunnen doorgeven, valt in het niet bij wat ze heel simpel uit tijdschriften of van het internet kunnen halen."
Ik zei dat het me niet helemaal uitgesloten leek dat die Daan geen AIVD-er was, maar een of ander rechts radicaal type die op eigen houtje bezig was.
Het leek Arqam onwaarschijnlijk dat zo iemand achter mijn e-mailadres zou kunnen komen.
"Misschien werkt hij toevallig bij mijn internetprovider", opperde ik.
We, ik eigenlijk, stapten over naar een aangenamer onderwerp. Ik vroeg hem of hij al wat van Farah gehoord had.
"Nee", zei Arqam met een stalen gezicht. "Je denkt toch niet dat ze in dat opleidingskamp in Pakistan gelegenheid krijgt om even naar haar broer te bellen om te vertellen dat ze goed is aangekomen en dat ze het daar hartstikke leuk heeft? Die terroristen zijn ook niet gek. Die weten dat alle mobiele telefoongesprekken getraceerd kunnen worden."
Ik vond het goeie. "Zonder dollen?"
"Ze belde me zondag en uiteraard was alles in orde. Ik moest je de groeten doen." Het leek of hij een pauze nam om daarna nog iets over haar te vertellen. "Sorry, Ivar. Dat was alles. Of ik je de groeten wilde doen. Teleurgesteld?"
"Niet echt", zei ik naar waarheid. "Als ze niet zo gauw vertrokken was, zou ik misschien wel een keer gevraagd hebben of ze een avondje met me uit wilde, maar ik denk dat ik verstandig zou zijn geweest. Ik ben niet iemand die een mooie vrouw alleen maar mee uit vraagt om iedereen te laten zien dat ik zo'n veroveraar ben. Hoe zit het met jou eigenlijk in de relatiesfeer? Als me dat geen bal aangaat, mag je dat rustig zeggen."
"Sinds een klein jaar zit ik weer alleen. Hij is ook allochtoon en kon niet meer tegen de bedreigingen uit zijn omgeving op."
Mijn verwondering ontging hem uiteraard niet. "Je hoeft je niet ongerust te maken, hoor. Ik ben niet verliefd op je of zo. Wat dat betreft ben je mijn type niet. Ik heb nog wel een paar mannelijke vrienden. Vriendinnen ook trouwens."
Ik verzekerde hem dat ik absoluut niet ongerust was. "Een hoop mensen schijnen direct te zien of iemand homo of jood is. Dat heb ik niet. Het kan me ook geen bal schelen. Weet je familie het wel?"
"Alleen mijn ouders en zussen en hun mannen. Die zitten er niet mee. Nou ja, mijn ouders vinden het wel jammer dat de familienaam niet wordt voortgezet. Maar ik heb begrepen dat jouw ouders daar ook mee zitten. Wat zeuren de mensen nou eigenlijk over verschillen tussen allochtonen en autochtonen?"
Ik was het helemaal met hem eens.
Morgen ga ik met de Thalys heen en weer naar Brussel. Ik heb die modeketen mijn conceptplan per e-mail voorgelegd. Het is de basis, zeg maar, die ik ga gebruiken voor de software die ik voor ze ga ontwikkelen. Jérôme zal er uiteraard ook bij zijn. Ik heb hem uitgenodigd deze keer op mijn kosten (die worden toch doorberekend aan de klant) ergens wat te eten. Hij mag het restaurant uitzoeken.



Rajib zei: 6/8/2008 8.34 uur
Ach ja, waarom ook niet? Je weet ze wel uit te zoeken! Weet je wel zeker dat je die Arqam niet een hele lieve jongen vind? Waarom is je vrouw eigenlijk bij je weggelopen? Na een paar keer samen squashen (en douchen!) ben jij dat zusje vast helemaal vergeten. Die mag best in Marokko blijven.
Alles moet hier maar kunnen. Tot de meest smerige dingen toe. Dat gaat echt wel een keer ver­anderen.


Routinecontrole 6/8/2008 23.48 uur

De Thalys is net uit Roosendaal vertrokken. Rond half elf ben ik op Amsterdam Centraal, dus om elf uur ben ik wel thuis, maar ik begin nu maar vast aan mijn blog.
Met Jérôme was ik het gauw eens. De man van de modeketen heeft nauwelijks iets gezegd. Die vaart blind op Jérôme en gelijk heeft ie. Ik moest tegen achten de trein hebben, maar we hadden ruim de tijd om vóór het eten, dicht bij het station, ook nog wat te drinken.
Die Rajib is wel een volhoudertje. Ik dacht dat hij het wel zou weten te waarderen dat ik me niet laat inhuren om zijn - hoe noem je dat, medeallochtonen? - te bespioneren. Hij lijkt me zo iemand die alleen meer halflege en nooit halfvolle glazen (muntthee, natuurlijk) ziet.
Afgelopen zondag heb ik niet geblogd, omdat ik later thuiskwam dan verwacht. Ik heb daar verder niets meer over geschreven. Waarschijnlijk heb ik het verdrongen. Niet dat het zo'n vreselijke dag was, alles ging z'n normale gangetje: kopje koffie met plakje cake, hoe gaat het op het werk, heb je nog geen nieuwe vriendin, wil je een biertje, etc. Inderdaad is Ans in verwachting en zij en Peter zijn uiteraard helemaal opgetogen. Ze worden een echt gezinnetje. Ik hoop dat ik een beetje enthousiast overkwam toen ik ze met het blijde nieuws feliciteerde. Mijn ouders zijn natuurlijk ook helemaal door het dolle. Maar het vreemdste komt nog.
Ik stond, niet zo lang na het eten, al op het punt weg te gaan, toen mijn vader wat vertelde. Vorige week vrijdag werd hij op weg naar huis op de provinciale weg aangehouden. Een routinecontrole, zei een van de agenten, en of hij ook even de papieren mocht zien. "Hé, Lundgren", zei de agent. "Die naam kom je ook niet elke dag tegen. Bent u soms familie van Ivar Lundgren?"
Dat kon mijn vader moeilijk ontkennen. "Dat is mijn zoon. Kent u hem?"
"Nou, kennen is wel erg veel gezegd. Ik heb hem een keer in een café in Amsterdam ontmoet en toen hebben we wat zitten praten. Als hij Jansen had geheten zou ik dat al lang vergeten zijn. Doet hij niet iets met computers?"
"Hij ontwikkelt software, ja."
"Hij leek me nogal geïnteresseerd in allochtonen, hè?"
Daar had mijn vader nooit iets van gemerkt. Ik kon me ook die hele man niet herinneren. Ik zal best eens met iemand in een kroeg gepraat hebben. Ik kan zelfs mijn naam genoemd hebben. Maar ik weet zeker dat ik nooit in een kroeg over allochtonen begin. Al was het alleen maar omdat ik dan weer al die bevooroordeelde borrelpraat over me heen krijg.
Na dat mailtje van die Daan begrijp ik het allemaal wat beter. Routinecontrole? Aan me hoela. Die agent was geen agent, maar een AIVD-er die aan het 'vissen' was. Eerst maar even kijken of we van z'n vader iets te weten kunnen komen. Voor zo'n dienst is het een koud kunstje om uit te zoeken wie iemands vader is, waar die woont en werkt en hoe hij naar zijn werk gaat. En dat allemaal omdat ik uit een lijstje met Marokkaanse namen op het internet zo maar willekeurig een voor- en ach­ternaam kies.
Eigenlijk moet ik hopen dat ze mijn gangen volgen. Dan komen ze al gauw tot de ontdekking dat ik gewoon naar mijn werk ga en dat ik niet gek veel mensen zie, waaronder precies één 'Marokkaan' die zich Amsterdammer noemt. Hij is nog een geboren Amsterdammer ook. Ik ben een geïmmigreerde Drent, die hier pas na zijn studietijd kwam.

Briefje 7/8/2008 23.38 uur

De Olympische Spelen zijn begonnen, dus ik zat me af te vragen: wil ik daar voortdurend naar kijken, als ik thuis ben dan? Ik denk dat ik dat maar niet ga doen. Door het tijdsverschil is het vaak alleen maar op ongunstige tijden te zien ook: als ik moet werken of slapen. En wat mis je nou als je een sportevenement niet gezien hebt?
Na alle plensbuien was het gelukkig droog toen ik naar huis fietste. Tussen de middag heb ik zitten praten met Ellen. Ik vertelde haar over mijn ervaringen met Arqam en Farah en met (waarschijnlijk) de AIVD. Ze wist natuurlijk niet dat ik een blog heb tegenwoordig. Dat zou ze thuis eens gaan lezen.
"De familie van Hasna is wel nog behoorlijk conservatief", zei Ellen, "maar volgens mij zijn ze niet echt fundamentalistisch. Ze zijn net als Nederlandse conservatieven, het 'hoort niet', of 'zoiets doen wij niet'. Voor haar ouders ben ik een gewone vriendin, met wie ze af en toe gaat winkelen of bij wie ze op bezoek gaat. Lesbo zijn heeft zo zijn voordelen: met een vriendje zouden haar ouders dat nooit goed vinden. Maar ja, bij die Arqam is het juist weer afgeknapt. Ze waren duidelijk wat te opvallend homo. Mensen kunnen elkaar toch behoorlijk in de weg zitten."
Het 'mooiste', als je het zo mag noemen, heb ik vandaag voor het laatst bewaard. In mijn brievenbus lag een briefje. Het lijkt handgeschreven, maar het is gewoon getypt met een lettertype dat veel mensen gewoon op hun pc hebben. Ik heb het gescand.

Wat moet ik hier in godsnaam mee? Waar slaat het nou op dat mensen mij in de gaten houden? Hij of 'ze' volgen duidelijk mijn blog, maar zijn Rajib, Anoniem en Daan nou dezelfde grappenmaker? Voorlopig ga ik maar uit van het laatste.
Eigenlijk ken ik mijn buren niet. Het zou dus best kunnen zijn dat iemand in deze flat dat briefje in mijn bus gedaan heeft, nadat hij of zij toevallig op mijn blog is gekomen. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand half Amsterdam, laat staan half Nederland, doorrijdt om dat briefje bij me in de bus te gooien. Als ze me bang willen maken, kunnen ze dat soort teksten ook gewoon als reactie op mijn blog plaatsen.
OK, jongen(s) en/of meisje(s), ik ben nog nergens bang voor. Ik blijf gewoon bloggen. Jij/jullie maken het inderdaad wel spannend. Mijn blog gaat een heel andere richting op dan ik me voorgesteld had, maar dat vind ik helemaal niet erg. Het is gewoon een aardige afleiding. Dus: ga lekker door!

Meespelen 8/8/2008 23.38 uur

Ellen had mijn blog gelezen en vanochtend bij haar eerste koffie ook mijn laatste voortbrengsel. Ze vindt dat ik er wat al te luchtig mee omga. "Weet je zeker dat er niet iemand is die om een of andere reden een hekel aan je heeft?"
Ik zei dat ik misschien niet de aardigste persoon ter wereld ben, maar ik ben ook niet iemand die voortdurend Jan en alleman op stang jaagt en zeker niet op zo'n manier dat ze wraak willen nemen.
"Maar je kunt niet opeens doen", zei Ellen, "alsof dat gesprek van die agent met je vader echt toevallig was."
Daar had ze natuurlijk gelijk in, maar ik kan me niet voorstellen dat de AIVD zo'n briefje in mijn bus doet.
Waar het allemaal op neerkomt is, dat ik me er vandaag wel voortdurend mee heb beziggehouden, wat niet bevorderlijk was voor de voortgang van mijn werk. Dat zal ik dan in het weekend weer moeten goedmaken, maar geweldig fiets- of terrasjesweer wordt het toch niet.
Zouden andere bloggers nou ook last hebben van zulk raar gedoe? Een enkele keer kijk ik wel eens op andere blogs, maar je ziet zelden reacties, terwijl ze toch bedoeld zijn om de communicatie te bevorderen. De communicatie die het mij heeft opgeleverd is niet direct iets om over naar huis te schrijven.
Ik kan elk ogenblik stoppen met dit blog, maar voor mijn gevoel geef ik dan toe aan een bepaald soort druk en dat is het laatste waar ik zin in heb. Bovendien garandeert dat niet dat de AIVD of 'ze' (van dat briefje) met hun activiteiten stoppen. Wat ze verder ook doen, ik zal daar hier steeds melding van maken. Als het ooit nodig mocht zijn, hoef ik niet in mijn geheugen te graven om te weten wat er toen en toen gebeurde.
Ja, ik weet het: het begint erop te lijken dat ik zelf een beetje paranoïde aan het worden ben. Dat valt mee. Ik heb gisteren voor het slapen niet onrustig liggen woelen vanwege dat briefje.
Aan dit blog kun je dat niet zien, maar ik heb na de vorige zin een tijdje zitten nadenken. De vraag was niet: ga ik met dit blog verder, maar hoe ga ik met dit blog verder? Er zijn een paar personen die een spelletje met me spelen. OK! Prima! Ik speel mee!
In mijn eerste blog heb ik uitgelegd waarom ik ermee begonnen ben. Het leek mij een heel plausibele reden. Een aantal dagen later heb ik al eens aangegeven dat de naam die ik hier gebruik best eens verzonnen zou kunnen zijn. De AIVD kan ik wat dat betreft niets wijsmaken, maar die weten gauw genoeg dat ze mij rustig mijn gang kunnen laten gaan. Ze weten dat ik autochtoon ben en dat ik nog nooit koranlessen gevolgd heb en elke dag braaf naar mijn werk ga. Maar de AIVD weet ook niet alles. Ik zal ze voor een probleem zetten: hoe slim ben ik eigenlijk? Probeer ik ze te overbluffen door heel open te zijn? Wat weten ze van de mensen die ik, ogenschijnlijk toevallig, ontmoet? Wie staat er te kijken als ik mijn boodschappen bij de supermarkt afreken? Het zou best kunnen dat een blikje sardines bij die boodschappen een bepaalde boodschap inhoudt: vanavond zit ik zo laat in die kroeg. Als ik een volwassen man om een chocomel hoor vragen, weet ik genoeg. In mijn eerst­volgende blog kan ik vast wel een keer het woord 'vluchtheuvel' gebruiken. Dan weet de chocomelbesteller op zijn beurt weer wat de volgende stap is.
Het internet kan voor van alles gebruikt worden!

Nuchter 9/8/2008 23.28 uur

Dat blog van gisteren zou ik net zo goed kunnen verwijderen: het is wel een heel warrig stukje geworden zag ik bij het nuchter nalezen vandaag. Ik was niet dronken gisteravond, maar ik had één of twee pilsjes minder kunnen drinken in dat café op de Zeedijk. Of ik had thuis niet nog een whisky moeten nemen. Als ik mezelf goed begrijp wilde ik iets suggereren van: misschien ben ik zelf wel iets slechts aan het voorbereiden. Iets wat daarop leek had ik trouwens op 29 juli al eens geschreven; een herhaling van zetten dus. Maar waarom zou ik me hier ook niet van mijn zwakkere kanten laten zien? Ik laat het dus gewoon staan.
Na het boodschappen doen voor de komende week heb ik eerst een paar uur gewerkt om de 'schade' van gisteren goed te maken. Het was redelijk weer, dus daarna ik ben maar weer eens via Ransdorp richting Monnickendam gefietst en vandaar naar Broek in Waterland waar ik wel eens een pannenkoek eet. Veel andere fietsers zag ik niet. Daardoor het viel het me op dat een stel, een man en een vrouw, voortdurend een eind achter me dezelfde route reed. Bij Monnickendam dronken ze bij hetzelfde tentje koffie en in Broek in Waterland aten ze ook pannenkoeken. Ze hadden zonder moeite dezelfde pont over het IJ kunnen nemen, maar daar haakten ze af. Ze gingen er kennelijk vanuit dat ik van de pont naar huis ging, wat ik inderdaad deed.
Bedoel ik te zeggen dat ze mij volgden? Dat bedoel ik inderdaad, ja. Ik denk zelfs dat ze verdomd goed wisten dat het mij wel op moest vallen, maar dat het ze niets kon schelen. Integendeel, ze willen me heel duidelijk maken: "We houden je in de gaten, mannetje." Ik vind het allemaal best, maar ik begrijp nog steeds niet wat het hun moet opleveren. Ze weten nu in ieder geval dat ik graag in mijn eentje door het Waterland fiets.
Terwijl ik aan het fietsen was, was er een mailtje van Farah binnengekomen. Het was aan Arqam en mij tegelijk geadresseerd.
Hallo jongens,
Het is hier een werkelijk schitterend ruig berggebied. Ik zou graag wat meer in de omgeving gaan wandelen, maar vrije tijd heb ik hier nauwelijks. Ik kan intussen wel met een blinddoek voor een Kalashnikov uit elkaar halen en weer in elkaar zetten. De boerka die ik verplicht ben hier te dragen is al een halve blinddoek.
Jullie begrijpen inmiddels dat ik 'Ivars blog' hier ook kan lezen. Bij opa en oma heb ik een neef ontmoet, die eigenaar is van een hotel hier. Hij heeft een internetaansluiting voor de gasten en daar mag ik ook gebruik van maken. Ik kan trouwens Nederlands met hem praten, want hij heeft de hotelschool in Den Haag gevolgd.
Met opa en oma gaat alles goed, al kun je wel merken dat ze een jaartje ouder worden. Ik ga dagelijks met oma boodschappen doen en ze vindt het wel fijn dat ik de spullen kan dragen. Ze vindt het ook niet erg dat ik wat schoonhoud, zeg maar op de plekken waar zij niet zo goed meer bij kan. De komende tijd zal ik eens kijken of ik wat nichten bij elkaar kan trommelen, die af en toe een handje komen helpen. Bij ons zouden ze waarschijnlijk in aanmerking komen voor thuiszorg.
Het bevalt me hier verder uitstekend. Over een paar dagen horen jullie meer.
Groetjes voor iedereen,
Farah.
Als de AIVD nog meekijkt, kunnen ze zien dat dit mailtje inderdaad uit Quarzazate komt en niet uit de omgeving van Tora Bora. O, wacht even: hebben die fundamentalisten ook al niet eens aanslagen in Marokko gepleegd? Zou er ergens in de Atlas of het Rifgebergte niet een opleidingskamp kunnen zijn? 'Opa' zou kunnen staan voor de leider van de plaatselijke cel van Al Quaida. Dat is het natuurlijk! Ik ben wel een autochtoon, maar misschien ben ik wel zo'n op geld belust type die zich heeft laten omkopen. "Begin jij nou een blog, dan kunnen we dat gebruiken om boodschappen uit te wisselen. Wat dacht je van duizend euro per maand? In deze tijd van toenemende inflatie is duizend euro - belastingvrij! - extra toch nooit weg?"

Vakantie 10/8/2008 18.07 uur

Het was weer een en al druilerigheid toen ik na het opstaan uit het raam keek. Je zal maar met vakantie wezen, dacht ik er achteraan. Dat bracht mij op een ander punt: door al dat gedoe met dit blog zou ik haast gaan vergeten dat ik ook nog met vakantie moet. Nou ja, ik moet natuurlijk niet en het is ook niet zo dat ik er vreselijk aan toe ben. Als je werk gewoon leuk is, word je er ook niet zo erg moe van. Maar los daarvan wil ik een paar weken per jaar wel iets anders zien dan het IJ en de grachten.
Na een paar uur werken ging ik, een beetje laat en het was weer wat zonnig geworden, op het terras bij het Muziekgebouw een broodje eten. Daar zou ik wat verder doorfilosoferen over mijn vakantie: waar en wanneer? Eigenlijk was ik er al redelijk snel uit. Al een paar jaar denk ik erover een keer naar 'down under' te gaan. Ik moet alleen nog een keuze maken tussen Australië en Nieuw-Zeeland, maar ik ga dus pas rond de jaarwisseling, als het daar zomer is. De komende week ga ik me er wat verder in verdiepen.
Op het terras kreeg ik daar ook geen gelegenheid meer voor, want er kwam een stel bij mijn tafeltje zitten, allebei zo'n beetje mijn leeftijd. "Ook geen behoefte aan voetbal kijken?" vroeg hij. Ik wist geen eens dat er voetbal te zien was en dat zei ik, maar Nederland speelde dus tegen Amerika bij de Olympische Spelen. Er werd nog wat doorgepraat over de Olympische Spelen en over China. Hadden we nou wel of niet moeten boycotten en meer van dat soort vragen. Zij praatten trouwens meer dan ik.
Na een tijdje bestelden zij nog een pilsje en vroegen of ik er ook een wilde. Ik zei maar ja. Bij de eerste slok vroeg zij of ik een Amsterdammer of een toerist was. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar in een opwelling zei ik dat ik voor een weekendje uit Drenthe was gekomen om weer eens wat musea te bezoeken. Hij probeerde het te verbergen, maar het lukte hem net niet helemaal: mijn antwoord had hij niet verwacht. En waarom zou hij mijn antwoord niet verwachten? Omdat hij wist wat het juiste antwoord was. Toevallige passanten weten niet dat ik Amsterdammer ben. Ik hoefde niet meer te weten. Ik vroeg me alleen af of zij wisten dat ik ze door had. Ik besloot hun spelletje van gisteren mee te spelen. "Jullie komen zeker uit Den Haag? Ja, echt strandweer is het vandaag niet."
"We werken in Den Haag", zei hij. "We wonen er niet."
"Jullie zijn collega's die het samen goed kunnen vinden en af en toe ook weekendjes uitgaan?" Het klonk wel als een vraag, maar het was een constatering. Ik bedoel dan het gedeelte over collega's die het weekend samen uitgaan. Of ze het samen goed konden vinden, zou me een rotzorg zijn.
Het was weer haar beurt. "We zijn hier maar een dagje. We kwamen erachter dat we allebei nog nooit in het Van Goghmuseum waren geweest."
We wisten alle drie precies waar we het over hadden, maar voor een toevallige toehoorder waren we gewoon een paar mensen die gezellig met elkaar zaten te keuvelen. Ik vroeg of ze hun werk leuk vonden.
"Zeker", zei hij. "Er wordt nogal gezeurd over teveel ambtenaren, maar ik denk dat maar weinig mensen er moeite voor willen doen om zelf in de gaten te houden wie wel eens een bedreiging voor onze samenleving zou kunnen vormen. En laten we niet vergeten dat een vuilnisman ook vaak een ambtenaar is. Niet alle ambtenaren zitten achter een bureau papieren te schrijven, te lezen en door te sturen."
"Ja, jullie worden vreselijk ondergewaardeerd. Heel vervelend voor jullie. Ik zou er graag nog veel meer over horen, maar ik wil nog wat langs de grachten wandelen. Succes verder en bedankt voor het pilsje."
Ik ging naar de kassa om af te rekenen. Het spelletje had me lang genoeg geduurd. Mijn volgende pilsje ging ik thuis drinken.

Daten 11/8/2008 23.29 uur

Na het eten gisteren heb ik me niet meer met mijn 'volgers' beziggehouden. Ik heb naar een niet zo geweldige, spannend bedoelde film op tv zitten kijken. Ik heb het vandaag ook uit mijn hoofd weten te zetten tot ik naar huis fietste. Ze laten vier mensen in het weekend werken alleen om mij te volgen. Zo langzamerhand begin ik te denken dat ik nergens van verdacht wordt. Ze weten immers dat ik een oppassende burger ben: ik sta zelfs stil voor rode voetgangerslichten. Een heel andere reden om voortdurend in mijn buurt te zijn kan zijn dat ik, volgens hun dan, beschermd moet worden. Een of ander individu of groepje zou het, om wat voor reden dan ook, op mij voorzien kunnen hebben. Het lijkt me vrijwel onmogelijk dat islamitische fundamentalisten mij iets willen aandoen. Wat ik hier tot nu toe geschreven heb valt in het niet bij wat Theo van Gogh of Geert Wilders allemaal zei, respectievelijk zegt.
Ik lees ook wel eens een thriller, dus ik kan me het volgende voorstellen. Ze ontdekken een groepje dat van plan is een terreurdaad voor te bereiden. Ze slagen erin iemand in dat groepje te infiltreren. Dat groepje heeft allerlei kennis in huis, maar ze missen kennis over informatietechnologie. Je kunt daarvoor iemand inhuren, maar dat kost veel geld en bovendien kun je moeilijk vertellen waar je die technologie voor nodig hebt. Dat groepje gaat dus op zoek naar iemand die ze kunnen dwingen om mee te werken, bijvoorbeeld door middel van chantage en zo nodig door iemand te ontvoeren. Als je op het internet in de Bedrijvengids op 'ITC' zoekt, krijg je alleen al in Amsterdam (zonder Zuidoost) 199 vermeldingen, ons bedrijf staat er ook bij. Je zoekt er een uit, observeert dat een tijdje en zo komen ze bij mij. Het zou ook best kunnen zijn dat een lid van dat groepje werkt bij een bedrijf waarvoor ik ooit een opdracht heb uitgevoerd. Dan moet ik me nog gevleid voelen omdat ze me goed vinden.
Gelukkig weet ik voor honderd procent zeker dat Arqam niet tot zo'n duister groepje hoort. Hij kon toen onmogelijk in 'Karpershoek' op me hebben zitten wachten, want dat ik daarheen zou gaan wist ik zelf ook pas toen ik al uit de trein uit Brussel gestapt was en ik kom daar maar een heel enkele keer.
Moet ik me toch een beetje ongerust gaan maken? Speelt Rajib een rol in het hele verhaal? Is hij misschien de infiltrant, of is hij gewoon een toevallige passant? Of zit ik nou een scenario te ontwikkelen dat niets met de werkelijkheid te maken heeft?
In ieder geval is zeker dat die twee stellen mij gevolgd hebben en dat ze dat niet voor de grap doen. Als ik er weer een paar of één tegen het lijf loop, ga ik het gewoon vragen. Of ik nou verdacht of beschermd word, ik wil op zijn minst weten waarom.
Intussen moet ik ook vaststellen dat er buiten het werken en bloggen weinig gebeurt in mijn leven de laatste tijd. Af en toe een eind fietsen is leuk, maar opwindend kun je het niet noemen. Ik ben weer gaan squashen en daarmee heb je de grootste verandering wel gehad. Ik ga minder naar de kroeg en ik eet minder buiten de deur. Dat betekent ook dat ik mezelf minder kansen geef een vrouw te ontmoeten die ik vaker zou willen ontmoeten. Ik zit daar nog niet echt mee, maar er komt vast wel een keer een moment dat ik daar wel mee zit. Dat lijkt me ook niet handig, want dan wordt het meer een 'heilig moeten'. Ik zie mezelf niet graag in de rol van een man die zo nodig moet laten zien dat hij nog een 'vent' is en ik ben ook niet geïnteresseerd in vrouwen die op zo'n type man vallen.
Het is tegenwoordig helemaal niet vreemd meer, je bent geen 'watje', als je je aanmeldt bij een datingsite. Je kunt duidelijk aangeven naar wat voor type je op zoek bent. Daar zou ik eerst goed over moeten nadenken. Ik denk dat je bepaalde dingen gemeenschappelijk moet hebben, maar dat duidelijke verschillen juist zorgen voor zout in de pap. Als ze een flink eind fietsen leuk vindt is dat mooi meegenomen, maar per se noodzakelijk is dat niet. Ik kan gaan fietsen als zij een dagje of een middagje wil winkelen, want daar heb ik een bloedhekel aan. Ze hoeft niet de dezelfde boeken als ik goed te vinden, maar ik zou het wel plezierig vinden als ze in ieder geval van lezen houdt. Ik ga maar eens over een 'programma van eisen' nadenken.



Rajib zei: 12/8/2008 8.34 uur
Ik zou bijna zeggen: wat vervelend nou dat je me als infiltrant verraden heb. Nou kan ik niets meer doen. Je denkt toch niet dat wij zo dom zijn dat we een fakemoslim niet herkennen? Nou moet je niet gaan denken dat ik tot een groepje behoor. Dat zou nog wel eens kunnen gebeuren, maar pas als ik helemaal zo ver ben. Zo'n groepje zal heel selectief worden samengesteld en er zal niet worden gediscussieerd over de vraag wie de leiding heeft. De hulp van een ICT-er als jij zullen we echt niet nodig hebben. Je vriendje Arqam is er voldoende bewijs van, dacht ik zo, dat Marokkanen wel eens een hbo-opleiding volgen, dat zusje zelfs een universitaire opleiding. Dat kun je allemaal doen en toch gelovig blijven.


Dromen 12/8/2008 23.28 uur

"Heb je al een beginnetje voor het programma van eisen?" vroeg Arqam bij het biertje na het squashen. "Alle vitale maten en zo?"
"Houd op", zei ik. "De enige concrete eigenschap die erin komt te staan is: min of meer dezelfde leeftijd. Afhankelijk van de vrouw in kwestie zie ik wel wat de eventuele marges zijn."
"Mag ze kinderen hebben?"
Daar had ik niet eens aan gedacht. Ik ga er dus bij zetten dat ik eventueel misschien wel vader zou willen worden, maar dat ik nog niet sta te springen. Voor het stiefvaderschap acht ik me totaal ongeschikt. Dat zal ik ook duidelijk vermelden.
Van mezelf zal ik ook wat 'statistische gegevens' vermelden. Als ik dan verder denk over wat ik allemaal over mezelf te melden heb, weet ik het eigenlijk niet zo goed. Zoveel bijzonders valt er niet mee te delen. Ik ben een gewone doorsnee brave burger. Ik luister naar popmuziek en naar klassieke muziek en heb van allebei even weinig verstand. Als ik mocht kiezen zou ik liever een Mondriaan dan een Jan Steen aan de muur in mijn woonkamer hebben. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik een kenner ben van moderne schilderkunst en dat ik Jan Steen niet mooi zou vinden. Ik lees elk genre boeken. In mijn vrije tijd fiets ik graag een eind en tegenwoordig squash ik dus weer. Fietsen doe ik ook graag in mijn vakantie en dan het liefst elke dag weer een eindje verderop en slapen in een tentje.
Ik denk dat ik zo'n soort verhaal schrijf, met de aantekening dat samenleven naar mijn idee niet betekent voortdurend samenzijn en alles samen doen. Iedere vrouw die aan de minimumeisen - ongeveer gelijke leeftijd, geen kinderen - voldoet, mag reageren. Daarna zien we wel verder.
"Je zou er bij kunnen zetten dat je een weblog hebt en daarnaar kunnen verwijzen", suggereerde Arqam. "Sterker nog: het is misschien wel zo eerlijk. Stel dat je een vrouw ontmoet met wie het klikt. Zou het niet wat lastig zijn haar achteraf te moeten vertellen dat er mogelijk ergens een probleempje zit? Aan de andere kant zou het avontuurlijk ingestelde vrouwen kunnen aantrekken."
"Love me tonight and let the devil take tomorrow?"
"Zoiets, ja."
Ik vond dat hij gelijk had. In persoonlijke relaties, zeker als je die nog aan het opbouwen bent, moet je niet met plotselinge onaangename verrassingen komen. Ik denk trouwens dat het mijn kansen niet zal verhogen, maar het zij zo.
Arqam doet het een tijdje rustig aan wat relaties betreft, zei hij toen ik hem daarnaar vroeg. "Ik ben er nog niet helemaal overheen, dat mijn vriend van de ene op de andere dag vertrokken is om redenen die met onze relatie op zich niets te maken had. Ik weet niet of het een juiste vergelijking is, maar ik kan me voorstellen hoe iemand zich voelt die zijn of haar partner door een ongeluk verliest. Daar kun je ook helemaal niets aan doen. Het is gewoon zo. Zie maar hoe je verder gaat met je leven."
"Heb je niet zo'n gevoel", vroeg ik, "van: hij kan nog altijd terugkomen. Dat heb ik ook een tijdje gehad na de scheiding. Dat heb je niet na een ongeluk."
Hij glimlachte een beetje weemoedig. "Ja, van die dagdromen heb ik ook wel eens gehad. Maar verder dan dromen is het niet gekomen. Ik houd me maar bij de realiteit."
Uiteraard hadden we het ook nog over wat ik in mijn blog geschreven heb, dat Arqam iedere dag leest. "Jouw theorie dat je beschermd wordt lijkt me het meest waarschijnlijk", zei hij. "Eerlijk gezegd zou ik me er niet lekker bij voelen als ik bescherming nodig had. Je hebt geen duidelijke bodyguards vlak om je heen lopen. Dat zou wel heel erg opvallen. Ik wil je niet bang maken, hoor, maar …"
Echt bang ben ik, geloof ik, niet, maar bij het naar huis gaan had ik toch de neiging om me heen en achter te me te kijken. Sinds dat rare briefje maak ik toch met enige spanning de brievenbus open.

Uitgaan 13/8/2008 22.52 uur

Een paar minuten geleden heb ik me aangemeld bij een datingsite. Mijn profiel ziet er zo ongeveer uit als ik gisteren beschreven heb. Ik heb er nog aan toegevoegd dat ik ook alles wat er uit dat daten voortkomt zal beschrijven. Uiteraard ga ik niet tot in details en zal ik de betrokken vrouwen - als die er tenminste komen - niet herkenbaar 'in beeld brengen'. Nu maar afwachten. Het komt erop neer, heb ik mij wel eens laten vertellen, dat je eerst wat e-mails, via die site, uitwisselt en daarna volgt dan eventueel een ontmoeting. Laat me maar even eerlijk zijn: daar zie ik eigenlijk tegenop. Ik neem aan dat zo'n ontmoeting op 'neutraal terrein', een café of restaurant, plaatsvindt. Goed, ik zit daar en zie 'haar' binnenkomen. Mijn eerste gedachte is: "Nee hè!" Dat heeft dan niets met haar te maken, veel andere mannen zouden misschien wild enthousiast worden, maar alles met mij. Ik weet gewoon dat mijn eerste indruk allesbeslissend is. Ik weet niet eens waar die indruk op gebaseerd is. In ieder geval niet op details.
Intussen heb ik bedacht dat mijn 'volgers' hun kans schoon zullen zien. Zij zullen er wel achter kunnen komen bij welke site en onder welke nickname ik me heb ingeschreven. Een heel team gaat nu bedenken hoe ze er het best op kunnen reageren en als het dan tot een ontmoeting komt, gaan ze er de meest in aanmerking vrouw bij zoeken. Jongens en/of meisjes: is het jullie duidelijk dat dat geen gemakkelijke klus zal zijn? Jullie denken misschien: we kijken even hoe zijn ex eruit ziet. Daar is hij ooit op gevallen. We sturen iemand die bij haar in de buurt komt. Dat kunnen jullie doen, hoor, maar de kans op een winnares is net zo groot als jullie een loterij houden onder alle vrouwelijke collega's.
O, ik weet al een oplossing voor jullie. In misdaadfilms of -series zie je nog wel eens 'profilers': van die deskundigen die na twee seriemoorden weten wat voor type man de moordenaar is. Nou ik heb in dit blog al bijna vijftienduizend woorden geschreven. Een beetje profiler moet daar toch een profiel van Ivar uit kunnen halen. De simpele feiten heb ik zelf al verschaft, maar uit taalgebruik en woordkeus moet toch ook een 'psychisch profiel' te halen zijn? Iemand die computerprogramma's maakt moet zeer logisch zijn: het is A of B. Meer keuzemogelijkheden heeft de computer in wezen niet. Heel goed, jongens: Ivar kan logisch denken. Het leuke is dat Ivar ook rationeel is. In het dagelijkse leven weet hij dat er een compromis mogelijk is tussen A en B. Of hij weet dat A niet de beste oplossing is, maar wel de leukste. Hij ziet een vrouw die ondanks haar flaporen toch heel kort haar heeft en hij vindt haar toch leuk! Waarom? Wie het weet mag het zeggen. De menselijke soort wordt in stand gehouden door het simpele feit dat niet alle mannen, waarschijnlijk niet eens de meeste mannen, vallen voor maat 38. Er zijn er genoeg die meer voelen voor het Rubensiaanse type. (Zie je: ik weet best een beetje van klassieke schilderkunst. Rubens was trouwens ook diplomaat. Volgens de verhalen werd hem eens gevraagd of hij voor zijn plezier schilderde. Zijn reactie: "Pardon, meneer, voor mijn plezier ben ik diplomaat.")
Ga ik nou mijn mogelijke toekomstige relatie alleen laten afhangen van dat daten? Nee, ik heb besloten om ook weer eens wat meer uit te gaan, gewoon naar de film en daarna nog wat drinken ergens. Ik ga de agenda van het Muziekgebouw eens bijhouden. Met een goede aanloop kan ik er vanuit mijn flat met een flinke sprong zijn. Is er een dame die geïnteresseerd is mij te vergezellen?



Rajib zei: 14/8/2008 12.08 uur
Ben je die mooie ogen intussen al weer helemaal vergeten? Uit het oog, uit het hart? Of heeft ze geen verdere pluspunten? Dan kan ze beter continu een djellaba dragen, dan val het allemaal wat minder op dan in de kleren waarin jullie vrouwen zich zo vaak durven te vertonen.


Film 14/8/2008 23.47 uur

Rajib toch! Moet ik nou gaan denken dat je vrouwonvriendelijk bent? Als je je vrouw niet mooi genoeg vindt, hang je er maar een djellaba omheen? Zoveel allochtone vrouwen zie ik nou ook weer niet in een djellaba. Ik geef direct toe dat ze in het algemeen wat ingetogener gekleed zijn dan autochtone vrouwen, maar als je het nieuws een beetje volgt, weet je ook dat inmiddels de 'nieuwe kuisheid' heeft toegeslagen. De trendgevoelige vrouw loopt niet meer te koop met haar navel en zal eerder een badpak aantrekken dan een minibikini. (Leuk, zo'n woord met vijf i's!) Dat moet je toch goed doen.
Vandaag ben ik meteen maar begonnen aan 'meer uitgaan'. In het Filmmuseum draaide een oude Hitchcock, 'North by Northwest', met Cary Grant. Hij is van voor mijn tijd, maar nog steeds de moeite waard. Ik ging wat eerder van mijn werk, want de film begon al om kwart over zeven. Dan kon ik in 'Vertigo', in hetzelfde mooie oude gebouw als het Filmmuseum, eerst nog rustig wat drinken en eten. En of de duvel ermee speelt: je hebt je net aangemeld bij een datingsite en je komt een aantrekkelijke vrouw tegen. We kwamen bijna tegelijkertijd bij de kassa van het Filmmuseum en galant als ik ben liet ik haar voorgaan. Zij wilde ook Cary Grant zien. Bij de bar van 'Vertigo' kwam ik haar weer tegen.
Eerlijk is eerlijk: zij begon. "Je had hetzelfde idee als ik? Vroege film, dus hier wat drinken en eten?"
Dat kon ik niet ontkennen, dus ik had een voortreffelijke tekst: "Inderdaad." Ik kon natuurlijk vragen of ze helemaal alleen op stap was, maar dat leek me geen sterke voortzetting. Ik had helemaal niet zo gauw een voortzetting. Zij gelukkig wel en een nogal voor de hand liggende: "Heb je hem eerder gezien?"
Nog een keer "Inderdaad" zou het einde van de conversatie betekend hebben, dus ik vertelde dat ik inmiddels zo'n beetje alle Hitchcocks wel gezien had. Het ene woord haalde het andere uit en het was niet meer dan logisch dat we ook samen iets aten en ondertussen vrolijk doorpraatten. Het was niet minder logisch dat we na de film nog even naar het Leidseplein liepen om nog wat na te borrelen en praten.
Ik noem haar hier Annemiek, maar dat is niet haar echte naam. Ik ga haar hier ook niet beschrijven. Ik zal het zo zeggen: ze past in het profiel dat ik op die datingsite had geschetst, maar dat niet alleen. Ze past ook heel goed in het profiel dat onuitgesproken en onbeschreven ergens in mijn geest hangt. Dat is nou eens geen rationeel of logisch proces. Dat ligt meer in de sfeer van 'To click or not to click'. Er was wat mij betreft een duidelijke 'klik', of beter nog: 'KLIK!!'
Het was dus een zeer geslaagde avond. We namen afscheid op de tramhalte. Annemiek nam lijn vijf richting Amstelveen, ik nam een minuut later lijn twee richting Centraal Station.
Dat was het dan? Nee, natuurlijk was dat het niet. We hebben telefoonnummers en e-mailadressen uitgewisseld. Die nummers staan inmiddels in de geheugens van de telefoons en haar e-mailadres op de harde schijf. En ik zit nu naar mijn monitor te staren als ik niet typ. En ik heb de bekende vlindertjes in mijn buik. En ik zit me af te vragen wat voor leuks je in een weekend met z'n tweeën kunt doen. En … eh … ik zit wat te toekomstfantasieën te hebben. Ja, ik weet wél dat ze momenteel geen relatie heeft. Ze was inderdaad helemaal alleen op stap en daar zit ze totaal niet mee. Ze kan zich uitstekend in haar eentje vermaken.
Ik ga gewoon slapen, hoop ik.

Afspraak 15/8/2008 23.47 uur

Voor ik gisteren in slaap viel bedacht ik nog dat Annemiek niet tot mijn 'volgers' kan behoren. Ze konden niet weten dat ik naar het Filmmuseum zou gaan en welke film ik daar wilde zien. Vanochtend naar mijn werk fietsend bedacht ik dat ik er helemaal zeker van zou zijn als ik haar op haar werk belde, dus gewoon de centrale vragen mij door te verbinden. (Ze werkt bij de redactie van een grote uitgever. Ze beoordeelt en redigeert, zo nodig, dus manuscripten van romans.) Ik heb het niet gedaan. Als je een relatie wilt beginnen, moet je dat niet op zo'n manier doen.
Zo, dat heb ik ook meteen maar gezegd: 'een relatie beginnen'. Ivar gaat er weer eens voor. Ivar is gewoon verliefd en hoopt van haar hetzelfde. 'The proof of the pudding is in the eating." Tussen de middag heb ik haar gebeld, gewoon van mobieltje naar mobieltje. Ze nam op met "Hi, Ivar." Dat leek me een goed teken: mijn nummer staat in het geheugen van haar mobieltje. Ik vroeg netjes of ik niet op een ongelegen moment belde. "Helemaal niet." So far so good. Had Annemiek zin om in het weekend samen iets te doen? Dat had Annemiek en toen bedacht Ivar dat hij een stomme zak was, want hij had nog helemaal niet bedacht wat ze dan wel samen zouden kunnen gaan doen. Er viel een stilte.
Annemiek vulde de stilte op. "Wat dacht je van een weekendje Maastricht? Daar ben ik al in jaren niet meer geweest. Lijkt me wel leuk weer eens op een terrasje op het Vrijthof te zitten. Is dat wat?"
Ik was te verbouwereerd om meteen te reageren. Meteen maar een weekendje. Dus overnachten.
"Ivar? Ben je daar nog?"
"Eh … ja, zeker. Lijkt me heel leuk. Mijn auto? Zal ik je ophalen? Hoe laat?"
"Ik wil wel weer eens met de trein, lekker luxe eerste klas, lekker relaxt. Lijkt je dat ook wat? Wacht even."
Na een minuutje was ze terug: "Er gaat om zeven over twaalf een intercity. Zijn we rond half drie in Maastricht. Doen?"
"Doen we."
We ontmoeten elkaar morgen op Centraal. Voorlopig ga ik er maar voorzichtig van uit dat ik gisteren geen al te slechte indruk heb achtergelaten. Ik hoef ook niet te denken dat Annemiek een type is dat geduldig afwacht tot het mannetje komt met een ideetje dat ze verondersteld wordt kritiekloos over te nemen. Dat was me trouwens gisteren al duidelijk geworden. Ze is niet bazig of zo, ze dringt zich niet op. Ze is gewoon behoorlijk zeker van zichzelf. Ze is nooit getrouwd geweest, maar heeft wel twee samenwoonrelaties achter de rug. Dat vertelde ze gisteren bij de borrel na de film, nadat ik van mijn scheiding had verteld. Dat het die twee keer stuk liep kwam vooral door het feit dat die mannen verwachtten dat zij zich vooral aan hun leefpatroon aanpaste. "Aardige jongens, hoor, op zijn tijd wel lieve jongens ook, maar de liefde en de aanpassingen moeten wel van twee kanten komen. Zo af en toe heb ik ook wel eens een goed plannetje."
Nog afgezien van het feit dat die rol mij niet erg ligt, kan ik me ook niet voorstellen dat Annemiek zit te wachten op de man die voortdurend roept "Ja, schat", Goed, lieverd", "Doen we, moppie". Ik denk dat als "Nee, Annemiek" redelijk beargumenteerd wordt, ze daar een willig oor voor heeft.
Ik realiseer me ineens dat ik niet alleen voor de troep uit marcheer, maar dat de troep nog niet eens van start is gegaan. Ik moet nog maar afwachten of de troep van twee na de eerste stappen in Maastricht in dezelfde richting wil doormarcheren.
Op het internet heb ik nog even gecheckt of er eigenlijk wel hotels beschikbaar zijn dit weekend. Dat lijkt me geen probleem. Ik had meteen kunnen reserveren, maar dat lijkt me juist iets waar Annemiek wel over zou willen meepraten. Dat doen we morgen wel bij de VVV.
Op die datingsite heb ik aangegeven dat ik voorlopig niet kan reageren op contactpogingen. Ik zou het niet netjes van mezelf vinden met een vrouw uit te gaan en tegelijkertijd een soort slag om de arm te houden.



Farah zei: 16/8/2008 9.26 uur
Dat zou best eens een leuk weekend kunnen worden, Ivar. Maar moet ik hier nou gaan zitten treuren, omdat ik helemaal uit beeld ben? Gaan we niet meer een keertje naar het terras bij het Muziekgebouw? Kan ik beter voorgoed hier in Quarzazate blijven? Die djellaba heb ik hier al steeds aan om al mijn minpunten te verhullen.
Je begrijpt dat alleen de eerste zin serieus bedoeld is. Ik hoop echt voor je dat het een leuk weekend wordt. Gaan we toch gezellig met ons drieën op dat terras eten? Kan ik uitgebreid mijn relaas doen over wat ik hier meemaak. Het is allemaal niet vreselijk spectaculair, maar ik vermaak me prima.


Maastricht 16/8/2008 23.37 uur

Ik was vanochtend ruim op tijd, je kan ook zeggen: veel te vroeg, op Centraal en ging dus een kop koffie scoren bij de 'Brasserie 1e klas'. Ik had nog geen slok genomen en wie komt er binnen?
Annemiek zag mij ook al gauw en ging tegenover me zitten. "Ben jij ook zo'n gek die altijd veel te vroeg op een station is?" vroeg ze.
"Alleen op stations met een aangename restauratie. Op het station van Loppersum, om maar een buitenplaats te noemen, kom ik het liefst zo laat mogelijk. Ik kom hier ook wel eens als ik helemaal niet met de trein ga. 't Is gewoon een leuke plek om mensen te kijken."
In de trein hadden we een coupé voor onszelf. Dat is wel zo prettig als je nog in stadium bent van het uitwisselen van privégegevens. Annemiek heeft een appartement in de Apollobuurt. Ze zei erbij dat ik daaruit niet de conclusie moest trekken, dat je in de uitgeverij een gigantische salaris kunt verdienen. Ze had als kind al een heel goede band met een ongetrouwde tante van haar vader gehad. Bij haar overlijden, een jaar of twee geleden, bleek dat die tante aardig vermogend was. Een niet onaanzienlijk deel van dat vermogen was naar Annemiek gegaan. Ze woont dus riant zonder hoge woonlasten. "Ik had het geld natuurlijk ook kunnen gaan beleggen", zei ze, "maar dan zou ik voortdurend de beursindex en allerlei koersen moeten bijhouden en dat vind ik niet zo boeiend. Ik ga er maar vanuit dat mijn appartement op mijn ouwe dag ook nog een hoop geld waard is. Dan kan ik alsnog met mijn rollator een serviceflat onveilig gaan maken."
We waren net de Waal overgegaan toen ik begon over mijn blog. Ik moest mezelf wel over een aarzeling heen zetten, want ze zou ook kunnen reageren met "Wat moet een volwassen vent nou met een blog?" Dat viel reuze mee. Ze bekende dat ze daar zelf ook wel eens over gedacht had, maar het was er nog nooit van gekomen. Ik vertelde in het kort wat zich inmiddels had voorgedaan. Als ze een keer tijd heeft kan ze alles nalezen. Mijn 'volgers' vindt ze wel spannend, maar ze had ook niet zo gauw een idee waarom die mij juist hadden uitgekozen. Ze vroeg of ik elke dag wat schreef en ik zei dat het daar wel op neer kwam. De onvermijdelijke vraag volgde meteen: "Kom ik er intussen ook in voor?"
Ik boog het hoofd: "Guilty, your honor."
"En wat heb je dan wel geschreven?"
"Dat moet je zelf maar lezen."
"Ja, fijn. Dat kan morgenavond pas."
Ik deed nog een bekentenis. Ik sleep bijna altijd mijn laptop met me mee. Dat is een automatisme dat nog uit mijn tijd van workaholisme stamt. In de diverse hotels die ik gisteren bekeken heb is draadloos internetten mogelijk, tegen vergoeding. "Als je heel nieuwsgierig bent", zei ik, "kun je dus die nieuwsgierigheid vandaag als stillen."
"Heb je al wat gereserveerd?"
"Ik wilde nog in de groep gooien of we één tweepersoons of twee eenpersoonskamers zouden nemen."
"Zit je op je centen?"
"Nee."
"Ben je preuts?"
"Nee, alleen een beetje verlegen, eigenlijk."
"Wat bedoelt een meisje als ze 'nee' zegt?"
"Dan bedoelt ze 'nee'."
"En wat doet een jongen dan?"
"Een nette jongen stopt met wat hij op dat moment aan het doen is."
"Heel goed, Ivar! Dat wordt dus één kamer."
Ze haalde vervolgens een boek uit haar koffertje. "We moeten in Maastricht ook nog wat te praten hebben, toch? Heb jij ook iets te lezen bij je?"
Dat had ik wel, maar ik beperkte me tot afwisselend uit het raam kijken en Annemiek bekijken. Het laatste was nog wat leuker dan het eerste.
Van het station wandelden we naar de VVV. Daar regelden we een hotel op het Vrijthof en rond half vier zaten we op een terras op datzelfde zonnige Vrijthof met pilsjes binnen handbereik. Na twee pilsjes begonnen we aan een wandeling door het oude centrum, waarbij we meteen uitkeken naar een restaurant waar we zouden gaan eten. We zagen iets wat in een keldergewelf gevestigd is. Het menu zag er aantrekkelijk uit. En het ging om half zes open. We besloten er prompt om half zes te zijn, want er was ruim kans dat er op zaterdagavond heel wat gereserveerd zou zijn, maar wel later.
We hadden gelijk: er was plek voor ons, maar een uur later zat het helemaal vol. Het eten en de bijbehorende wijn waren uitstekend. Maar het meest opmerkelijke vond ik dat we niet een conversatie op gang hoefden te houden. Ik bedoel niet dat we moeiteloos aan een stuk door kletsten, maar dat het helemaal niet ongemakkelijk aanvoelde als we een tijdje niets zeiden.
We wandelden via een omweg terug naar het Vrijthof. (Toevoeging door Annemiek. Lees tussen 'wandelden' en 'via': 'hand in hand'.) Daar was het nog aangenaam toeven op het terras bij een koffie met cognac.
O ja, Annemiek zit mee te lezen terwijl ik dit schrijf. Ze wilde per se lezen wat ik over haar geschreven had. Daar kon ik me wel iets bij voorstellen.
"Zo!" riep ze na paar minuten. "Ivar is verliefd en hoopt van haar hetzelfde. Je denkt toch niet dat ik met iedere willekeurige vent die toevallig dezelfde film als ik wil zien twee dagen later een weekend naar Maastricht ga?"
Het ene woord haalde het andere uit en na een tijdje vonden we het helemaal niet meer zo nodig om te praten. Dit is niet de juiste plaats om daarover uit te weiden. Daar schijn je andere sites voor te hebben.
Intussen heb ik aan mijn blogverslaving toegegeven en het idee om na een jaar of twee voor het eerst weer eens niet alleen te slapen is erg aantrekkelijk. (Er wordt goedkeurend geknikt.)

Uitgeslapen 17/8/2008 7.57 uur

Waarom ineens een ander lettertje? Onderscheid moet er wezen! Dit is niet door Ivar geschreven, maar door Annemiek, die eigenlijk ... heet, maar Annemiek ook wel een vrolijk klinkende naam vindt. Ik zie daar een pronte boerendochter bij en dat is niet eens zo ver bezijden de waarheid.
Ik was al behoorlijk vroeg wakker en voelde me uitgeslapen. Ik heb dus Ivars blog helemaal gelezen. Gekke zaak met die 'volgers'.
Ik heb ook dat 'blogspot' eens bekeken en gezien dat meer mensen op één blog kunnen publiceren, maar dan moet Ivar mij wel 'uitnodigen'. Na gisteren zal hij daar geen problemen mee hebben, maar ik vind het wat ver gaan om hem daar voor wakker te maken. De lieverd ligt nog lekker te slapen. Ik zit nu dus gewoon in het ouderwetse 'kladbok' te schrijven. Als alles geregeld is hoef ik alleen maar te wat te knippen en plakken. Als je dit leest, is het dus geregeld.
Het zou dus best kunnen - EN IK HOOP ECHT DAT HET DIE KANT OPGAAT - dat je vaker hier iets van mij leest. Aan dat andere lettertype kun je dus meteen zien dat ik aan het woord ben. Dat kan in de toekomst vaker gebeuren, al weet ik niet of ik ook dagelijks ga bloggen. Ik zie wel.
Ik ga hier niet herhalen wat Ivar schreef, een enkel ander accentje. Hij had me na één avond drinken, eten, film kijken en nog wat drinken aardig goed ingeschat. Ik hem ook wel trouwens. Hij kan leuk schutterig doen. Nou ja, doen, hij ís gewoon een beetje schutterig. Hij heeft geen vlotte babbel, god zij dank. Ik had ook niet verwacht dat hij me vrijdag al zou bellen. Maar hij had niet veel langer moeten wachten. Ik zet echt niet iedere 'ontmoeting' meteen in het geheugen van mijn mobieltje.
Het weekendje Maastricht kwam spontaan bij me op. Af en toe moet je meteen in het diepe durven springen en maar zien of je blijft drijven. Op Centraal was ik net zo verrast als hij. Ik vond het bij hem passen dat hij niet enthousiast opsprong en begon te zoenen. Dat had hij die avond daarvoor bij de tram ook niet gedaan. Een betere tekst dan "We bellen nog." had ik op dat moment ook niet.
Ik heb net even de neerslagradar gecheckt. Volgens mij wordt het best nog een redelijke dag. Maar al zou het pijpenstelen regenen, een leuke dag wordt het zeker. Om te beginnen kunnen we samen in bad gaan. Zoiets heb ik al heel lang niet meer gedaan en het bad is hier vrij ruim.
Ik zal nog maar een tipje van de sluier oplichten. Ik ben een jaartje ouder dan Ivar en minstens een kop kleiner. Niet dat ik zo klein ben, maar hij zou in een professioneel volleybalteam niet tot de kleinsten behoren. (Dat had hij nog niet vermeld.) Ik heb Nederlands gestudeerd. Dat komt in mijn werk aardig van pas.
Iemand heeft net gevraagd waarom ik zo'n herrie zit te maken met dat toetsenbord. Gewoon aandachttrekkerij, maar soms moet je wat toegevend zijn.

Nabeschouwing 17/8/2008 23.35 uur

Wat we verder nog in Maastricht gedaan hebben is niet zo vreselijk relevant meer. Daar ging het ook niet om. Ik zit nu weer in mijn eigen flat, alleen. Annemiek zit ook alleen in haar eigen appartement. Tijdens het wandelen en hier en daar even zitten met een koffie of wat anders hebben we het gehad over: en hoe nu verder? 'Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.' Dat is voorlopig het parool. We zien elkaar het komende weekend weer. Zaterdag ga ik naar haar toe. Als ik me netjes ge­draag mag ik blijven slapen. We gaan tot die tijd niet voortdurend zitten bellen, sms'en en e-mailen om te vertellen dat we elkaar heel erg lief vinden en heel erg missen. We zien reële mogelijkheden voor een mooie relatie die wel een tijd stand kan houden, maar dat gaan we rustig opbouwen. We weten allebei hoe het ondanks goede bedoelingen toch mis kan lopen. We moeten elkaars minpunten nog ontdekken en zien we of we daarmee kunnen leven. Dat zijn nogal subjectieve dingen. Wat ik een van mijn vele pluspunten vind, zou Annemiek wel eens mijn grootste minpunt kunnen vinden. En het hoeft niet eens om heel belangrijke dingen te gaan. Ik heb wel eens ergens gelezen: "Om grote rotsblokken loop je heen, je struikelt over een klein steentje." Zo is het maar net.
Op Centraal hebben we ook niet op hartroerende wijze afscheid genomen. We zijn naar de taxi­standplaats gelopen, hebben gezoend en hebben ieder onze eigen taxi genomen.
Maar goed, los van dat alles loop en zit ik wel met mijn hoofd in de wolken en dat vind ik niet erg. Nuchter redenerend zou je kunnen zeggen dat de oorspronkelijke reden voor dit blog - ik had niemand tegen wie ik aan kon praten - althans voorlopig ("Keep your fingers crossed.") niet zo zwaar meer weegt. Maar dat voor het naar bed gaan nog even wat schrijven ben ik leuk gaan vinden. Ik ben ook zeer benieuwd naar de bijdragen die Annemiek gaat leveren. Als ze maar een beetje productief wordt, moet ik de naam van dit blog nog gaan veranderen. Trouwe lezers - alle vier of vijf, voor zover ik weet - mogen suggesties doen. Stel je even voor dat je suggestie woordelijk wordt overgenomen: die is dan dagelijks in principe voor miljoenen mensen te zien. Dat moet toch een heel warm gevoel geven.

Vooruitblik 17/8/2008 7.57 uur

Vandaag ben ik niet op mijn werk. Dat heeft niets met Ivar te maken, dat lag al een tijdje vast. Ik begin aan een nieuw manuscript, een debuutroman. De schrijfster, net 25 geworden, werd ons aangeraden door een auteur van wie we al enkele boeken hebben uitgegeven. Met zijn boeken heb ik me nooit bemoeid, maar ik heb hem wel een paar keer ontmoet. Van zijn werk ben ik, in tegenstelling tot het publiek, niet kapot en ik heb het vage gevoel dat hij andere dan puur literaire motieven heeft om haar werk aan ons op te dringen. Daar kwam het naar mijn gevoel op neer. Ik moet me er wel bewust van blijven dat ik met een vooroordeel begin.
Met een nieuw manuscript wil ik de eerste dag helemaal alleen zijn en dat kan thuis beter dan op het werk. Ik lees niet van begin tot eind. Ik begin wel aan het begin maar lees verder lukraak hier en daar stukken. Op die manier probeer ik gevoel te krijgen van de manier waarop ze haar taal gebruikt. In de loop van een verhaal kan dat veranderen, maar dan valt het minder gauw op. Het kan ook best functioneel zijn, maar daar kan ik dan op gaan letten als ik het gewoon doorlees. Maar daar begin ik straks pas aan, want ik begin mijn werk niet om half acht.
Het was een zeer geslaagd weekend. Dat wil ik ook wel even gezegd hebben. Als Ivar geprobeerd had me alsnog in zijn taxi te sleuren, zou ik me waarschijnlijk niet al te hevig verzet hebben. Maar we zijn geen pubers meer die hun hormonen en feromonen (zoek maar op bij Google) nog niet goed in de hand weten te houden. De ervaringen van zaterdagavond en zondagochtend smaakten naar meer. Daar kunnen we nou een week vol verwachting naar uitkijken.
Het komt intussen mooi uit dat ik ook nog niet op vakantie geweest ben. Een van de redenen dat ik van de 'The Lord of the Rings' genoten heb, wordt gevormd door de schitterende landschappen van Nieuw-Zee­land, waar de film is opgenomen. Daar wil ik best een keer middenin staan. Als er geen kleine hobbit maar een boomlange vent naast me staat lijkt me dat helemaal OK.
Ik zit dus toch stiekempjes al vooruit te denken. Maar eigenlijk zou je zo snel mogelijk na het begin van een relatie een paar weken samen op vakantie moeten gaan. Als je twee, drie weken min of meer op elkaar bent aangewezen en dat leuk blijft vinden is er een redelijke kans dat het nog wel langer goed gaat.
We zouden niet voortdurend bellen en mailen, maar nu zitten we in feite toch met elkaar te communiceren. Het gekke is dat iedereen die dat wil ook nog eens kan meelezen. Nou ja, we moeten maar denken dat wat ons nu overkomt zeer menselijk is en dat iedere volwassene dat wel eens meegemaakt heeft. Dat hoop ik tenminste voor ze. Ik voel me er kiplekker bij.



Rajib zei: 18/2008 9.11 uur
Ja, ik had het kunnen weten: Ivar heeft toch maar voor een autochtoon nieuw liefje gekozen. Als hij het maar goed doet in bed. Dat vinden jullie toch het belangrijkste? En mevrouw is financieel zelfstandig, dus als ze op hem uitgekeken is, staat er wel weer een andere voor haar klaar. De vrouwen hier hebben ook geen enkel gevoel voor respekt meer. Zij niet voor mannen en respekt van mannen voor hun interesseert ze duidelijk ook niet. Die Balkenende heeft het over normen waarden. Hij weet niet eens waar hij het over heeft. Jullie hebben het over jullie kikkerlandje. Nou, voor mij is het een konijnenlandje.



Farah zei: 18/2008 10.08 uur
Na dat gezeur van Rajib ook een positief geluid uit de allochtone hoek. Zie mijn vorige reactie op Ivars aankondiging van jullie weekend samen. Dat was dus zeer geslaagd! Leuk voor jullie. Ik ontmoet je graag op het terras, maar ergens anders is ook best. We hebben in ieder geval onze liefde voor taal gemeenschappelijk.


Bestwil 18/8/2008 23.08 uur

"Moet ik je vakantie met Annemiek in Nieuw-Zeeland vast in de agenda noteren?"
Ik weet niet hoe ik keek, maar het was voor Dorien genoeg om in lachen uit te barsten. "Ellen vertelde me van je blog. Ik lees het ook af en toe, vanochtend bijvoorbeeld, in de baas zijn tijd, ja. Ik hoef je in ieder geval niet te vragen of je een leuk weekend hebt gehad."
Ik had me verslapen vanochtend. Aan meer dan douchen en een kop koffie was ik niet toegekomen. Het blog van Annemiek had Dorien eerder gelezen dan ik. Dat las ik meteen maar even op Doriens pc, terwijl zij zo vriendelijk was een kop koffie voor me te halen. Ik had er helemaal niet op gerekend dat Annemiek al op de vroege ochtend zou bloggen. Ik doe het 's avonds, dus zij doet het 's avonds is de onderliggende egocentrische gedachte.
Nee, ik vind het niet erg dat Dorien 'meeleest'. Annemiek heeft gelijk: het is allemaal heel herkenbaar menselijk.
"Do I hear wedding bells?" vroeg Dorien toen ze terug kwam met koffie.
"Je kan toch lezen, tut?"
"Jullie zijn heel verstandig", vond de 'tut'. "Als jullie met al dat verstand maar niet vergeten dat er ook nog zoiets als doordeweekse romantiek bestaat. Van nu af aan ga ik je blog met rode oortjes lezen. Mag tut weten hoe Annemiek in het gewone dagelijkse leven heet?"
Dorien mag (bijna) alles weten, dus ik vertelde het.
"Ga weg!" zei ze. "Zonder gekheid?"
"Erewoord!"
Die reactie van Rajib las ik vanavond thuis pas. Zo langzamerhand begint hij een beetje vervelend te worden. Over ideologische verschillen van mening kun je pittig discussiëren. Een beetje pesten mag daar ook wel bij. Maar wat hij vandaag schreef is bijna ordinair. Ik vind het bovendien niet echt netjes dat hij het over de band van Annemiek speelt. Gelukkig maakt Farah het weer deels goed.
Ik ging even bij Ellen langs en vroeg of ze het ook aan andere collega's had verteld. Dat had ze niet. "Had ik het Dorien ook niet mogen vertellen?" vroeg ze.
Ik stelde haar gerust: "Het staat op het internet, dus iedereen kan het lezen, bij toeval of omdat iemand erop wijst. Als ik dat niet zou willen, had ik er niet aan moeten beginnen. En ik maak zelf uit wat ik wel of niet kwijt wil."
"En Annemiek dus ook. Leuk voor je. Maak er iets moois van."
Thuis had ik een e-mail van volgers@hotmail.com. Ze hebben dus mijn naam voor hun maar overgenomen.
Ivar,
Inderdaad, we volgen je gangen zo nauwkeurig mogelijk. Waarom we dat doen kunnen we je niet vertellen. Dat heb je ons onmogelijk gemaakt, omdat we er niet zeker van kunnen zijn dat je zo verstandig bent om dat niet meteen op je weblog voor Jan en alleman te publiceren. We zouden het je in een persoonlijk gesprek duidelijk kunnen maken, maar waarschijnlijk zul je ons dan ook niet geloven en alles wereldkundig maken. Je moet goed begrijpen dat je weblog gelezen wordt door mensen die andere doelstellingen hebben dan wij. Als je toch zo nodig wantrouwend moet zijn, kun je eens wat beter letten op met wie je omgaat. Wees er in ieder geval van overtuigd dat wat wij doen voor jouw bestwil is.
Ik heb de schurft aan mensen die iets voor mijn bestwil doen zonder aan mij te vragen wat ik precies wil en waarom. Ik zal zeker fouten maken, maar dat zijn wel mijn eigen fouten. Ik word helemaal pissig als ze gaan suggereren dat Arqam, Farah en Annemiek niet te vertrouwen zijn. Afgezien van mijn collega's en klanten, waar ik niet over ga, zijn dat de mensen met wie ik de afgelopen drie weken uit vrije wil omga. Ik ga echt niet beweren dat ik een messcherpe mensenkennis heb. Ik ben vaak met een natte vinger te lijmen. Maar ik ben niet echt achterlijk.
Ik betrap nu mezelf erop dat ik denk dat ik Annemiek moet beschermen tegen mogelijk onheil dat haar overkomt door contact met mij. Ik zou iets doen wat ik van anderen niet accepteer. Ze weet waar ze aan begonnen is en ze is een grote meid. En nog veel meer.

Muts 19/8/2008 7.59 uur

Ik lijk wel gek. Of ben ik nu al gegrepen door het 'blogvirus'? Ik heb gisteravond mijn wekker op een half uur eerder dan normaal gezet om vanochtend wat te schrijven. Twee boterhammen links van mijn monitor, rechts daarvan een kop koffie.
Ivar heeft gelijk, maar als ik denk dat ik bescherming nodig heb, is hij wel de eerste die ik daarom zal vragen. In Maastricht hebben we het tussen neus en lippen door wel over die rare toestand gehad. Het enige wat me een beetje logisch lijkt is dat de AIVD weet wie die Rajib is en weet of vermoedt dat die iets tegen Ivar zou willen ondernemen, al mag god weten waarom. In een persoonlijk gesprek kunnen ze dat aan Ivar vertellen. Ik ben nog geen groot Ivarkenner - meer een liefhebster - maar ik kan me niet voorstellen dat hij dat geen redelijk verhaal zou vinden. Als de afzenders van dat mailtje daar niet op vertrouwen zijn het misschien geen AIVD-ers. Eerlijk gezegd vind ik dat geen geruststellende gedachte, want wie zijn het dan wel?

(...........)

Dat was een paar minuten pauze. Ik zal eerlijk zeggen wat me te binnen schoot: is Ivar wel wie hij zegt dat hij is? Ik kon mezelf meteen wel voor m'n kop slaan. Als je een mogelijke relatie in de kiem wilt smoren, moet je zo beginnen, muts! Ik moet in ieder geval mijn eigen gevoelens vertrouwen. Toen ik zondagochtend wakker werd naast dat lange lijf voelde ik me compleet op mijn gemak. En als alles goed gaat, ga ik er komende zaterdag in mijn eigen bed weer met evenveel vertrouwen naast liggen.
Het aardige van een blog, merk ik nu, is dat je door het schrijven gedwongen wordt wat meer en wat gerichter over dingen na te denken. Je gaat als het ware een beetje buiten jezelf staan. Waar is Annemiek mee bezig? En hoe en waarom is ze daarmee bezig? Je legt als het ware verantwoording af. Waarom begon ik na het kopen van het kaartje voor de film ineens tegen een wildvreemde man te praten, wat ik nooit doe? Sprong er toen toch al een vonkje over? Heeft dat te maken met heel primitieve eigenschappen die nog stammen uit de tijd van de Neanderthaler of de Cro Magnon, zoals gevoeligheid voor geuren waar we onbewust op reageren? Als ik een roman beoordeel, kijk ik of het 'logisch' is dat twee mensen iets met elkaar krijgen, maar hoeveel logica zit daar nou in? We hebben niet eerst zitten plussen en minnen voor we begonnen met knoopjes en ritsjes los te maken. We lieten onze meest primitieve instincten lekker hun gang gaan, met de nadruk op de lekker.
Ik weet nog niet helemaal zeker of ik andere mensen die ik ken ga vertellen dat ik dit doe. Die andere mensen zouden mijn ouders kunnen zijn. Ze zijn al jaren gescheiden, maar ik kan met beide goed opschieten. Ze wonen in Amstelveen. We komen regelmatig bij elkaar over de vloer. Ik kan ze ook rustig samen uitnodigen bij me te komen eten. Ze zijn goede vrienden.



Bart zei: 18/8/2008 10.08 uur
Je bent vast een flinke, zelfstandige vrouw en je moet natuurlijk helemaal zelf uitmaken wat je wilt doen. Je kunt het ook niet helpen dat je verliefd wordt op Ivar en het is een aardige vent, toegegeven. Hij heeft eerlijk uitgelegd wat zijn situatie is, voor zover hij die kent dan. Je moet je toch eens afvragen of je er wel zo luchtig over moet doen. Jullie zullen gespreksonderwerpen genoeg hebben a.s. zaterdag. Heb ik ook voor een agendapunt gezorgd?


Multicultureel 19/8/2008 23.08 uur

Het eerste wat Arqam me vroeg toen ik hem in de squashclub ontmoette, was waarom Dorien zo verbaasd was over de echte naam van Annemiek. Even ging er door me heen: "Zou ze dat goed vinden?" Maar als ik niet blogde, zou ik toch ook geen 'schuilnaam' gebruiken als ik iemand zou vertellen over die leuke (understatement!) vrouw die ik ontmoet had? Arqam was ook verrast. In de kleedkamer, waar verder toch niemand was op dat moment, vertelde ik nog wat meer en bij het pilsje achteraf was ik uiteraard ook nauwelijks te stuiten. Waar het hart vol van is ...
Arqam slaagde er toch in ook aan het woord te komen. Hij keek behoorlijk vrolijk toe hij zei dat hij zich ongeveer in dezelfde situatie bevond als ik, alleen een paar dagen langer. Afgelopen woensdag was hij in een homobar op de Zeedijk waar hij af en toe komt, aan de praat geraakt. "Hij is een hindoe. Zijn ouders komen uit Suriname. Hij is hier geboren, net als ik, maar een jaar of twee later. Ik heb het mezelf weer niet makkelijk gemaakt, want de hindoes doen net zo moeilijk over homoseksualiteit als de moslims. Hij zit er wel heel dicht tegen aan om uit de kast te komen. Ik zal hem af en toe een voorzichtig duwtje geven. Maar ik heb wijze woorden in jouw, intussen jullie, blog gelezen: 'Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.' Ik zal me een beetje inhouden."
"Farah moet zodra ze terugkomt gauw verliefd worden op een Chinees of Ghanees", zei ik. "Kunnen we een leuk multicultureel clubje beginnen."
Arqam vroeg of ik de reactie op Annemieks blog van vanochtend al had gelezen. Dat had ik, bij het pilsje voor het eten. Het zit me niet lekker. Of het nou bedreigend of juist beschermend bedoeld is maakt me niet uit, maar ze moeten Annemiek erbuiten laten. Dat zei ik dus.
"Je ziet er geen reden in om Annemiek toch al wat eerder te zien dan pas in het weekend?" vroeg Arqam.
"Ik peins er niet over. Ik laat hun niet bepalen hoe wij onze relatie vormgeven, om het maar eens mooi te zeggen. Als ze al bescherming nodig heeft, hoe zou ik dat moeten doen? Ik kan moeilijk de hele dag naast haar zitten. Moet ik haar naar haar werk brengen en 's avonds weer ophalen en mag zij tussen de middag niet even een frisse neus halen? Ik weet zeker dat zij er net zo over denkt."
"Waarom stop je niet gewoon met dat blog? Ben je van het gezeur af."
"Ben ik dan ook van hun af? Nee, ze kunnen doen wat ze willen, maar ze moeten er wel rekening mee houden dat wat ze ook doen, het de volgende dag, misschien wel dezelfde dag, op mijn blog te lezen valt."
Ik zei het niet, maar dacht het wel: "Hoop ik."

Bart 20/8/2008 7.59 uur

Die reactie van 'Bart' zal ik zo ongeveer tegelijkertijd met Ivar gelezen hebben. Ik ben niet bang uitgevallen, maar een beetje 'weird' is het wel. Ik wilde wel eens een soort second opinion hebben, dus ik heb mijn ouders mailtjes gestuurd met de vraag of ze Ivars blog wilden lezen. Pas toen ik op 'Verzenden' had gedrukt, realiseerde ik me dat ik meteen de schone was buiten had gehangen.
Mijn moeder belde om een uur of half tien gisteravond. Ik zag dat zij het was en riep: "Met Annemiek."
Het was even stil. "Dus toch! Ik vroeg me al waarom ik het blog van een wildvreemde moest lezen. Maar het was niet de eigen naam van die vrouw. Jouw leeftijd zo'n beetje. Twee keer samengewoond. Werkt in de uitgeverij. Er begon me wat te dagen. Wat leuk! Wanneer mag ik hem zien? En je vader natuurlijk. Heeft die al gereageerd?"
"Nog niet, maar dat zal niet lang meer duren. Hij kan ook één en één bij elkaar optellen en vraagt nog vaker dan jij of ik niet weer eens een vent wil."
"Ik vraag het subtieler, lieverd. Maar je wilt natuurlijk weten wat we van dat rare gedoe vinden. Tja, geen idee. Maakt het je bang?"
Ik stelde haar gerust. We spraken af dat zij mee blijft lezen. Ze hoeft me niet dagelijks analyses te sturen. Pas als haar iets bijzonders opvalt zal ze dat laten weten. Daarna babbelden we nog een hele tijd door over van alles en nog wat. Dat is het gebruikelijke patroon.
Het gesprek was nog niet afgebroken of de telefoon ging weer. Ik pakte hem op en nog voor ik iets kon zeggen hoorde ik: "Dag Annemiek." Zoals ik al zei, mijn vader is niet een van de domsten.
"Je was behoorlijk lang in gesprek", zei hij, "dus ik hoef niet te vragen of je moeder al gereageerd heeft en wat ze ook over die Ivar gezegd heeft, ik sluit me bij de vorige spreekster aan."
"Zoveel was dat niet, hoor. Jullie begrijpen tenminste dat jullie voorlopig voldoende over hem weten en nog niet moeten doorzeuren."
Mijn vader kon ook nog geen licht op de zaak werpen en met hem maakte ik dezelfde afspraak. Met hem kan ik ook heel lang praten, maar niet via de telefoon. Vlak voor het einde van het gesprek zei hij nog: "Dat van die boerendochter begrijp ik niet helemaal."
"Denk maar eens goed na, paps. Doei!"
Ik ga hier niet vertellen waarom, maar ik vond het ontzettend lief dat hij het niet meteen begreep. Ik vind het jammer voor Ivar dat hij niet zó'n goede band met zijn ouders heeft. Zal wel iets met 'nuchtere Drent' te maken hebben. Zijn voorouders hadden tijdens het turfsteken zeker niet veel tijd om met elkaar en hun kinderen te praten. Of ze waren aan het schapenhoeden. Die schapen zullen ook niet veel teruggepraat hebben.

Familieband 20/8/2008 21.55 uur

Het kostte me enige moeite niet meteen te reageren op Annemieks blog dat ik las net voor ik vanochtend de deur uitging. Het heeft wel iets om als het ware over de hoofden van anderen heen met elkaar te communiceren. Het is net iets als met elkaar praten in gezelschap, terwijl anderen kunnen horen wat je zegt. Je hebt het niet over de meest intieme dingen, maar in gezelschap van vrienden zal niemand vreemd opkijken als de een tegen de ander zegt: "Ik heb m'n ouders verteld dat ik een weekend met jou in Maastricht geweest ben." Trouwens, als je dat een wildvreemde hoort zeggen die aan dezelfde bar hangt, zul je dat ook niet wereldschokkend vinden. Je hebt intussen ook wel gemerkt dat je naast een nogal verliefd stel zit. Het enige verschil is dat ik - van Annemiek weet ik dat nog niet helemaal zeker - hier wat verder ga dan ik normaliter zou doen. Ik heb tenminste nooit eerder vanaf dag één hardop verkondigd dat ik verliefd was. We zullen het er maar op houden dat de moderne ontwikkelingen de meest onverwachte invloed op ons kunnen hebben.
Ik zal nog wat openhartiger worden: ik zit uit te kijken naar het komende weekend. Ik weet niet of we dan weer afscheid zullen nemen met "Tot zaterdag!"
Vroeger zag ik er altijd tegenop als een vriendinnetje me meetroonde naar haar ouders, maar gek genoeg heb ik dat nu niet, tenminste in veel mindere mate. We zijn in zekere zin al aan elkaar voorgesteld.
Een 'nuchtere Drent' ben ik natuurlijk niet. Ik loop alleen niet met mijn gevoelens te koop. Ik kan ook zeggen dat mijn ouders me niet hebben geleerd hoe je op de goede manier je gevoelens aan de man of de vrouw brengt. Dat is geen verwijt. Ze zijn altijd heel aardig voor me geweest en zijn dat nog. Afgezien van de gebruikelijke ruzietjes in onze jeugd heb ik het met mijn zus Ans ook altijd goed kunnen vinden, maar dat was het dan. De relatie tussen Annemiek en haar ouders gaat heel wat verder of dieper. Daar kan ik misschien wat van leren. Achteraf bezien heb ik pas in dit blog laten blijken - en dan ook nog tamelijk verhuld - hoe ik Dorien waardeer. Ze is niet oud genoeg om mijn moeder te kunnen zijn, maar ik heb haar dingen verteld die je aan je moeder zou moeten kunnen vertellen, maar waar mijn moeder niets van afweet. Of niet zo zeer de dingen, maar wat er omheen speelde.
Hoe belangrijk zijn familiebanden eigenlijk? Je hebt er niet voor gekozen. Ze worden je 'opgedrongen'. Alle andere relaties maak en verbreek je zelf. Je geeft er zelf inhoud aan. Ik weet niet uit eigen ervaring wat een kind voor ouders betekent. Ik weet niet wat ouders voor anderen betekenen. Ik weet wat mijn ouders voor mij betekenen. Ik weet dat ik altijd bij ze terecht kan, maar van die mogelijkheid heb ik maar spaarzaam gebruik gemaakt.
Zo, dat lijkt me voldoende gefilosofeer voor vandaag.



Een moeder zei: 21/2008 01.01 uur
Je moet wel oppassen dat je niet te veel snelle conclusies gaat trekken, Ivar. Je hebt jezelf wel min of meer voorgesteld, maar ga nou niet meteen denken dat je daarmee bijna automatisch een lid van de familie bent geworden. Ik ben nogal zuinig op mijn dochter. Annemiek moet helemaal zelf weten wat ze doet, ze is een volwassen vrouw, maar ze is verstandig genoeg om ook naar haar moeder te luisteren. En ze weet dat haar moeder niet gewend is om over één nacht ijs te gaan. Ik wil best persoonlijk kennis met je maken, hoe eerder hoe beter zelfs, maar pas daarna en echt niet na één keer, zal ik Annemiek vertellen wat ik van jou vind. En daar zal ze goed naar luisteren. Je bent nu helemaal tot over je oren verliefd, wat ik me heel goed kan voorstellen, maar ga je niet meteen rijk rekenen.


Woest 21/8/2008 7.28 uur

Vloeken doe ik niet zo snel en zo vaak, maar wel vanochtend, op mijn nuchtere maag. Woest was ik toen ik die reactie op het laatste blog van Ivar las. Niet op mijn moeder, want ik wist voor honderd procent zeker dat die reactie niet door haar geschreven was. Ik heb haar meteen gebeld. Niet om voor alle zekerheid te vragen of ik gelijk had, maar om haar te vertellen dat ik zeker wist dat ze het niet geschreven had. Ik belde haar niet uit bed, want ze is altijd vroeg op. Ze had het al gelezen en was net zo kwaad als ik. "De idioot die dat geschreven heeft weet niet dat ik altijd vroeg in bed lig en echt niet in het holst van de nacht blogs ga zitten lezen, zelfs niet die van mijn dochter en haar vriend. Zal ik Ivar bellen dat ik zo niet in elkaar zit?"
"Je bent een schat, mam, maar dat hoeft niet. Ik hang je meteen weer op en dan ga ik mijn blog van vandaag schrijven. Kan hij het allemaal lezen."
Wat denken die gekken of die ene gek nou te bereiken? Ze kunnen toch ook weten dat al vrij gauw duidelijk zou zijn dat die reactie niet van mijn moeder kwam? Willen ze alleen maar twijfel zaaien? Moet Ivar gaan denken: waar rook is, is vuur? Annemiek stelt haar ouders veel te gunstig voor en praat zich daar nu onderuit? Als ze daar niet eerlijk over is, is ze over andere dingen dan wel eerlijk?
Wie heeft er in godsnaam belang bij dat Ivar en ik geen duurzame relatie krijgen? Ze bereiken eerder het tegendeel: dat we door een 'gemeenschappelijke vijand' juist naar elkaar toe gedreven worden. Je kunt je afvragen of dat zo gunstig is. In de film 'Speed', over die bus met een bom die ontploft als de bus langzamer dan 50 mijl per uur rijdt, gaan de vrouw achter het stuur (Sandra Bullock) en de politieman (Keanu Reeves) elkaar heel aardig vinden. Tegen het eind van de film zegt zij dat relaties die onder psychische druk tot stand komen geen lang leven beschoren zijn, althans woorden van die strekking. Daar zit volgens mij wel wat in.
Nu weet ik ook wel dat Ivar en ik niet op een tikkende tijdbom zitten, maar we moeten er rekening mee houden dat gemeenschappelijke weerzin of onbehagen niets te maken heeft met de positieve dingen die we tot nu in elkaars nabijheid hebben ervaren.
Ik houd het kort vandaag, anders ziet Ivar het misschien toch niet op tijd. Nog maar twee nachtjes slapen. Ik heb een plannetje. Dat hoort hij zaterdagochtend wel.



Herbert zei: 21/2008 9.29 uur
Laat ze toch kletsen, meid! We hebben je toch niet voor niets geleerd dat je je alleen wat moet aantrekken van het oordeel over jou van mensen die om je geven? Ik wil de buitenwereld best laten weten dat ik trots ben op mijn 'boerendochter'. Ja, ik heb hem intussen door. Je hebt je oude vader in een bijna sentimentele bui gebracht.
Ik heb nu alles gelezen wat Ivar geschreven heeft. Ik wil best wat verder met hem pra­ten en je moeder ook wel, denk ik. Niet dat dat het belangrijkste is. Als jij maar met hem kunt praten. Die indruk heb ik wel.
Ik vind het leuk om op deze manier weer elke dag iets van je te 'horen'.


Boerendochter 21/8/2008 22.45 uur

Het is goed dat ik die reactie van 'een moeder' pas las toen ik de eerste regels van Annemieks blog gelezen had. Anders had ik, al was het dan maar voor korte tijd, wel een heel verkeerde indruk van haar moeder gekregen. Iemand heeft zijn/haar best gedaan de flauwe grappen over (a.s.) schoonmoeders nieuw leven in te blazen. Ik kan me haast niet voorstellen dat de 'volgers' zich tot dat niveau verlagen. Het zal wel weer iemand zijn die denkt dat hij of zij ontzettend grappig is.
We zouden niet voortdurend mailen, maar vanochtend, na het lezen van Annemieks blog, heb ik haar een mailtje gestuurd. Dat ga ik hier niet compleet weergeven - er mag nog wel iets privé blij­ven, toch? - alleen de beknopte samenvatting:
Als ik zaterdagochtend om negen uur bij jou voor de deur mag liggen, kan ik dan niet net zo goed vrijdagavond bij jou in bed komen liggen?
Het eveneens samengevatte antwoord:
Goed plan! Ik bel je vanavond.
We hebben heel prozaïsch afgesproken bij de AH bij haar om de hoek, waar we in overleg de ingrediënten voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd en een bijbehorende wijn zullen aanschaffen. Waarom hebben we niet gewoon bij haar thuis afgesproken? Daar had Annemiek een zeer steekhoudend argument voor: "Wie garandeert dat we dan de deur nog uitkomen? Ben jij gek op een pizza uit de diepvries?"
Ze was al over haar boosheid heen. "Ik had niet zo gauw aan een grappenmaker tussen aanhalingstekens gedacht. Ik ga toch niet paranoïde worden, hè? Je had die reactie toch ook kunnen tegenhouden?"
"Had gekund, ja. Maar voor het geval het toch van die 'volgers' is heb ik het doorgelaten. En ik ga niet beginnen aan censuur. Ook idioten mogen hun mening of wat erop lijkt geven."
We hebben nog wat meer gepraat, maar dat valt ook in de categorie privé.
Herbert is wel degelijk haar vader. Dat 'oude vader' klopt wel een beetje. Hij en Annemieks moeder genieten al van hun AOW en andere pensioenen. Ze wilden wel graag kinderen, maar de natuur werkte niet erg mee. Het heeft dus enige tijd geduurd voor Annemiek verscheen. In zo'n situatie zie je nog wel eens dat ouders overbezorgd en overbeschermend zijn als hun wens ten langen leste is vervuld. In die val zijn ze niet getrapt.
"Wat ook zo lief van ze is", zei Annemiek, "ze roepen niet voortdurend dat ze zo graag een kleinkind willen."
Als alles verloopt zoals in mijn fantasieën zullen we het daar ook een keertje over moeten hebben.
Op zijn tijd, als niemand kijkt, wil ik ook wel eens sentimenteel wezen: ik vond het fijn om Annemieks stem te horen. Ze heeft een mooie, lage alt, als ik het goed heb, bijna sexy. Ken je Joanna Cassidy? Ze speelde o.a. in 'Who Framed Roger Rabbit?' Zo'n stem.

Doorkomen 22/8/2008 7.43 uur

Wat moet ik nog schrijven vanochtend? Vanavond kan ik het allemaal zeggen. En morgenavond. En zondagavond. En alle tijd er tussenin. Als Ivar denkt dat hij zondagavond naar huis mag, heeft hij het, wat mij betreft, behoorlijk mis. Hij neemt nog maar een extra verschoning mee.
Gisteravond, na het telefoontje met Ivar, zat ik me af te vragen wat er nu anders is dan bij mijn vorige relaties. Was het toen wel anders? Ik heb het idee dat ik het toen allemaal wat luchtiger opnam. Niet dat ik toen maar wat aan rotzooide en ineens zwaar op de hand ben geworden, of dat Ivar dat is. We hebben wel allebei wat geleerd: als het goed gaat en je wilt dat het goed blijft gaan, moet je er wel wat voor doen. Ivar deed veel, maar vooral voor zijn baas en zijn computer. Ik werk ook wel hard, maar in de baas zijn tijd, niet in mijn eigen tijd. Vrije tijd is voor ontspanning en plezier. Daar had ik aardig wat van met die twee eerdere mannen in mijn leven, maar zoals Ivar hiervoor al schreef: "Dat was het dan."
Er is niks mis met plezier. Ik verwacht er veel van in het weekend. Maar als ik maandagochtend naar mijn werk fiets, wil ik niet denken: dat was het dan. Dankzij dit blog weet ik wat meer van Ivar dan je normaliter weet van een man met wie je één avond en één weekend bent uitgeweest. Nee, er blijkt niet uit dat hij een groot denker is. Nee, zijn blogs staan niet vol met de meest diepzinnige gedachten. Er blijkt alleen uit dat hij nadenkt. Daar ben ik zo langzamerhand ook wel eens aan toe. Ik wil ook graag weten wat die einzelgänger beroert. Ik wil graag een eindje met hem oplopen. Dan kan ik hem vertellen hoe het bij mij zit. Een van de aardigste dingen die hij tot nu toe gedaan heeft was iets niet doen: er zonder meer vanuit gaan dat één hotelkamer voldoende zou zijn. Heel wat kerels zouden denken: het was haar idee, dus dat zal ze wel goed vinden.
Nou, de tijd tot vijf uur bij AH zal ik wel zien door te komen.



'Ivars' ex zei: 22/8/2008 10.49 uur
Doen jullie 'het' wel veilig, want 'Ivar' is in het verleden niet altijd even zorgvuldig met zijn vriendinnetjes (en vriendjes!) omgegaan...


Samenwerking 22/8/2008 23.47 uur

Die extra verschoning heb ik zonder enige tegenzin in mijn reeds ingepakte fietstas gestopt. Ik durf niet te beweren dat ik vandaag continu al mijn aandacht bij het werk had. Af en toe zat ik wat ins blaue hinein te dagdromen.
Toen ik Dorien een prettig weekend wenste, vroeg ze met een stalen gezicht: "Ga jij nog iets leuks doen in het weekend?"
"Ach, je weet wel. Boodschappen doen. Eindje fietsen. Misschien draait er nog er nog een aardige film ergens."
"Naar een film gaan kan soms leuke gevolgen hebben, heb ik mij laten vertellen."
"O ja? Vertel."
"Schiet nou maar op, gek. Anders gaat ze van alles kopen wat jij niet lust."
"Ze zou niet durven."

•••••

Dat zou ze best durven! Los daarvan: die reactie van 'Ivars' ex had ik bij de lunch al gelezen. Ivar heeft me nog niet veel over haar verteld, dat vind ik ook niet zo belangrijk, maar ik kon me niet voorstellen dat hij het een paar jaar met een redelijk gestoord type had volgehouden.
Ivar had het ook al gelezen en gedurende zeker drie seconden vroeg hij zich af wat er met haar aan de hand was. Hij kwam tot dezelfde conclusie als ik : weer een 'grappenmaker'.

•••••

We maken er een coproductie van deze keer. We spelen Nicci French, alleen op een beduidend lager niveau, maar daar gaan we geen gewoonte van maken. We hebben afgesproken dat wie morgenochtend het eerste wakker wordt het ontbijt maakt en dat de ander dan wat schrijft. We kunnen immers onze trouwe lezers niet teleurstellen. We kunnen alleen niet garanderen dat de 'ochtendblog' er al vóór achten is, maar Rajib wil vast ook uitslapen in het weekend.

•••••

Ik heb mijn best gedaan, maar Ivar was toch eerder bij AH dan ik. Het inslaan van de boodschappen, alleen voor vanavond, morgen is er weer een dag, verliep in volledige harmonie. Ivar kocht de ingrediënten voor een pasta, ik voor een salade. Over de wijn waren we het gauw eens, want daar hebben we toch geen van beiden veel verstand van. We zouden ook allebei klaarmaken wat we zelf gekocht hadden.

•••••

Door omstandigheden buiten onze schuld, laten we maar zeggen: de aantrekkingskracht, begonnen we wat later aan de maaltijd dan gebruikelijk. We zaten, volgens intussen bijna oud-Hollandse gewoonte, naast elkaar op de bank van onze schoot te eten en tv te kijken. We wilden het journaal van acht uur zien en ook wel eens weten wat er in Beijing gebeurd was. Daar hadden we tot nog toe allebei nauwelijks aandacht aan besteed, hoewel onze jongens en meisjes dat zo verdienen. Het spreekt vanzelf dat onze harten zwollen van trots toen we zagen hoe we een gouden medaille wonnen bij het hockeyen van de vrouwen.
"Die doen tenminste wat de mannen niet voor elkaar kregen." Annemiek moest nog even zout in mijn mannenwonden wrijven.
Onze kroonprins liet zien dat hij niet alleen kan meehossen met de besten, maar dat hij er niet voor terugdeinst een compleet elftal plus reserves voor het oog van de hele wereld met verve te zoenen.

•••••

We hebben niet alleen tv zitten kijken. Je hoeft niet constant je aandacht op die beelden te vestigen. Zoveel verschil is er niet met vier en acht jaar geleden. Ze "gaan ervoor". "Volle bak." "Daar doe je het toch voor." Hebben die sporters geen mediatrainers die weer eens een paar nieuwe teksten kunnen verzinnen? Tussen de bedrijven door heb ik met mijn ouders gebeld. Dat was het plan waar ik het eerder over had. Ik nodigde ze uit om a.s. zondag te komen eten. Dan kunnen ze Ivar ook horen praten. Die vond het trouwens goed.
"Ben je wel goed, kind?" vroeg mijn moeder. "Je gaat toch niet de halve zondag aan ons besteden? Dat kan altijd nog. We komen gewoon even 's morgens koffie drinken. Ik zal een zelfgebakken cakeje meenemen."
Ik heb niet vreselijk hard geprotesteerd. Mijn vader komt ook.

•••••

Er ging een bliepje: nieuwe e-mail. De afzender was bart@hotmail.com. Die naam kennen we intussen. Het mailtje begon met "Hallo Annemiek". Alleen stond er geen "Annemiek", maar haar eigen naam. Daar schrokken we toch van. Ze gaan wel erg ver. OK, als ze aan mijn gegevens kunnen komen, kunnen ze achter de gegevens van iedereen komen, ook die van Annemiek. Maar waarom moeten ze dat zo expliciet laten weten? Betekent het nou dat Annemiek ook 'doelwit' is, in wat voor zin dan ook? Dit was de tekst:
Jullie hebben vast andere dingen aan jullie hoofd vanavond, maar ik wil er toch nog even de nadruk op leggen dat het van belang is dat jullie vandaag, of in de rest van het weekend eens nagaan, wat jullie verder gaan doen. We hebben ons erbij neergelegd dat dit mailtje morgen ook weer gepubliceerd wordt. Jullie zijn samen slim genoeg om te bedenken wat de beste manier is om daar verder mee om te gaan.
Bart.
Ik keek Annemiek aan. "Als je gaat zeggen, dat je mij hier niet bij wil betrekken", zei ze, "moet je op de bank slapen."
"Dat is al heel wat. Ik hoef dus niet meteen te vertrekken?"

•••••

"Ik ben er al bij betrokken", zei ik. "Niet door jou, door hun. Of ik heb me er zelf bij betrokken door vóór die film tegen je aan te praten. Je hebt het zelf geschreven, kijk maar na: 'Zij begon.' Laat me dan ook maar afmaken wat ik begonnen ben en ga geen onterechte schuldgevoelens ontwikkelen."
Ivar heeft het idee dat ze 'good cop, bad cop' aan het spelen zijn. 'Daan' en 'Bart' zijn dan 'good cops', of één en dezelfde 'cop' en 'Anoniem, 'Een moeder' en 'Ivars' ex zijn de 'bad cop'.Moet dat verwarring stichten of zo? Ze doen hun best maar.
"Ik heb geen flauw idee waar het hun eigenlijk om gaat", zei ik. "Maar ik weet zo langzamerhand een klein beetje om wie het gaat. Daar wil ik het wel voor doen. Weet je wat ik ga doen? Ik ga op de knop 'Publiceren' klikken. Daarna sluit ik deze pc af. In de tussentijd schenk jij nog iets voor mij in. Neem zelf ook wat. Dan ga we over iets leuks praten. Of zo."



'Ivars' ex zei: 23/2008 8.45 uur
Ik een grappenmaker? Je zou beter moeten weten 'Ivar'! Met 'het' wordt niet altijd sex bedoeld (één ding weet ik nl. zeker: je bent geen homo). Je moet 'Cel' van Charles den Tex maar eens le­zen. Dan kom je er achter wat er allemaal kan gebeuren als er ge­rommeld wordt met identitei­ten. Tot slot: ik ben en blijf een jaloers kreng...


Knus 23/8/2008 10.40 uur

Ik werd wakker doordat Annemiek bij het uit bed stappen mijn dekbed grotendeels meenam. Ik vermoedde boos opzet en volgde haar om haar te berispen. Zij bekende schuld en we zoenden het af. Ik hoor nu een citruspers. Ik heb ook zo'n ding thuis, maar het komt er niet zo vaak van.
Volgens afspraak schrijf ik nu wat, maar we hebben niets afgesproken over de lengte van dit ochtendblog.
Bij het laatste drankje gisteravond zei ik dat ik nalatig was geweest. "Ik heb niet eens een bloemetje meegenomen."
"Waarom zou je? Je bent hier niet op visite. Waarmee ik niet wil zeggen dat je niet af en toe een struikje voor me mee mag nemen. Omdat je me aardig vindt. Of lief. Whatever."
Ja, whatever. Ze heeft net een vers sapje op het bureau gezet en over mijn bol geaaid en gaat een soort Engels ontbijt maken. Vanuit haar werkkamer waar ik nu zit kan ik haar, als ik me omdraai, in de keuken bezig zien. Ik draai me niet om. Ik luister naar haar geredder. Ik hoor spek en eieren in een pan sissen. Ik hoor hoe borden op een tafel worden gezet. Ik hoor water in een theepot schenken. Het zal wel vreselijk oubollig of zoiets zijn, maar ik kan alleen maar zeggen dat ik het knus vind. Ik voel me thuis. Niet omdat er weer eens een vrouw voor mijn ontbijt zorgt. Morgen doe ik het met evenveel plezier voor haar. Ik had eerst geschreven "met evenveel liefde", maar dat lijkt er weer op dat ik op allerlei ontwikkelingen vooruit loop.
Ik zou moeten bedenken wat we kunnen gaan doen vandaag, maar het kan me niet zo gek veel schelen. Bovendien: toen ik nog getrouwd was zat ik in het weekend toch ook niet panisch te bedenken wat we die dag zouden gaan doen? Goed, ik besteedde er toen wel heel weinig aandacht aan. Maar wordt onze relatie er nou meteen veel beter van als ik, of Annemiek, of wij samen ontzettend ons best gaan doen om 'iets leuks' te bedenken dat we samen kunnen gaan doen? Ik loop straks mee naar AH om een deel van de boodschappen te sjouwen. Waarom zou er in een supermarkt niet iets kunnen gebeuren, waarvoor je anders naar een film moet? In deze 'nette' buurt hebben in het recente verleden moorden en een ontvoering plaatsgevonden. Niet leuk natuurlijk, maar je zou haast zeggen: "Never a dull moment."
"Come and get it!" wordt er uit de keuken geroepen.

Naam 23/8/2008 11.42 uur

Na het ontbijt en het douchen checkte Annemiek haar e-mail: niks. Ik keek ook maar even of ik mail had, en jawel: mijn zogenaamde ex had al om 8.45 uur de moeite genomen om zijn/haar nieuwste 'grap' te plaatsen. Ik zal het hier maar zeggen: mijn echte ex raakt een toetsenbord alleen aan als het echt niet anders kan, voor haar werk en voor mailen. Ik heb haar nooit kunnen betrappen op internetten. Ze kan natuurlijk veranderd zijn, maar vroeg opstaan in het weekend was in mijn tijd ook niet haar gewoonte. Dus beste 'Ivars' ex, ga eens wat rommelen met identiteiten en schaf zelf een nieuwe aan. Dat is ook wat netter t.o.v. mijn echte ex.

Biscuit 23/8/2008 23.37 uur

Dat moet mij weer gebeuren: een vriendje met profetische gaven. Na ontbijt en douche hebben we gezamenlijk een boodschappenlijstje opgesteld. Gezamenlijk wat het eten betreft dan. Ik vond het niet noodzakelijk Ivar inspraak te geven in het merk tandpasta dat ik wilde aanschaffen. We hebben tegelijk maar afgesproken dat we niet moeilijk gaan doen over wie wat uitgeeft voor wat we gezamenlijk gebruiken. Dit weekend eet Ivar op mijn kosten en zo als het er nu naar uitziet zal ik het komende weekend eten met uitzicht over het IJ. Dan mag Ivar alles betalen. Buiten de deur betalen we om en om. Dat zien we wel. Als je het daarover hebt, realiseer je je weer eens in wat voor luxe positie je eigenlijk zit.
Ik kan de indeling van die AH dromen en maak altijd een boodschappenlijstje met de kortste route in mijn hoofd. We hadden dus in no time ons karretje geladen. Bij de kassa liep Ivar vast door om de spulletjes in de tas te doen. Terwijl ik mijn pincode aan het intoetsen was zag ik uit een ooghoek hoe iemand die met een volgeladen karretje naar de uitgang reed, van richting veranderde en met behoorlijke kracht tegen Ivar aanreed. De man begon zich niet te verontschuldi­gen. Hij liet zijn volle karretje staan, liep met snelle passen naar de uitgang en was verdwenen. Ivar kon zich nog net overeind houden. Uiteraard had ik meer aandacht voor hem dan voor die verdwijnende man. Ik heb niet meer dan een rug gezien, een spijkerbroek, iets donkerblauws daarboven en donker haar.
Er was wat commotie. Er werden wat opmerkingen gemaakt. "Onbehouwen idioot." "Wie laat er nou een vol karretje staan?"
Ivar was geraakt aan zijn knie en bovenbeen. Het deed pijn, maar veel meer was er niet aan de hand. Hij was nog bijdehand genoeg om na te gaan bij welke kassa de man had afgerekend. Die had niet met zijn pas, maar contant betaald.
Pas thuis bij een kop koffie praatten we erover. Ik zei dat het geen ongelukje was, maar opzet.
"Een aanslag met een supermarktkarretje?" vroeg Ivar. "Wie verzint zoiets? Een low budget terrorist?"
"Wat dacht je van 'een moeder' of 'Ivars' ex? Laat je broek eens zakken." Hij zal nog een tijdje wat blauwe plekken hebben.
Meer dan speculeren konden we niet. Hadden ze/hij op de uitkijk gestaan en waren ze/hij ons gevolgd naar AH? Hoe konden ze weten op welk tijdstip wij bij de kassa waren om net een paar minuten eerder bij een andere kassa afgerekend te hebben? Je weet toch nooit hoe snel zo'n rij opschiet?
"Zo zie je maar wat er allemaal in een supermarkt kan gebeuren", zei Ivar.
Ik zei dat ik het niet echt grappig vond, maar Ivar verdomt het om voortdurend om zich heen te kijken, omdat hij niet weet welke kant hij op moet kijken en op wat of op wie hij moet letten.
"Kijk dan maar om mij heen", stelde ik voor.
Zo'n voorzet kon hij niet missen: "Om je heen kijken? Trek dan een boerka aan. Dan is er een klein kansje dat het me lukt."
We zijn de stad in gegaan. Niet om iets bijzonders te doen of te kopen, gewoon weer eens een beetje rondwandelen. We gingen eerst met de tram naar de Westermarkt en vandaar zijn we de Jordaan ingetrokken. We hebben gekke winkeltjes bekeken. We hebben bij wijze van lunch een patatje met gegeten, wat ik hoogstzelden doe al vind ik het lekker. We hebben daarna één pilsje gedronken. Allerlei toestanden bij de Prinsengracht herinnerden ons eraan dat vanavond het Prinsengrachtconcert gehouden wordt. We hebben er even aan gedacht er heen te gaan, maar we dachten toch dat je meer zag en het beter zou horen voor de tv. Het zou ook nog best kunnen gaan regenen.
We waren om half vier weer thuis. Daar zaten mijn nieuwe minnaar en ik samen op de bank, ieder met een eigen boek. Spannend? (Ik heb het over ons, niet over het boek.) Nee, helemaal niet spannend. Ik vond het een goed gevoel dat Ivar letterlijk onder handbereik was. Ik begreep wat hij bedoelde toen hij het vanochtend over 'knus' had. Elke dag 'groots en meeslepend' leven lijkt me vermoeiend en uiteindelijk net zo vervelend als elke dag slagroomtaart. Koffie met een bis­cuitje kan elke dag.



'Ivars' ex zei: 24/2008 10.55
Ik geef toe, het was weinig subtiel, maar het valt niet mee om boodschappen bij je aan te laten komen, Ivar.


Uitzicht 24/8/2008 8.42 uur

We zijn een stuk vroeger opgestaan dan gisteren. Mijn vader kennende haalt hij mijn moeder op en staan ze hier om tien uur voor de deur. Ik wilde de wekker zetten, op acht uur, maar dat vond Ivar niet nodig. Hij beweerde dat hij zonder wekker op elk gewenst tijdstip wakker kan worden. Misschien was hij al om zes uur wakker, maar het was inderdaad acht uur toen hij mij wakker maakte. Die blauwe plekken waren nog wat indrukwekkender geworden, maar hij weet in stilte te lijden.
Ik bedacht me net dat het niet eerder is voorgekomen dat ik mijn ouders liet kennismaken met een nieuw vriendje dat ik nog geen nog geen twee weken kende. Daar konden wel eens een paar maanden overheen gaan. Of het was al weer voorbij voor ik daar zelfs maar aan toekwam. Zegt het iets over Ivar of mij dat ik er deze keer zo snel mee ben? Dat moet haast wel, maar dat ga ik nu niet analyseren. Het is al weer een aardige tijd geleden dat ik niet mijn eigen ontbijtje hoefde klaar te maken. Omdat het de eerste keer is dat hij dat doet, zal hij in het de verwennerige sfeer doen, maar daar gaat hij geen gewoonte van maken. Zei hij. Als het hem goed lukt, zal ik mijn verleidingskunsten nog wel eens op hem los laten.
We hebben het daar samen niet over gehad, maar er is nog iets waarover ik het met Ivar eens ben. (Hij heeft net een sapje gebracht en tot het haakje gelezen en was vreselijk nieuwsgierig, maar hij zal toch eerst dat ontbijt moeten maken. Hij is nu bezig met de mixer. Zullen de buren leuk vinden. )
Wat ik dus zeggen wilde: ik heb ook geen zin om vanaf morgenochtend tot het volgende weekend te wachten voor ik hem weer kan zien en voelen. Uiterlijk woensdagavond wil ik van dat uitzicht over het IJ genieten. (Hé, dat is een aardig pars pro toto.) Misschien is het wel weer om op het terras daar te zitten. Daar ben ik ook nog nooit eerder geweest. Het is een beetje een uithoek. Die 'Farah met de mooie ogen' wil ook wel eens ontmoeten. Ik ken net zo min allochtonen als Ivar. Zij en haar broer zijn misschien wel Nederlandser dan Marokkaans, maar ze weten in ieder geval meer over hun cultuur dan andere Nederlanders. Het kan nooit kwaad om meer te weten van een belangrijke - in ieder geval in Amsterdam - bevolkingsgroep. Het lijkt me ook leuk weer eens met iemand te praten die ook iets van taal afweet. Ik hoef haar niet uit te leggen wat pars pro toto betekent. Ik vrees dat Ivar dat niet één twee drie kan uitleggen, maar dat zal ik niet tegen hem gebruiken. Hij maakt in ieder geval niet de ene taalfout na de andere in zijn blogs. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om.
Het ontbijt is klaar. 't Werd tijd.



'Ivars' ex zei: 24/8/2008 14.17 uur
Annemiek, ik hoop dat het ontbijt heeft gesmaakt, maar je schijft, ondanks je gekoket­teer met een stijlelement, als een auteur van een keukenmeidenroman.
Neem de signalen s.v.p. serieus en kijk verder dan je neus (en die van Ivar) lang is. Niet alles is wat het lijkt. Jullie laten meer liggen dan je lief is, zelfs als het op rolletjes je kant op komt.


Nonchalance 24/8/2008 23.40 uur

Zo ongeveer het eerste wat Karlien (Annemieks moeder) me vroeg, was: "Waarvoor heb je een mixer nodig bij het ontbijt?"
Annemiek was daarover ook nog niet uitgepraat: "Die gek had clubsandwiches gemaakt met gerookte kip, bacon, tomaat, sla en guacamole. Daar had hij die mixer voor nodig. Het was hartstikke lekker, hoor, maar volgens mij eet je zoiets als lunch."
Karliens cake was ook uitstekend, dus na twee plakken daarvan konden we de lunch wel overslaan.
Herbert en Karlien stonden inderdaad om tien uur voor de deur en bleven ook nauwelijks langer dan een uur. Ik zou het helemaal niet erg gevonden hebben als ze nog een uurtje gebleven waren.
Die blogs van mij kwamen handig van pas. Er hoefde niet eerst verteld te worden wie ik ben en wat ik zo al doe in het dagelijks leven. We konden bij wijze van spreken gewoon doorpraten. Uiteraard wilden ze alles weten over die 'terroristische aanslag' op mij, maar we hadden niet veel toe te voegen aan wat Annemiek daarover geschreven heeft.
"Had je geen aangifte moeten doen bij de politie?" vroeg Herbert.
Daar had ik geen minuut bij stilgestaan en het leek me ook nauwelijks zinvol. Ik zou niet meer kunnen vertellen dan een paar heel vage vermoedens. Het verband met die aanrijding moest ook nog maar eens aangetoond worden. Een signalement hadden we niet en ik kan me bovendien niet voorstellen dat de politie veel werk gaat maken van het ontstaan van een paar blauwe plekken. Verder hebben we weinig gepraat over al dat gedoe. Het ging over gewone dingen, vooral tussen Annemiek en haar ouders. Als ik zie hoe Herbert en Karlien met elkaar omgaan vraag ik me af waarom ze niet gewoon samenwonen, maar dat verhaal zal ik later misschien nog wel eens horen.
Herbert zei op een gegeven moment tegen mij: "Weet je wat me opviel? Je bent nogal enthousiast over Annemiek en gelijk heb je, maar je hebt nergens geschreven hoe ze eruit ziet. Dat is geen verwijt, hoor, ik kan nu aan je zien wat je van haar vindt en meer hoef ik niet te weten. Maar het viel me op, dus. Is dat bescherming van haar privacy?"
"Ook, maar dat is niet eens het voornaamste. Daar hebben buitenstaanders niets mee te maken. Ik kan wel wat maten en getallen opgeven, maar die zeggen niemand iets. Een aantal mensen uit mijn directe omgeving zullen haar wel een keer ontmoeten, mijn ouders bijvoorbeeld. Dat hoop ik tenminste."
Annemiek sprak me bestraffend toe: "Probeer maar eens mij uit Drenthe weg te houden."
"Die zien dus zelf hoe buitengewoon mooi, aantrekkelijk, lief, spontaan, slim, assertief en weet ik veel nog meer Annemiek is."
"Ga vooral zo door, meneer Lundgren", zei de dame die ik zojuist beschreven heb, "en je kunt ook nog op een flinke blauwe plek zitten."
Bij het afscheid kreeg ik diverse zoenen van Karlien. Herbert zei: "Tot ziens, neem ik aan."
We zaten weer samen op de bank. "Heb je door wat we tussen de bedrijven door hebben zitten beweren?" vroeg Annemiek.
"Ja, mevrouw Van Driel. We willen nog een tijdje wat dingen samen doen. Boodschappen, koken, patatjes eten, tv kijken, boeken lezen, douchen. Van die dingen."
Ik zag dat ik weer dicht bij een blauwe plek op mijn zitvlak was, dus ik werd wat serieuzer. Ik zou nu graag haar eigen naam gebruiken, want die vind ik echt mooi. "Lieve Annemiek", zei ik, "ik ga nog geen grote worden gebruiken. Ik ben blij dat ik hier ben en ik ben blij dat je woensdag naar mij toe komt. En met blij druk ik me zwakjes uit. Ik heb geen bindingsangst voor zover ik weet en als ik nu verplicht werd me aan iemand te binden, hoefde ik niet lang na te denken, maar ..."
Ik wist wel wat ik wilde zeggen, maar probeer maar eens daar de goede woorden bij te vinden en die ook nog in de goede volgorde te zetten. En dan zit er ook nog eens iemand naar je te luisteren van wie je graag wilt dat ze het precies begrijpt.
"Lastig, hè?" zei ze. "In jouw werk is het gewoon óf dit óf dat, één of nul. Er is geen glijdende schaal. We zullen nooit helemaal zeker zijn van onze gevoelens. Misschien maar goed ook, daarmee zou je ze bij wijze van spreken bevriezen. Dat is mijn werk. Kijken of auteurs dat goed doen. Die beschrijven mensen, hun gevoelens, wat ze daarmee doen en leggen dat vast, voor altijd. Romeo en Julia zullen nooit samen oud worden. Zij en hun ruziënde ouders kunnen hun daden niet goedma­ken. Nou ja, anders zou het misschien een ontzettend burgerlijk stel zijn geworden. Wij houden het voorlopig bij lief, leuk en lekker. Verder zien we wel."
Toen we opstonden zag het weer er mooi zonnig uit, dus we dachten aan een wandeling naar en door het Vondelpark en koffie op een van de terrassen daar. Maar om twaalf uur was het een stuk minder fraai en dus hielden we het bij een boek. Ik keek eerst nog even naar mijn e-mail en wie anders dan 'Ivars' ex had weer gereageerd. Hij (ik heb geen moment gedacht dat het een vrouw is) had kennelijk geprobeerd zich een nieuwe naam aan te meten, maar dat was nog wat te moeilijk, dus dan maar met de oude naam. Hij suggereert dat hij de man achter het supermarktkarretje was. Maar dat kan iedereen beweren. Ieder ander kan ook als 'Ivars' ex reageren. Als hij een vent is en wil aantonen dat hij het inderdaad was, mag hij in zijn volgende reactie deze vraag beantwoorden: droeg Annemiek een hoofddeksel en, zo ja, wat voor hoofddeksel was dat? (En nu niet gaan beweren dat je niet op Annemiek gelet hebt. Dan zou je zo'n beetje de enige man in die supermarkt geweest zijn die dat niet gedaan heeft.)
Na een uurtje en een blik op de neerslagradar durfden we het toch wel aan naar buiten te gaan, al was het geen typisch terrasjesweer. Via het Vondelpark zijn we wat verder de stad ingelopen waar we wat boekhandels doorkruisten. Annemiek kan net als ik een boekhandel niet met lege handen verlaten. Dat kopje koffie dronken we op het Singel.
Om aan Herberts 'wens' tegemoet te komen, zal ik een klein tipje van de sluier oplichten. Annemiek heeft een stijl van kleden die je 'zorgvuldige nonchalance' zou kunnen noemen. Wat ze draagt is niet uitgesproken trendy. Het lijkt op het eerste gezicht of ze willekeurig wat dingen uit de kast heeft gehaald en die zonder nadenken heeft aangetrokken. Maar het uiteindelijke effect is: ja, dat past perfect bij elkaar en bij haar. Ik heb nu trouwens een paar keer kunnen zien dat ze wel degelijk bekijkt wat ze aantrekt.
Ik laat het aan Annemiek over of ze nog reageert op de reactie van 'Ivars' ex op haar laatste blog. Vanavond had ze daar nog geen zin in.



'Ivars' ex zei: 16/8/2008 25/8/2008 7.56 uur
Laat ik de uitvergroting er maar eens bij pakken. 'Annemiek' droeg een donkerblauwe kniebroek met daarboven een ruim zittend wit T-shirt met capuchon en ruime V-hals. Onder het T-shirt een blauw-groen topje. Over het T-shirt droeg ze een brede ceintuur met een grote gesp. Aan haar voeten Birkenstock sandalen en, zoals verzocht, op haar hoofd geen hoed op pet, maar een mooie DG zonnebril. Aan haar linkerpols zo'n groot horloge met een blauwe lederen band met wit stiksel. Als ik het goed zie is het tien voor half elf.


Schrijfstijl 25/8/2008 7.28 uur

Het lijkt me niet nodig dat ik hier ga schrijven hoe ik het weekend vond. Uit het voorgaande wordt wel duidelijk dat ik het zonder enige overdrijving het mooiste weekend sinds 'Maastricht' mag noemen. Ik zal mij dus maar even wijden aan wat 'Ivars' ex in mijn richting schrijft.
Ik zal positief beginnen. Ik waardeer het dat je de moeite genomen hebt op te zoeken wat pars pro toto betekent. Je weet in ieder geval dat het een stijlelement is.
Dan zal ik nu jouw schrijfstijl analyseren, per slot van rekening verdien ik daar mijn brood mee. Die stijl laat te wensen over. Sorry, maar het is niet anders. Je hoopt "dat het ontbijt heeft gesmaakt, maar" ik schrijf "als een auteur van een keukenmeidenroman." Je kunt ontbijten wat je wilt, maar daar ga je niet beter van schrijven. Echt niet.
Verder koketteer ik niet met een stijlelement, maar - door het gebruik van een Latijnse term voor zo'n stijlelement - met mijn algemene ontwikkeling en mijn kennis van de Nederlandse taal. Ja, goed schrijven is niet zo makkelijk.
Dat mijn leven de laatste dagen lijkt op dat van de heldin uit een keukenmeidenroman kan ik ook niet helpen. De kenners van de keukenmeidenroman weten, dat na de eerst roze weken of maanden onvermijdelijk de verwijdering, de achterdocht en andere vreselijke dingen tussen de geliefden ontstaan. Even onvermijdelijk volgen de opheldering en de hereniging en gaan zij een zonnige toekomst tegemoet. Dat red je allemaal niet in ruim een week.
Dat incident met dat karretje had je al eens gebruikt en niet eens onaardig. De boodschappen zijn goed aangekomen. De blauwe plekken zijn daar duidelijke bewijzen van. Maar om dan weer te schrijven dat dingen "op rolletjes" op ons afkomen vind ik niet sterk.
"Niet alles is wat het lijkt." Het is ons echt niet ontgaan dat je Ivar consequent met apostrofjes omgeeft. Moet ik gaan geloven dat Ivar eigenlijk een seriemoordenaar is? Is Ivar niet Ivar? Wordt hij bedreigd? Loop ik nu ook gevaar? Wees nou eens duidelijk. Woensdagavond ben ik, wind en weder dienende, bij Ivar. Kom eens langs, dan praten we het uit.
Hoe vond je trouwens mijn petje? Of was het nou een baret? Of had ik nou helemaal niets op mijn hoofd? Ik ga ook zo nonchalant met mijn kleren om.

Petje 25/8/2008 10:02 uur

Het zou niet moeten op mijn werk natuurlijk, maar ik wilde toch even kijken of El Creepo al gereageerd had op het laatste blog van Ivar. El Creepo vind ik een betere naam dan 'Ivars' ex. Ik wil Ivars naam niet gebruiken als ik het over die engerd heb. Dat El Creepo ben ik ooit in een Engels boek tegengekomen dat ik op een rommelmarkt had gekocht. Ik moet het thuis nog ergens hebben, maar de titel wil me nu niet te binnen schieten.
El Creepo is niet alleen eng, hij is DOM. Wil hij de 'buitenwereld', andere lezers van dit blog, nou laten denken dat hij zaterdag een foto van me gemaakt heeft? Dat zou natuurlijk kunnen, ergens op straat met een telelens of zo. Wat had hij dan moeten doen? Hij had iets moeten schrijven als: "Aan jouw flauwe spelletjes doe ik niet mee, Ivar. Ik zit nu naar de foto te kijken die ik van jullie heb gemaakt. 'Annemiek' ziet er niet onaardig uit, maar ze is niet mijn type. Dankzij die foto kan ik haar tenminste herkennen als ik haar weer zie, want zo opvallend is ze nu ook weer niet." Klaar! Niets meer aan doen. Laat ons maar gissen. Maar wat doet die idioot? Hij gaat mij beschrijven! Ik wist niet eens wat een DG zonnebril is, dus ik heb even gegoogeld. Ik ga er maar aan voorbij dat het geen DG maar D&G is. Dat is een soort designzonnebril, geloof ik. De goedkoopste die ik zag kostte, met korting, 95 euro. Ik hoef niet op een cent te kijken, maar voor een zonnebril ga ik gewoon naar Hans Anders. En een topje onder een T-shirt met ruime V-hals? Als ik een T-shirt met een ruime V-hals aantrek, wil ik wat anders showen dan een leuk topje. Over de rest van de accessoires heb ik het maar niet eens.
Er is nog een andere mogelijkheid, al geef ik hem daar waarschijnlijk te veel eer mee. Hij heeft een stapje verder gedacht: hij heeft bewust een beschrijving gemaakt die nergens op slaat. Dat zou dan het zelfde effect hebben als de vraag van Ivar onbeantwoord laten.
Ik had trouwens een petje op dat me wel geinig staat, vind ik.

Kampen 25/8/2008 23.14 uur

Vanochtend had ik nauwelijks "Dag Dorien" gezegd, of ze zei dat ik direct door moest lopen naar Willem.
"Is er wat aan de hand?" vroeg ik.
"Heeft hij me niet gezegd. Ga nou maar."
Ik haalde nog wel eerst een koffie uit de machine. De deur van Willems kamer staat vrijwel altijd open, ook als hij bezoek heeft. Openheid, weet je wel. Hij vroeg nu of ik de deur dicht wilde doen. Er was duidelijk iets serieus' te bespreken.
Willem kwam achter zijn bureau vandaan en ging in een van de fauteuils zitten. Ik nam een andere.
"Om te beginnen", zei Willem, "moet je me beloven dat dit gesprek strikt onder ons blijft."
"Gaat het over het bedrijf?"
"Nee."
"Gaat het over jou of iemand anders die hier werkt?"
"Het gaat over jou."
"Dan beloof ik niets. Ik maak zelf wel uit wat ik over me zelf vertel."
"Dan breng je wel mij in de problemen. Er is mij gevraagd iets vertrouwelijk met jou te bespreken."
"Door wie?"
"Dat hoort bij die vertrouwelijkheid."
Ik begon een vermoeden te krijgen. "Ik heb een theorietje. Jij hebt een briefje, een mailtje of een telefoontje gekregen. Je hebt niet meer dan een voornaam. Die persoon heeft de indruk gewekt dat hij iets met de overheid of de politie te maken heeft. De indruk bestaat dat ik met verkeerde mensen omga. Kan Willem enige druk op mij uitoefenen?"
Willem was met stomheid geslagen en dat is hij niet gauw. "Hoe weet je dat?"
"Ik kan je een heel verhaal vertellen, maar je kan het ook lezen." Ik vertelde hem over mijn weblog. "Lees dat eerst en roep me dan weer."
Het was tegen half twaalf toen Willem naar mijn kamer kwam. Dorien was bij hem. "Vind je het goed dat Dorien meepraat?" vroeg hij. Dat vond ik uiteraard goed.
Het was geen brief of mailtje geweest. Hij werd vrijdagavond aangesproken toen hij voor zijn deur uit de auto stapte. De man had zich keurig geïdentificeerd als een politieman.
Ik vroeg Willem of hij een echt identificatiebewijs van een fake kon onderscheiden.
"Verdomd! Nee, natuurlijk niet. Hoe dan ook, hij zei dat hij iets over jou moest vertellen. Ik vroeg of hij binnen wilde komen, maar hij had wat weinig tijd en kon het in een paar woorden af. Jij had contact met enkele verkeerde mensen. Ze hadden zelfs wat twijfels of jij wel helemaal zuiver op de graat bent. Ze hadden al een paar keer geprobeerd je tot nadenken te bewegen, maar je gaat gewoon door en maakt alles openbaar wat ze doen. Dat heb ik intussen gelezen. Hun vraag aan mij: zet hem onder druk. Zeg hem dat hij een andere baan moet zoeken als hij zo doorgaat, omdat ik geen verdachte personen in dienst wil hebben. En zeg erbij dat het voor jou - mij dus - en de zaak vervelende gevolgen kan hebben als hij - jij dus - dat ook weer wereldkundig maakt. Vandaar dat ik over vertrouwelijkheid begon."
"En wat vind je nu?"
"In goed Nederlands? Fuck them! Wie het ook zijn."
Kijk, zo'n baas heeft ook niet iedereen. Ik zei dat ik zijn opstelling zeer waardeerde.
Vanochtend heb ik zelf ook nog wat zitten nadenken. "Ik heb het idee dat die figuur die zich 'Ivars' ex noemt, los staat van die anderen. Hij spreekt Annemiek aan als Annemiek. Die Bart gebruikte haar echte naam in zijn mailtje. Als 'Ivars' ex die ook kent, lijkt hij me lullig genoeg om die ook te gebruiken. Hij heeft dus geen toegang tot internetproviders. Het lijkt erop dat er twee kampen zijn. Aan de ene kant 'Ivars' ex, aan de andere kant ... eh ... de anderen, zal ik maar zeggen. En deze jongen zit er tussenin en heeft geen idee wat beide kampen willen."
"Maar je zit er niet meer alleen tussenin", zei Willem. "Dat minder werken heeft wel heel snel resultaat gehad. Leuk voor je! Ik durf het bijna niet te vragen, maar mag ik ook weten ..."
Ik vertelde hem hoe Annemiek echt heet. Zijn reactie kwam overeen met die van Dorien toen ik het haar vertelde.
Dorien mengde zich nu ook in het gesprek. "Mag ik de heren even bij de les houden? Die vent is gek genoeg om met een supermarktkarretje op je in te rijden, Ivar. Hij is al gek genoeg om in de buurt van Annemieks huis te wachten tot jullie naar buiten komen. Wat had hij gedaan als Annemiek alleen boodschappen had gedaan? Waarom zou hij geen brandende krant of zo door de brievenbus hier duwen? Om te beginnen. We moeten er ook rekening mee houden dat hij niet alleen is. Hij kan moeilijk verschillende mensen tegelijkertijd in de gaten houden."
Ze had daar wel een punt. En ik werd niet vrolijk van de gedachte dat hij, of een maatje, misschien Annemiek naar AH gevolgd zou zijn. Het heeft ook geen zin meer te proberen haar hier buiten te houden. Ik kan hier wel schrijven dat we het beter vinden elkaar een tijdje niet te zien, maar dan zou het wel heel snel op een keukenmeidenroman gaan lijken. Ik hoef echt niet te proberen haar te vertellen dat ze woensdagavond beter niet naar me toe kan komen, als ik dat al zou willen.
Met Willem en Dorien sprak ik af dat we er alle drie nog een nachtje over zouden slapen. Wat mij betreft zal het daar letterlijk op neerkomen, want nu zie ik nog niet wat me moeten of kunnen doen.

Somber 26/8/2008 8.42 uur

Ivar was in een sombere bui toen ik hem gisteravond belde, nadat ik zijn blog gelezen had. Hij lag net in bed, maar hij heeft ook een vaste telefoon op zijn nachtkastje, bleek.
"We gaan ons humeur toch niet laten beïnvloeden door El Creepo, hè?" zei ik.
"Een beetje. Vrolijk me maar op."
Voor El Creepo schrijf ik hier maar even dat ik Ivar gezegd heb dat ik hem ONTZETTEND MISTE. Ik voelde me zo VRESELIJK ALLEEN in mijn bed. Ik kan haast niet wachten tot ik woensdag klaar ben met werken. Er gaat geen minuut voorbij, waarin ik niet AAN HEM DENK. Ik word helemaal WARM VAN BINNEN als ik denk aan dat rijzige lichaam dat tussen mij en het dreigende gevaar gaat staan. Ik zal me zo VEILIG voelen. Voor mij wil hij veel meer doorstaan dan blauwe plekken. Ik moest een TRAANTJE WEGPINKEN toen hij me bezwoer dat hij me tegen elk gevaar zal BESCHERMEN. Mijn HELD! Tot zover de keukenmeidenroman.
Dan heb ik nu een andere opgave. Je hebt hierbij mijn toestemming in je eerstvolgende reactie de voornaam te gebruiken waarmee ik bij de burgerlijke stand sta ingeschreven. Dan heb je wat mij betreft aangetoond dat je voor een officiële instantie werkt en Ivar en mij serieus iets te melden hebt. Dan wil ik zelfs aannemen dat je met die aanrijding met dat karretje goede bedoelingen had. Als je dat niet lukt - en daar ben ik vrijwel zeker van - zullen we toch verder alles wat je hier nog te berde meent te moeten brengen rustig doorlaten. Ook gestoorden hebben een uitlaatklep nodig.
El Creepo heeft natuurlijk wel bereikt dat we inderdaad op onze hoede (moeten) zijn. Als hij of één van zijn mogelijke maatjes nog iets probeert, zullen we er niet meer omheen kunnen de politie in te schakelen. We hebben een schrale troost: Bart c.s. hebben er geen enkel belang bij hem zijn gang te laten gaan. Dat nemen we tenminste maar aan. Als alles meezit gaan ze elkaar in de gaten houden. We moeten dus niet meer denken aan 'good cops, bad cops', maar aan 'good guys' en 'bad guys'. Het blijft wel een raadsel wat de 'good guys' van Ivar willen en wat de 'bad guys' tegen hem hebben. Een klassieke vraag in detectives is; "Heeft u vijanden?" Ivar zou het niet weten.
We hebben nog een tijdje gezellig doorgekletst. Gekletst, ja: "Ga je morgen squashen?"
"Natuurlijk ga ik morgen squashen. Wat ga jij doen?"
"Weet nog niet. Beetje tv kijken."
"Is dat nieuwe boek wat, waar je mee bezig bent?"
"Het kan wat worden, als het voor minstens de helft herschreven wordt."
En meer van dat soort dingen waar mensen met elkaar over praten voordat ze aan het eten beginnen en er niet voortdurend kinderen om ze heen hollen die aandacht willen voor de mooie tekening die ze op school voor pappa of mamma gemaakt hebben.
Na het "Slaap lekker, ..." viel ik niet meteen lekker in slaap. Ik lag lekker na te genieten van de toon waarop hij dat zei. Als dat sentimenteel is, mooi! Dan ben ik een sentimentele muts. Daar schaam ik me geen minuut voor.



'Ivars' ex zei: 26/8/2008 8.18 uur
ANNEMIEK!

Ivar, let op je post!


Identiteit 26/8/2008 10.40 uur

Willem, Dorien en ik zaten om tien uur vanochtend weer bij elkaar. Willem begon met te zeggen dat hij Annemiek graag een keer zou ontmoeten. "Ze lijkt me een zeer verstandige vrouw."
Dorien moest lachen. "Wat is er met je aan de hand, Willem? Je zei 'vrouw', niet 'vrouwtje'. Begin je het eindelijk te leren?"
"Dat weet jij niet, Dorien, maar als ik het tegen anderen over jou heb, zeg ik ook nooit 'vrouwtje'. Voor mij is er een duidelijk verschil tussen die twee."
"Bespaar me de seksistische details maar. Heb jij nog iets bedacht? Ik geloof niet dat Ivar al veel verder is gekomen, los van wat Annemiek vanochtend al beschreven heeft. Heb je dat al gelezen?"
Dat had hij. Hij wilde het vooral over de bad guys hebben. "Ik weet ook niet bij wie die man die mij aansprak hoort. Ik ben verantwoordelijk voor de veiligheid van dit bedrijf en de mensen die hier werken. Begrijp ik het goed dat buiten ons alleen Ellen hier dat blog leest?"
Dorien en ik wisten niet beter. "Dan moeten de anderen het ook maar lezen de komende dagen. Dorien, probeer een datum op zo kort mogelijke termijn te vinden, waarop iedereen, of de meesten hier zijn. Reserveer een uur voor extra werkoverleg. Onderwerp: beveiliging ja of nee. Als een meerderheid dat noodzakelijk vindt, doen we dat. Dan ga ik wel met een bedrijf dat daarin gespecialiseerd is overleggen over wat er dan nodig is en hoe dat verder geregeld wordt. Akkoord?"
Ik wilde wat zeggen, maar Willem hield me tegen. "Je gaat toch niet zeggen dat het allemaal jouw schuld is, hè, en dat je het bedrijf niet op kosten wil jagen en ieders winstuitkering omlaag wil schroeven vanwege de extra kosten? Voor mij is dit een gewone externe kostenverhogende factor van tijdelijke aard."
"Ik wilde alleen maar 'Bedankt!' zeggen."
Dorien had nog een vraag: "Als de meerderheid het niet nodig vindt om iets extra's te doen, gaat het niet door?"
Het was Willems beurt om te lachen. "Dorien, je kent me toch? Iedereen mag hier alles zeggen. Ik luister naar iedereen. Maar we hebben hier geen arbeiderszelfbestuur. Er is maar één eindverantwoordelijke hier en die neemt de beslissing. Ik, zei de gek. Ivar, houd je haaks. Ik meende wat ik zei over Annemiek. Ik beloof je dat als je me aan haar voorgesteld hebt, ik niet al mijn natuurlijke charmes in de strijd zal werpen. Als ik mijn best doe kan ik best gewoon een aardige vent zijn, ook tegen vrouwen."
"Dat laatste meende hij ook nog", zei Dorien toen ik op haar kamer nog even koffie zat te drinken en bij te praten. "En hij heeft gelijk. Hij heeft die charmes bij mij ook nooit gebruikt. Maar als hij door heeft dat een vrouwtje tussen aanhalingstekens daar gevoelig voor is, kan hij het niet laten. Ik kan Annemiek alleen maar beoordelen op wat ze tot nu toe geschreven heeft, maar ik denk niet dat zij tot het gevoelige type behoort. Ik bedoel gevoelig voor die charmes."
Ik hoorde een onuitgesproken vraag. "Ik zal haar vragen of ze morgen uit haar werk hierheen komt. Ik zou het leuk vinden dat jullie haar een keer gezien hebben. Dan zien jullie een gezicht bij wat je leest."
"Hij heeft je toch wel flink geraakt", zei Arqam vanavond toen hij mijn blauwe plekken zag. "Ik zal niet al te wild om heen slaan vanavond."
Hij hield zich aan zijn woord, zodat ik, nogal geflatteerd, met ruime cijfers van hem won. Als blijk van waardering nam ik de pilsjes voor mijn rekening.
Komende zaterdag gaat hij Farah van Schiphol halen. "Ze heeft zich prima geamuseerd daar tot nu toe, maar ze vindt het niet echt erg om weer naar Amsterdam te komen. Het leven daar is toch wat bekrompener dan hier. Ze zegt er trouwens zelf bij dat het niet zo veel zal verschillen met Staphorst en dorpen in de Alblasserwaard. Je moet trouwens de groeten hebben en van jou en Annemiek vindt ze heel leuk. Dat moest ik je vertellen."
"Je mag haar vertellen dat ik nog steeds vind dat ze mooie ogen heeft."
"Zet dat maar in je blog. Dat leest ze daar ook." (Bij deze dus, Farah.)
Arqam had zeker zo'n goed weekend gehad als ik. Zijn nieuwe vriend - ik noem hem hier Duhkha - had een eerste stap gedaan en was de nacht van zaterdag op zondag blijven slapen. We vonden het wel grappig dat onze relaties zich als het ware min of meer synchroon ontwikkelen, al moest ik wel toegeven dat Annemiek en ik wat minder last hadden van cultureel bepaalde beperkingen. Mijn ouders denken wel dat Amsterdam een stad is 'waar alles maar kan', maar zullen er nauwelijks van opkijken als ik vertel dat we na de eerste kennismaking meteen maar een weekend samen naar Maastricht gingen.
"Die Rajib heeft al een week niets van zich laten horen", zei Arqam. "Zou het wel goed met hem gaan? Of zou hij het te druk hebben met het bestuderen van de Koran en de Hadith?"
Ik had een ahaerlebnis. "Da's een goeie, Arqam. Rajib heeft zich al een tijdje niet gemeld, maar wie verschijnt? El Creepo. Hebben we hier te maken met een identiteitscrisis? Heeft hij het eerst nog als 'een moeder' geprobeerd? Was zijn aanslag met het karretje niet meer dan een uiting van wanhoop? Een schreeuw om aandacht?"
"Maak er maar een geintje van", zei Arqam, "maar die blauwe plekken waren wel heel echt. En door mijn begripvolle goeiigheid heb ik wel verloren vanavond. Ik ga nog een pilsje voor jouw rekening halen."
Het was meer dan een geintje voor mij. Ik vind het helemaal niet zo onwaarschijnlijk dat Rajib en El Creepo één en dezelfde persoon zijn. Om te bewijzen dat ik helemaal fout zit zullen ze morgen beiden reageren, vermoed ik. Uit zijn reactie op Annemieks blog wordt overigens overduidelijk dat hij niet weet wat haar echte naam is. Als ik op mijn post moet letten, bedoelt hij waarschijnlijk snailmail. Goed, El Creepo, ik zal nu elke dag in mijn brievenbus kijken i.p.v. alleen op de eerste van de maand. Je kunt dus ook niet achter mijn e-mailadres komen, althans niet 'langs officiële weg'. Je valt nu dus definitief in de categorie 'bad guys'. En je hoeft het niet zeggen: we zijn gewaarschuwd!

Verrassing 27/8/2008 8.40 uur

Ivar en ik hebben nog geen definitieve afspraak gemaakt voor vanavond. Het enige dat vastligt is dat ik in zijn bed slaap. Ivar natuurlijk ook. Ik bel hem straks even.
Vanmiddag heb ik eerst nog een rotklus te klaren: ik moet die schrijfster gaan vertellen wat mijn eerste indrukken van haar roman zijn. Daar zal ze niet blij mee zijn. Haar vriendje de succesvolle schrijver zal haar ongetwijfeld gezegd hebben dat zij een meesterwerk geschreven heeft. Ik denk daar toch iets anders over. Die afspraak is om half vier en die wil ik niet langer dan een uur laten duren. Ik wil niet al te laat bij Ivar aankomen. We zullen het niet laten bij: "Dit is dus Annemiek en dit zijn Dorien en Willem. Kom op, Annemiek, we moeten nog boodschappen doen en er moet ook gekookt worden." Er zal wel wat meer gezegd worden en ik moet toch een beetje een indruk kunnen krijgen van de charmes van Willem. Het zal er wel van komen dat we ergens in de stad wat gaan eten. Ook niks mis mee.
Ik heb voor Ivar een verrassing in petto. Ik heb daar gisteravond behoorlijk lang over nagedacht, vooral over de reactie van Ivar. Ik kan moeilijk zeggen dat ik hem al door en door ken, dus dat ik wel weet hoe hij zal reageren. Verrast zal hij zeker zijn, ik durf zelfs te zeggen: aangenaam verrast.
Ik heb de neiging om verder uit te weiden over Ivars (mogelijke) reactie op mijn verrassing, maar als ik dat doe is waarschijnlijk de verrassing er vanaf. Ik houd het kort vandaag. Dat moet ook wel, want ik schrijf dit op mijn werk. Om de een of andere reden kon ik mijn pc thuis niet aan de praat krijgen, dus ik ben maar wat eerder naar mijn werk gegaan.



goooooood girl zei: 27/8/2008 8.59 uur
Good good good.......


Good? 27/8/2008 12.25 uur

Heel even dacht ik dat El Creepo zich een andere naam had aangemeten. Maar de simpele boodschap in de reactie deed niet direct aan hem denken. Gelukkig heeft Ivar me geleerd hoe ik bij de bezoekersteller moet komen (hij vond het zelfs verantwoord mij zijn gebruikersnaam en wachtwoord te geven, ook van zijn blogaccount) dus ik heb daar even doorgekeken.
Dit zou 'goooooood girl' moeten zijn. Mooi niet. Als je nog even doorklikt, kom je op de website waarop je online casinospelletjes kan spelen. De reactie is verzonden vanuit Hamilton, Ontario, Canada. Daar zit El Creepo vast niet.
Het is gewoon een manier om gratis reclame te maken.




Gokken 27/8/2008 23.45 uur

Meestal vertel ik de dingen hier in chronologische volgorde, maar deze keer dus niet. Ik had wel gezien dat Annemiek niet één maar twee fietstassen bij zich had, maar daar verder geen aandacht aan geschonken. Weet ik veel wat ze dagelijks tussen werk en huis heen en weer sleept.
We waren rond half tien in mijn flat. Annemieks commentaar daarop, na een korte rondgang, vermeld ik later misschien nog wel. Ik trok een fles wijn open en ging bij haar op de bank zitten. We klonken en namen een slok.
"Houd jij van gokken?" vroeg Annemiek.
"Je bedoelt in een casino of zo?"
"Nee, in het dagelijks leven. Zoiets als je baan opzeggen, je huis verkopen en voor onbepaalde tijd de wijde wereld intrekken. Iets minder drastisch mag ook."
Ik had niet zo gauw een antwoord want dat weet ik eigenlijk niet. Ik heb wel eens mijn baan opgezegd voor ik een nieuwe had, maar dat was toen in mijn soort werk niet zo'n geweldige gok.
"Ik weet het niet", zei ik dus. "Ik heb nooit echt in een situatie gezeten, waarin ik bewust aan het gokken was met iets echt belangrijks. Je weegt kansen af, als het om iets belangrijks gaat. Maar waarom vraag je dat?"
"Omdat ik wil gokken, maar dat kan niet zonder jouw medewerking."
"Dat is dan ook een gok, toch? Wil Ivar meewerken of niet?"
Annemiek nam eerst nog een slok. "De gok is ... Hoe zeg ik dat nou goed?" Nog een slok. "De gok is dat wij over een tijdje vinden dat we moeten gaan samenwonen en dat we daar dus net zo goed vandaag mee kunnen beginnen." Ze dronk haar glas leeg en keek mij aan.
Ik was verrast, zeer aangenaam verrast. Ik was ook met stomheid geslagen. Maar je hoeft niet altijd alles met woorden uit te drukken. Ik liet op een andere manier blijken dat ik heel graag met haar die gok wilde nemen. Annemiek was helemaal overtuigd.
Na verloop van enige tijd praatten we over praktische consequenties, zoals: het is niet handig om steeds met een fietstas vol kleren, scheerapparaat, tandenborstel, potjes en flesjes en wat nog meer heen en weer te fietsen. We gaan afwisselend - per dag, per week, dat zal ook van allerlei dagelijkse omstandigheden afhangen - bij mij of Annemiek wonen. T.z.t. weten we dan ook aan welke woning we de voorkeur geven. Als ... etc. Zaterdag gaan we in ieder geval met mijn auto halve gar­derobes verhuizen en wat extra dingen kopen, zoals badjassen en slippers. Wat extra broeken, hemden, shirts en zo zouden ook van pas kunnen komen.
Annemiek stelde voor zondag naar Drenthe te gaan. Dan weten mijn ouders ook dat er wat veranderd is mijn leven. Die afspraak maak ik morgen.
Tegen vijven belde Dorien me om te zeggen dat er bezoek voor me was. Ik had zo'n vermoeden wie dat was. Ik hoefde Annemiek en Dorien niet meer aan elkaar voor te stellen, dus we liepen meteen door naar Willem. Zelfs ik kon zien dat hij Annemiek een aantrekkelijke vrouw vindt en ik meende zelfs te kunnen zien dat hij van de 'charmeurmodus' overschakelde naar de 'aardigeventmodus'.
Na de gebruikelijke algemeenheden zei Willem: "We kunnen hier wat drinken, maar we kunnen ook naar onze stamtent gaan en daar eventueel ook wat eten."
Die stamtent is een eetcafé een paar honderd van het werk vandaan, waar we wel eens na het werk afzakken. Je kunt er zeer redelijk eten. Je kunt er dus beter reserveren en dat zei ik.
"Ivar", zei Willem, "waarom denk je dat ik Dorien, die voortdurend kritiek op mij heeft, nog steeds tolereer? Jullie waren toch al van plan in de stad te gaan eten, dus Dorien heeft mij geprest jullie een drankje en hapje aan te bieden en natuurlijk heeft ze gereserveerd en haar vent gezegd dat hij maar iets in de magnetron moet opwarmen."
Annemiek en ik zaten tegenover Dorien en Willem. Tijdens het praten keek Willem veel naar Annemiek, maar niet op een vervelende manier. Bij het tweede drankje zei hij: "Ik mag me toch wel één opmerking veroorloven, hè?" Hij keek vragend naar mij en Dorien. We hadden geen bezwaar.
"Annemiek", zei Willem, "je bent voor zover ik me kan herinneren de eerste vrouw bij wie ik zo'n baseballpetje echt leuk vind staan."
De opmerking viel in goede aarde. "Het is dan ook geen echt baseballpetje, maar een design petje dat erop lijkt."
Ik hoopte dat er enig schuldbewustzijn in mijn stem doorklonk toen ik zei: "Ik kan toch nog wat van je leren, Willem. Dat had ik zaterdag al moeten zeggen."
"Hindert niet, Ivar", zei Annemiek. "Jij gaat voor de inhoud, niet voor de verpakking, heb ik me al bedacht."
Het werd, kortom, een heel gezellig etentje. Ik vond het vooral leuk Willem eens van een andere kant te zien. Ik zie hem eigenlijk alleen maar in vooral mannelijk gezelschap, collega's of klanten. Dan is hij toch vooral de baas of de zakenman, die weinig van zichzelf laat merken. Nu kwamen er toch wat andere dingen naar voren, maar daar laat ik het bij. Als het goed is zitten al mijn collega's de komende dagen mijn blogs te lezen ter voorbereiding op het extra werkoverleg dat op maandag­ochtend wordt gehouden.
Negen dagen geleden spraken we nog af: "Rustig aan, dan breekt het lijntje niet." Wat we vanavond hebben afgesproken lijkt daar niet op. Het was voor mij niet nodig, maar Annemiek zei het toch: "Dit heeft niets met El Creepo te maken. Ik wil niet in jouw buurt zijn om bescherming te hebben. Ik wil dicht bij jou in de buurt zijn. Punt. En ik wil best geloven dat je een einzelgänger bent, die er niet bij stilstaat dat vrouwen het leuk vinden om te horen dat ze een leuk petje op hebben, maar ook einzelgängers willen het hoofd wel eens in een andere schoot leggen. En ik wil tijdens het eten gewoon naar een niet-onaantrekkelijk hoofd kijken i.p.v. naar de tv, want om die tijd is er toch niet veel aan, tenzij je van regiosoaps en huisartsenposten houdt.
Ik ga mijn ouders en zus ook vragen mijn blog te lezen. Dat scheelt een hoop introductie, heb ik afgelopen zondag gemerkt. Ze zullen er ook aan moeten wennen dat Annemiek gewoon Gerard en Hermie zegt. In het veen zegt men nog wat vaker meneer en mevrouw tegen de vorige generatie dan in dat volledig losgeslagen Amsterdam. (Nee, mijn moeder heet niet HermieN en ze lachen niet meer uitbundig als ze 'Gert en Hermien' genoemd worden.) Ze wonen niet zo gek ver van Nieuw Amsterdam vandaan - de naam van het dorp is alleen bij inwoners bekend - maar dat 'Nieuw' heeft niets met vernieuwing te maken. Daarvoor kun je toch beter naar Oud Mokum gaan.
Ik heb een tijd met mijn hoofd in die andere schoot gelegen. De toekomst waar we het over hadden ging niet verder dan zondag. We zullen morgen wel tegelijk de deur uitgaan, maar we zullen niet tegelijk thuiskomen. Ik heb gelukkig nog een stel reservesleutels. Ik doe ook gewoon de boodschappen. Die afspraak hebben we ook gemaakt: de boodschappen worden gedaan en het eten wordt gemaakt (in principe) door degene van wie de woning is en waar de maaltijd genuttigd en de nacht doorgebracht wordt. Er wordt gegeten wat de pot schaft. Door de week zit ik wel aan het ontbijt vast, want Annemiek kan al haast niet meer zonder haar ochtendbespiegelingen. Op dit punt aangeland werd mij te verstaan gegeven dat er mensen zijn die desnoods tot mindernacht op blijven omdat zij verslaafd zijn geraakt aan 'Ivars blog'.
"Alle zeven?" riep ik, maar ik ging toch maar aan de slag. Annemiek heeft het gelezen en heeft het laatste woord.

Nihil obstat.



Home 28/8/2008 7.29 uur

Ik kan wel lekker nuchter gaan zitten doen, maar ik heb nu geen zin in nuchter doen. Ik vond het heerlijk op een gewone doordeweekse dag wakker te worden met dat lange lijf van Ivar heel dicht in de buurt en ik vind het heerlijk dat dat morgen weer zo is en overmorgen weer enzovoort, enzovoort, enzovoort. Het interesseert me nu geen bal of dat volgend jaar nog zo is. Het is nu zo en meer hoef ik nu niet.
Ivar staat nu te douchen en daarna gaat hij een vers sapje, thee en bammetjes maken. Niks bijzonders, ge­woon volkoren bammetjes met kaas. Daarna fietsen we een eind dezelfde richting op. Bij de Dam roepen we "Tot vanavond!" en gaan ieder ons weegs. Als ik vanmiddag thuiskom kan ik vertellen dat ik een rotdag heb gehad, of een leuke dag. Dan kan er weer eens iemand zeggen: "Zit niet te zeuren, meid. Het zit iedereen wel eens tegen." Of: "Zonder dollen? Wat leuk!" Ik denk dat ik dat een tijd lang net zo hard gemist heb als Ivar. Af en toe met iemand bellen of bij iemand langs gaan, mijn moeder bijvoorbeeld, weegt daar niet tegenop.
Ik schreef net: "Als ik vanmiddag thuiskom". Dat kwam er spontaan uit. Ik ga naar een flat waar ik nu pakweg tien uur heb doorgebracht en dat noem ik ineens 'thuis'. "Home is where your heart is?" Is dat het? Is mijn hart hier? En is het over een paar dagen weer in mijn eigen appartement?
Ik ben ook niet gek. Het heeft niets te maken met een paar muren, vloer, plafond en meubeltjes, aangeklede ruimtes. Het heeft alles te maken met de personen die zich daar bevinden. Van de ene op de andere dag hebben die ineens permanent gezelschap gekregen.
Nu zit ik toch weer een eind weg te analyseren op de vroege ochtend. Ivar is aan dit blog begonnen om een uitlaatklep te hebben. Nu heeft hij een uitlaatklep die meteen wat terug kan zeggen. Einde blog? Ik denk niet dat het zo werkt. Dit blog heeft, ook voor mij, hetzelfde karakter gekregen als nadenken terwijl je naar je werk of naar huis fietst over iets wat je over een tijdje wilt gaat zeggen. Je kunt even doordenken zonder dat iemand anders er meteen tussendoor gaat zitten roepen. Achteraf kan alsnog blijken dat je de grootst mogelijke onzin bij elkaar gedacht hebt, maar dat hoor je dan wel.
Er komt natuurlijk bij dat een aantal mensen zich met Ivars leven is gaan bemoeien. Vanaf gisteravond betekent dat nog wat nadrukkelijker dat ze zich nu ook met mijn leven bemoeien. Ze zijn onzichtbaar, afgezien van die glimp die ik bij AH heb opgevangen. Het enige waarmee we hun nog een beetje in het gareel kunnen houden is dit blog. Wat ze ook doen, het wordt nog diezelfde dag hier wereldkundig gemaakt, al betekent wereldkundig niet meer dan dat een handjevol ons welgezinde mensen ervan weten. Zij zijn als het ware 'getuigen op afstand'. Misschien hebben we die nog een keer nodig.

Sudoku 28/8/2008 10.40 uur

Het is erg verleidelijk om door te gaan op wat Annemiek vanochtend schreef, maar ik doe het niet. Zonder dat afgesproken te hebben gaan we geen van beiden nu eens lekker nadenken over wat ons nu bij elkaar houdt. We laten dat voorlopig gewoon over ons heen komen en voelen ons daar prima bij. We moeten nog veel meer van elkaar gaan ontdekken, ook wat we niet zo leuk vinden en hoe we daar mee omgaan. Kleine irritaties kunnen tot grote gevolgen leiden als je daar niet tijdig wat aan doet, erover praten bijvoorbeeld.
El Creepo heeft niet stil gezeten. In de brievenbus vond ik een pakketje met een handgeschreven briefje erbij. Ik heb dat gescand, maar dan komt het hier nauwelijks leesbaar over. Ik heb het dus maar overgetypt. Hij heeft zelfs onvermoede talenten: hij kan sudoku's maken. Niet oplossen dus, maken. Die mogen anderen dan oplossen. Ik bijvoorbeeld. Die sudoku was op een apart velletje bijgevoegd.
Dit was het briefje:
Ivar, het wordt hoog tijd dat wij elkaar spreken. Ik heb een keer 'via de band' geprobeerd contactmogelijkhe­den te creeren (sic), zonder succes. De blauwe plekken betreur ik, mijn excuses daarvoor. Bijgaand pakje zat in mijn karretje, ik heb het daar weer uit moeten halen. De telefoon (dat was dat pakketje) is een prepaid. Daarmee kunnen wij elkaar veilig (lees: niet traceerbaar) spreken, elkaar ontmoeten is uitgesloten. Mijn nummer is verwerkt in (...) de sudoku. Ik heb daar een puzzel van gemaakt omdat je tot nu toe alle reacties in je blog hebt opgenomen. Liefst toon je de opgeloste puzzel niet, maar ik doe een dringend beroep op je om (...) onvermeld te laten. Ik wil echt alleen jou aan de lijn...
De tijd dringt. Ik ben bloedserieus. Zaterdag is het drietal compleet!

Dit was de sudoku:

Toen de sudoku net een rage begon te worden heb ik me er eens aan gewaagd. Ik vind er net zo veel aan als aan kruiswoordpuzzels, helemaal niets dus. Annemiek vindt ze af en toe wel een leuke tijdpassering en die heeft hem opgelost terwijl ik met het eten bezig was. Zie hier.

De passages in het briefje waarin staat hoe ik het telefoonnummer uit die sudoku haal heb ik zo (...) weergegeven.
Word ik ineens aardig voor El Creepo? Het zou immers best geinig zijn als iedereen die dit leest dat nummer zou bellen. "We gaan El Creepo helemaal gek maken." Maar eerlijk is eerlijk, hij biedt zijn excuses aan voor de blauwe plekken. Dus laat mij ook eens een gebaar maken. (Hij moet er wel rekening mee houden dat als hij weer eens iets echt vervelends doet, ik dat telefoonnummer alsnog publiek maak, met de oproep: "Bel dit nummer zo vaak als je kunt! Bombardeer het met sms'jes!")
El Creepo is natuurlijk een warhoofd. Welke idioot verwacht nu dat iemand die een vol karretje tegen zich aan krijgt daaruit meteen de conclusie trekt dat in dat karretje wel eens iets zou kunnen liggen dat voor hem bestemd zou kunnen zijn, een prepaid mobieltje bijvoorbeeld. Hij vindt het "hoog tijd dat we elkaar spreken." Nou, ik had afgelopen zaterdag bij AH wel een paar minuten willen uittrekken voor een goed gesprek. Hij had me toen dat mobieltje kunnen overhandigen. Als ik daarover nadenk - iets wat ik vaker doe dan El Creepo, geloof ik - kom ik tot de conclusie dat hij denkt of vermoedt zelf in de gaten te worden gehouden en niet wil laten uitkomen dat hij contact met mij maakt.
Ik zou hem met dat prepaid mobieltje moeten bellen omdat dat niet traceerbaar is. Ik vind het ook geen prettig idee dat onze overheid alle dataverkeer in de gaten houdt, maar wat ik via de telefoon zeg of in mailtjes schrijf zal geen enkele overheidsdienaar als een gevaar voor de samenleving zien. Ik ga dat mobieltje niet gebruiken. Ik zet het niet eens aan. Als El Creepo mij wil spreken, belt hij me maar op een van mijn gewone zeer traceerbare telefoons. Als hij niet getraceerd wil worden is hij duidelijk geen makelaar in zuivere koffie.
En wat moet ik met dat drietal dat zaterdag compleet is? Is dat een raadseltje? Word ik verondersteld te weten wie dat drietal samenstellen? Vader, Zoon en Heilige Geest? De Wijzen uit het Oosten? De drie aapjes die ho­ren, zien en zwijgen? Aap, noot en mies?
O, de tijd dringt. Voor wie? Zaterdag hebben Annemiek en ik even geen tijd voor warhoofden. We gaan heel ontspannen in de voorwaardenscheppende sfeer het nodige doen aan onze net begonnen manier van samenleven. We gaan samen de stad in om nog wat extra kleren en zo te kopen. We gaan ervan genieten om samen simpele dingen te doen. Om met de C1000 te spreken: "We hebben er zin in!" El Creepo's drietal doet ook maar wat het niet laten kan. Weet je wat je moet doen, El Creepo? Zodra het drietal compleet is, grijp jij je niet-traceerbare mobieltje en belt 112 (gratis!) Je kent ze al wat langer dan vandaag, dus lengte, leeftijd, haarkleur en dat soort dingen heb je paraat. Je hebt het vermoeden dat deze onverlaten met alle mogelijke middelen zullen trachten te voorkomen dat ene Ivar Lundgren en zijn buitengewoon aantrekkelijk ogende vriendin - herkenbaar aan haar extravagante, maar toch zeer draagbare hoedje - ergens in de P.C. Hooftstraat hun garderobe gaan uitbreiden. Onder dreiging met geweld zullen zij gedwongen worden hun aankopen gewoon bij C & A te doen.
Zondag zijn we wel serieus. Niet bloedserieus, gewoon serieus. Met enige trots zal ik tegen mijn ouders zeg­gen: "Dit is de Annemiek over wie en van wie jullie al zo veel gelezen hebben." Als ze dat petje draagt is het bij voorbaat een gelopen race. Ze heeft me trouwens verteld dat het petje een van haar vele hoofddeksels is. Ze noemt het zelf een soort verslaving. Zaterdag komt de helft ervan ruimte in een deel van mijn kasten innemen. Volgens mij ziet ze er zelfs met een badmuts nog hartstikke leuk uit.



'Ivars' ex zei: 28/8/2008 21.44 uur
Zet hem aan, dan bel ik jou.



Creep zei: 29/8/2008 8.18 uur
Om misverstanden te voorkomen: ik ben niet 'Ivars' ex onder een nieuwe naam. Ik zocht om redenen die hier niet van belang zijn via Google in Nederlandse pagina's naar 'Duhkha'. Dat is niet een veel voorkomende naam in Nederland. Het was dus niet zo vreemd dat ik ook op jouw blog terecht kwam. Wat mijn zoektocht betrof bracht mij dat niet verder. Als ik het goed begrijp is het niet eens de echte naam van de vriend van jouw squashmaatje. Ik had even niets anders te doen, dus ik ben jouw hele blog eens gaan lezen.
Je maakt vreemde dingen mee, mag ik wel zeggen. Ik neem aan dat jij en je vriendin het liefst zo gauw mogelijk van al dat gedoe af willen, maar jullie hebben niet de middelen om erachter te komen om wie het precies gaat. Daar kan ik mogelijk een rol spelen. Ik doe dat niet uit liefdadigheid of omdat jullie mij zo'n sympathiek stel lijken. Ik heb een onder­zoeksbureau en ik voer opdrachten uit voor anderen. Ik ben daar goed in en ik ben dus duur. Dat zeg ik maar vast.
Ik ga geen kostbare tijd steken in het achterhalen van wie jij bent. Het is gewoon een kwestie van "Take it or leave it." Ik volg jouw blog nog tot met aanstaande zondag. Ge­bruik één keer de naam 'Creep' om me te laten weten dat je geïnteresseerd bent. Daarna zal ik je laten weten hoe we met elkaar contact kunnen maken, niet via mobieltjes, maar gewoon face to face.


Rozenwater 29/8/2008 8.42 uur

Ivar kan echt wel complimentjes maken, maar ik zal er niet naar gaan zitten vissen. Ik verwacht wel, dat weet hij dan ook maar vast, dat als ik weer iets nieuws aan heb, hij in ieder geval laat blijken dat het hem opvalt. Hij hoeft het niet mooi te vinden, wat mij betreft vindt hij het afschuwelijk, maar als iets nieuws niet meer opvalt is er volgens mij iets mis.
Sommige lezers - zij de me niet of nauwelijks kennen - zullen nu misschien denken dat er een bitch aan het woord is die, voordat een relatie goed en wel op gang is, vast wat piketpaaltjes aan het plaatsen is. Ik kan ze gerust stellen: ik ben niet uit op een man in mijn bed en mijn keuken, maar op een man in mijn leven. Hij hoeft niet kritiekloos alles aan mij lief en leuk te vinden en alles te accepteren wat ik doe en zeg. Bij tijd en wijle kan ik best een bitch zijn en behoorlijk narrig reageren op futiliteiten die me op dat moment net niet aanstaan. Dat heeft Ivar nog niet meegemaakt, maar dat komt vast wel. Ik zou haast zeggen: hoe eerder, hoe beter. Ook daarom is het wel goed dat we elkaar nu elke dag zien. Als je elkaar één of twee keer in de week ziet, wil je het zo leuk mogelijk houden en ga je niet meteen zeggen dat je iets dwars zit.
De meeste van Ivars collega's hebben intussen ons blog al geheel of gedeeltelijk gelezen. Ivar heeft nog geen rechtstreeks commentaar gehad, maar onderling is er tussen zijn collega's wel over gepraat. Ellen vertelde hem dat één van die collega's, ze zei niet wie, Ivar maar een 'doetje' vond. "Zij sprak hem het eerst aan. Het was haar idee om naar Maastricht te gaan. Zij stelde voor meteen maar min of meer te gaan samenwonen. En hij doet braaf wat zij wil. Een beetje vent neemt zelf wat meer initiatief."
Ja, en dat 'lulletje rozenwater' schrijft het allemaal nog eens op ook. En als klap op de vuurpijl schrijft hij dat hij een beetje verlegen is. Dat schreef Ivar er niet bij, dat zeg ik dan maar: verlegen tegenover vrouwen. Ik vind dat prima. Ik heb al meer dan genoeg mannen ontmoet die dachten dat ze met hun haantjesgedrag indruk konden maken op dit vrouwtje. Een vent die het helemaal geen punt vindt elke dag een ontbijtje voor me te maken vind ik te verkiezen boven een die denkt dat ik meteen plat ga voor zijn nieuwe vette BMW met spoilers, sportvelgen, ingebouwde dvd-speler en wat voor fraais er nog meer aan zo'n koekblik kan zitten. Ivar heeft wel een auto (ik niet), maar ik heb geen idee wat voor een. Hij heeft het zelf ook nog niet nodig gevonden mij er uitgebreid over te vertellen. Ik zie dat ding morgen wel bij de 'verhuizing'.
Nu weet die collega ook dat Ivar weet wat er over hem gezegd is, (Sorry, Ellen!) Ze zullen net als El Creepo en Bart c.s. eraan moeten wennen, dat in principe alles wat we meemaken hier aan de orde kan komen. Maar we zullen echt geen dingen uit iemands privéleven openbaren. Over ons eigen privéleven zullen jullie ook niet alles te weten komen. Wie dat interessant vindt mag weten wie van ons aan welke kant van het bed slaapt, maar daar houden we het bij. Dit wordt geen blog 'voor volwassenen'.
Ha, mijn ontbijt is klaar. Ik zal Ivar vertellen wat El Creepo's laatste reactie was. Begint zijn dag ook lollig.

Kritiek 29/8/2008 23.45 uur

Echt lollig vond ik het niet. Ik werd er een beetje moedeloos van. Wat schreef ik in mijn blog van gisteren over dat mobieltje? "Ik zet het niet eens aan." Dat lijkt me niet voor tweeërlei uitleg vatbaar. Er staat dus niet: ik zet dat ding pas aan als El Creepo dat vriendelijk vraagt. Ik geef hem dan nog het voordeel van de twijfel dat zijn reactie niet al te onvriendelijk bedoeld is. Ik ken zijn werktijden en agenda niet, dus hij kan best tussen twee dingen door even snel gereageerd hebben. Hij vindt het misschien al heel wat dat hij bereid is mij te bellen i.p.v. ik hem. Het moet hem zo langzamerhand toch duidelijk zijn dat ik helemaal geen prijs stel op wat voor contact dan ook met hem. Ik wil gewoon dat hij uit mijn, nee: uit ons leven, verdwijnt. Zijn gedrag begint op stalken te lijken. Wat moeten we nou met al die geheimzinnigdoenerij? Het lijkt wel of hij mij, desnoods met enig geweld, in een of ander complot wil betrekken. Loopt hij alle nieuw verschenen blogs in Nederland af om te kijken of daar iemand bij zit die hij gebruiken kan? Wat moet ik dan denken van "elkaar ontmoeten is uitgesloten"? Daar kan ik uiteraard mee leven, daar niet van, maar zelfs met Annemiek zou ik geen puur telefonische relatie willen aangaan. Als ik over een tijdje weer eens een paar dagen naar een buitenland moet, zal ik haar zeker bellen, dagelijks, misschien wel twee keer per dag. Maar dan weet ik met wie ik bel en waarom. En hoe traceerbaar we ook zijn, we zullen waarschijnlijk dingen tegen elkaar zeggen die ik hier niet zou herhalen.
El Creepo zat gisteren trouwens wel als de bok op de haverkist. Ik had mijn blog geplaatst op een duidelijk vroeger tijdstip dan normaal, want ik wilde om tien voor elf naar een documentaire over Haïti kijken bij de VPRO. Je zou haast gaan denken dat hij elk uur checkt of ik weer iets afgescheiden heb.
En nu is er weer een nieuwe ster aan het firmament verschenen: Cr**p. Ik gebruik die sterretjes, want anders denkt hij meteen dat ik op zijn aanbod inga. Zo ver zijn we van z'n lang zal ze leven nog niet. Annemiek zei meteen al dat we hier ook met een gewone 'grappenmaker' te maken kunnen hebben. We hebben nog wel doorgepraat over de mogelijkheid dat we hier met een serieus voorstel te maken hebben. Allereerst over de kosten. Bij dat soort jongens moet je al gauw denken aan een paar honderd euro per uur. We zijn geen van beiden armlastig te noemen. We kunnen ons financieel het een en ander veroorloven. Maar of we nou echt een substantieel bedrag willen uitgeven om erachter te komen wie er zo geïnteresseerd in mij zijn, daar moeten we nog eens goed over nadenken.
We zijn vanavond doorgegaan met gokken. We gokken erop dat we in december elkaar nog steeds aardig vinden. We hebben vliegtickets geboekt voor Amsterdam - Christchurch en terug. We vertrekken op de dag na Kerst en vliegen terug op 17 januari. We hebben nog vier maanden om te bekijken wat we er precies gaan doen en wat we er willen zien. Dat lijkt ons lang genoeg.
Ja, het 'doetje' doet al weer wat Annemiek graag wil. Ik heb niet eens gevraagd: "Maar, lieve Annemiek, we kunnen toch ook nadenken over Australië?" Ik ben zo'n ontzettende sul. Annemiek is nu bezig in mijn kasten ruimte te vrij te maken voor haar spullen door spullen van mij eruit te halen (voor 'verhuizing') en te verplaatsen. Die haaibaai zit vol kritiek. Af en toe komt ze met iets naar me toe om te vragen: "Draag je dit echt nog?" Ik heb kleren die ik al jaren niet meer gedragen heb. Ik blijk ook geen idee te hebben van het handig inrichten van kasten. Ben ik niet diep geraakt door al die kritiek? Helemaal niet! Ik heb haar de vrije hand gegeven. Ik ben blij dat ze enige orde schept in mijn puinhoop. Dan kan ik misschien een keer zonder al te veel zoeken een schone zakdoek vinden of twee bij elkaar horende sokken.
"Ben je stiekem travestiet?" kwam Annemiek op een gegeven moment vragen met een bh en twee rokjes in haar handen. Mijn ex heeft dus niet alles meegenomen en dat ook niet gemist. Dat kan ik rustig bij mijn gedateerde kleren doen die het Leger des Heils een keer mag komen ophalen.
"Weet je dat dit weekend de 'Uitmarkt' is?" vroeg Annemiek nog.
Dat wist ik in inmiddels, want bijna voor de deur is het 'UPC-podium', waar ze op het ogenblik nog popmuziek ten gehore brengen van een soort die mij niet direct aanspreekt. Ik weet dat er allerlei prachtige kunst en veel amusement wordt aangeboden, maar ik weet ook dat daar heel veel mensen op afkomen. Ik houd er helemaal niet van me tussen al dat gewoel te begeven. Uitgerekend dit weekend is het bij uitzondering ook nog eens zomer, dus het zal extra druk worden. Geef mijn portie maar aan fikkie.

Gezellig 30/8/2008 9.30 uur

Toen Ivar vanochtend mij en het bed wilde verlaten heb ik hem tegengehouden. Niet omdat ik een gezelliger plannetje had, want het was al heel gezellig geweest. (Ik weet het: ik zit op het randje. Maar ik kan me niet voorstellen dat ik hier nou opzienbarende privégegevens onthul. Voor alle zekerheid zal ik Ivar vragen of ik te ver ben gegaan, voor ik publiceer.)
Ivar is nu bezig zijn kleren voor ons andere huis naar de auto te brengen. Ik hield hem tegen omdat ik zelf het eerste uit bed ging. Hij mocht blijven liggen tot het ontbijt klaar was. Het lijkt me niet meer dan redelijk dat als hij door de week voor het ontbijt zorgt, ik dat in het weekend doe. Vandaag kwam dat er nog niet van, maar omdat de verhouding twee op vijf is, zal ik af en toe iets extra's doen, van die zelfgebakken broodjes die je halfbakken koopt, of zo.
We hebben besloten alles wat we nog nodig denken te hebben zoveel mogelijk in de Bijenkorf te kopen. Als we de auto daar in de parkeergarage kwijt kunnen, hoeven we niet zo ver te sjouwen met wat we aanschaffen. Het lijkt me ook een mooie gelegenheid Ivar in wat kleren te steken, waarin hij er nog leuker uitziet. Volgens mij heeft hij de laatste jaren bij het kopen van kleren alleen maar gekeken of het paste. Over kleuren en kleurcombinaties heeft hij niet vreselijk hard nagedacht.
In de Bijenkorf kunnen we meteen lunchen. Als ik thuis met zijn en mijn kleding bezig ben kan Ivar mooi boodschappen doen bij AH. Zoveel is dat niet want morgen eten we toch in Drenthe.
Ik heb nog op de website van de 'Uitmarkt' gekeken. Als Ivar er helemaal niets van wil merken, kunnen we vanavond beter in mijn huis blijven, want op 'UPC-podium' wordt weer volop muziek gemaakt. Om negen uur vanavond is daar muziek van Harry Bannink en die is best aardig. Ik ga toch proberen hem te verleiden er van iets dichterbij naar te luisteren. Als hij het te druk vindt, is hij in een paar minuten weer thuis. Daar kan hij het op de tv zien. Kan ik naar hem zwaaien. Helaas kan ik geen spandoek meer maken met een inspi­rerende tekst als "Kusje, Ivar!"

Annemiek is niet te ver gegaan.

Mensenkennis 30/8/2008 23.45 uur

Annemiek heeft wel gelijk: kleren interesseren me nauwelijks. Op het werk wordt niet aan dresscode gedaan, mijn ex rukte meestal snel iets uit het rek bij C & A en lette dus ook nooit op wat ik aan had. Ik ga niet beweren dat Annemiek bovenmatig op uiterlijkheden is gesteld. Ze heeft gewoon smaak. Ik heb ruiterlijk erkend dat de dingen die zij voor me uitzocht me beter staan dan wat ik aan had. Om haar een plezier te doen heb ik een nieuw poloshirt meteen maar aangehouden. Ze schafte zelf ook wat nieuwe dingen aan. Ik mocht daar een oordeel over geven, maar ik kwam niet verder dan "Staat je goed." Ik ben nog niet zover dat ik enthousiast roep hoe geweldig ze eruit ziet, terwijl de halve Bijenkorf staat mee te luisteren. Ik weet niet hoe ze het doet, maar wat ze uitkiest past bij haar figuur, bij haar teint, bij de kleur van haar ogen en haar. Tenminste, dat denk ik dan maar. Laat me maar zeggen dat ze een verpakking weet te kiezen die de inhoud nog beter tot zijn recht doet komen. Ik zie ook hoe andere mannen naar haar kijken en dan denk ik: "Ja, mooi hè? En ze gaat met mij mee! Ivar de Veroveraar!" Dat schrijf ik nu op en straks kan half Nederland dat lezen, maar dat is toch anders.
De aanschaf van extra potjes en fles stelde nauwelijks iets voor. Annemiek gebruikt heel weinig in de make-upsfeer. Daar hoor je mij niet over klagen. Als ik haar zoen hoef ik niet de indruk te krijgen dat ik de cosmetische industrie dicht op de huid zit, wat ik bij een vroegere vriendin nogal vaak had.
Bij AH had ik onwillekeurig de neiging om me heen te kijken of er niet van alle kanten karretjes op me af kwamen rijden, maar gelukkig wisten de andere klanten zich in te houden.
Toen ik thuiskwam had Annemiek al mijn kleren al weggeruimd en haar kleren die ze mee wilde nemen klaargelegd. Ze was net bezig de post van een paar dagen te bekijken. "Hé", zei ze, "dit klopt niet."
Ze liet me de envelop zien. Hij was geadresseerd aan 'Annemiek van Driel'. Er stond echt 'Annemiek', niet haar eigen naam. Er stond geen afzender op de achterkant. De enige plek waar ze Annemiek genoemd wordt is dit blog. Er zat een geprint briefje in op de helft van een A4-velletje.
Beste Annemiek,
We kunnen je niet tegenhouden als jij je aan Ivar wilt binden. We kunnen je alleen maar vertellen dat je verdere weg dan voorlopig niet alleen over rozen gaat. Ivar is geen domme jongen, maar mensenkennis is niet zijn sterkste kant. Jou kennen we nog niet zo goed (dat komt nog wel), maar gezien jouw werk moet je in staat zijn teksten te analyseren. We raden je dringend aan de teksten van Ivars blog eens goed te analyseren, zowel die welke door Ivar, als die welke door anderen zijn geschreven. Let ook op de onderlinge samenhang. We gaan er vanuit dat je verstandig genoeg bent om de juiste conclusies te trekken.
Er was geen ondertekening.
"En die conclusie moet dan zeker zijn: Ivar donder op uit mijn huis en donder op uit mijn leven." Ze keek me aan en lachte. "Als jij geen mensenkennis had, zou je toch niet hier zitten? Je weet nog lang niet alles van me, maar je weet heel goed dat ik geen domme stoeipoes ben die wel eens een lange vent in haar bed wilde hebben. En dat ik geen kleren heen en weer ga slepen als ik denk dat het binnenkort wel weer afgelopen zal zijn. Getverdemme! Wat heb je toch een hoop zeikerds in deze wereld. Kunnen ze het niet uitstaan dat wij niet meer willen dan samen iets opbouwen?"
Ik vond haar heel lief op dat moment en ik wist weer eens niet goed hoe ik moest zeggen wat ik wilde zeggen. Ik keek alleen maar naar haar. Dat maakte toch wel wat duidelijk. "Ik begrijp wat je bedoelt, Ivar", zei ze. "Zo voel ik het ook. We gooien mijn spullen in de auto en we gaan naar jouw flat. Daar gaan we niet analyseren, maar aan de drank. We gaan over het IJ uitkijken en we doen net of dat een zeer romantisch uitzicht is."
De drank klopte, maar de rest liep anders. Hoewel, je kunt natuurlijk zeggen dat op Google Maps naar Nieuw-Zeeland kijken heel romantisch is. Tijdens het natafelen zei Annemiek: "En weet je wat ik ook meegenomen heb?"
Dat wist ik niet. Ze liep naar de hal en kwam met een nog niet geleegde tas terug. Daar haalde ze een box met drie dvd's uit: 'The Lord of the Rings'. Ik mocht kiezen: naar het UPC-podium gaan of naar de film kijken. Ik koos voor het laatste. We hebben alleen deel één gezien. Het kwam volledig tegemoet aan Annemieks behoefte aan romantiek. Moet ik eerlijk zijn? Ik ga een beetje romantiek ook niet altijd uit de weg. Een kleine, bange hobbit die op het nippertje ontsnapt aan een stelletje Ringgeesten, is dat romantisch of is dat romantisch?
Tijdens het koken, dat moet ik toch nog even kwijt, heb ik zitten bedenken dat die reactie van Cr**p net zo goed van El Creepo afkomstig kan zijn. Hij heeft inmiddels ingezien dat de telefoontruc niet werkt en dan is een persoonlijke ontmoeting ineens niet meer uitgesloten. Voor alle duidelijkheid zeg ik het nog maar een keer: je weet waar ik woon. Ik ga een goed gesprek niet uit de weg. Wordt er niet gereageerd op het aanbellen? Dan weet je waar ik ben.

Uitpakken 31/8/2008 11.17 uur

Ivar heeft afgesproken dat we om een uur of twee bij zijn ouders aankomen. "Kom nou een beetje vroeger dan anders", had zijn moeder gevraagd. "Het wordt mooi weer, dus we kunnen lekker in de tuin zitten."
We gaan niet laat weg, want ik ga voor de TomTom spelen die Ivar niet in zijn gewone middenklassertje heeft. Ivar kent de route uit zijn hoofd, maar die gaat over de A-zus en de N-zo. Aan een N-zo zullen we niet altijd kunnen ontkomen, maar ik rijd liever langs ongeletterde en ongenummerde wegen en weggetjes en ik durf rustig te zeggen dat ik goed kan kaartlezen. We gaan dus niet lunchen bij Van der Valk of een AC-restaurant, maar in café-restaurant "Heizicht" of "Boslucht", waar ze een eerlijk broodje bal uit eigen keuken verkopen en een paar stamgasten aan het biljarten zijn. In die dingen wil ik best ouderwets zijn. Ik vind het niet erg als er een keer geen salad bar is. Die bal mag op een gewoon wit schoteltje liggen met een lik mosterd ernaast, zonder twee blaadjes sla, halve tomaat, vijf reepjes geraspte wortel, drie plakjes komkommer en nog wat dingen die alles bij elkaar de indruk moeten wekken dat je 'gezond' eet.
Hermie en Gerard,
Ik neem aan, ik hoop in ieder geval, dat jullie Ivars blog gelezen hebben en dat jullie dit ook nog op tijd lezen. Dan hebben jullie in ieder geval een indruk van de vrouw waarmee hij nu weer aan komt zetten, straks. Ga me alsjeblieft niet bekijken en behandelen als een toekomstige schoondochter. Zover zijn we nog niet. Ik ben ook niet het nieuwe vriendinnetje. Ik ben Ivars nieuwe vriendin. We zeggen dat niet voortdurend tegen elkaar, maar we houden allebei rekening met de mogelijkheid dat we over een tijd(je) meer zijn dan vriendjes. Dat hadden jullie vast al begrepen.

Ik neem het even over. Ik zat me af te vragen waar Annemiek bleef. Ze zat naar de monitor te staren en naar wat ze geschreven had. "Is er wat?" vroeg ik.
"Nee hoor, niets. Ik zat na te denken."
"Waarover?"
"Hoe ver ik ben."
Ik las wat ze geschreven had. Dat was rond half tien. Het is nu elf uur geweest. Het wordt dus toch de A-zus en de N-zo en "Boslucht" zit er ook niet meer in.
We hebben niet continu zitten praten. Het zal wel gek klinken, maar we durven het nog niet hardop te zeggen of hier voor iedereen leesbaar neer te schrijven. Of we durven het wel, maar willen dat moment nog uitstel­en. Het is net als een cadeau dat je voor je verjaardag krijgt. Je hebt een boek gevraagd in die speciale gebonden editie. Het pakje dat je krijgt is heel duidelijk een boek, maar is het ook die gebonden editie? Er zit een mooi papier omheen. Dat wil je er niet afscheuren. Je peutert aan het plakband tot het los is en je het pakpapier kunt verwijderen. Zo'n moment en dan veel sterker.
Is twee weken genoeg om elkaar te leren kennen? Nee, maar is twintig jaar genoeg? Over dertig jaar wil ik me nog wel een keer aangenaam laten verrassen.
Dat 'uitpakmoment' stellen we nog een tijdje uit, tot vanavond of tot over twee maanden. "Of tot de jaarwisseling in Nieuw-Zeeland", zegt Annemiek die zit mee te lezen. "Ergens aan het strand bij de Stille Oceaan. Heel romantisch! En brei er nu een eind aan, want anders zit je hier vanavond nog te schrijven."
Zo'n romantisch meisje kan ineens heel nuchter uit de hoek komen.



'Ivars' ex zei: 31/8/2008 12.32 uur
Cr**p weet niet wie ik ben en ik weet wel wie Cr**p is. Dat moet (en gaat) ook zo blijven.
Ivar, het is in jouw belang dat je die verdomde telefoon aan zet en het is in mijn belang dat wij elkaar spreken. Ik kan een heleboel uitleggen en ik heb een vraag voor je.
Anonimiteit is cruciaal voor mijn bestaan. Wij gaan elkaar dus echt niet ontmoeten. Dat moet je omwille van je eigen veiligheid ook niet willen. Ik kan je nergens toe dwingen en dat ga ik ook niet doen. Nogmaals in je blog aangeven dat je het toestel uit laat staan betekent dat ik je met 'rust' laat.


Hardop 31/8/2008 23.45 uur

Tijdens de terugrit zat Annemiek achter het stuur. Zo kon ik wijn drinken bij het eten en zij haar rijervaring weer een beetje op peil brengen. Het eten was een ouderwetse barbecue. Mijn moeder is altijd goed geweest in het maken van sausjes voor het marineren van het vlees en mijn vader heeft nog bij de padvinderij geleerd hoe je moet koken op houtvuur en daar een goede hand van grillen aan overgehouden. Wij hoefden alleen maar ons bordje op te houden.
Het vlees was niet het enige wat in de smaak viel. Ik mag rustig zeggen dat het klikte tussen Annemiek en mijn ouders. Ik denk opnieuw dat het blog daaraan een belangrijke bijdrage heeft geleverd: mijn ouders waren 'bij' tot op het blog dat we vanochtend hadden geschreven.
"Zitten jullie niet een beetje moeilijk te doen?" vroeg mijn moeder, toen de eerste katten tot ieders tevredenheid uit de boom gekeken waren. "Jullie hoeven van ons niet direct naar het gemeentehuis te hollen om een boterbriefje te halen, hoor. En neem maar rustig de tijd om de te bekijken in welk huis jullie gaan wonen. In zo'n luxe positie zaten wij destijds niet. Tegenwoordig ook lang niet iedereen trouwens. Maar waarom zeggen jullie niet gewoon hardop wat jullie voor elkaar voelen? Ik kan ook nog wel een beetje tussen de regels door lezen. En ik zie nu al een tijdje hoe jullie met elkaar omgaan."
"Heel lief van je, Hermie", zei Annemiek, "maar we hebben allebei relaties achter de rug, waarin we van alles gezegd hebben wat we achteraf gezien niet konden waarmaken. Misschien ook omdat we dat allemaal te makkelijk zeiden en te makkelijk in een relatie stapten. Ik geloof niet in 'tot de dood ons scheidt'. Je weet nooit wat over een x aantal jaren gebeurt. Maar ik geloof ook niet dat jullie er blij van zullen worden als Ivar om de zoveel jaar weer een nieuwe schoondochter komt voorstellen."
In het algemeen reageert mijn vader net zo secundair als ik, maar deze keer was hij behoorlijk vlot: "We zullen geen bezwaar maken als je nog een paar keer met hem mee komt om te barbecueën. Met een pak sneeuw is de omgeving hier trouwens ook best mooi."
Het is lang geleden dat ik het echt leuk vond bij mijn ouders. Dat heb ik ook maar eens hardop ge­zegd.
Over El Creepo en zo hebben we het nauwelijks gehad. Mijn vader vroeg alleen wat ik met 'Cr**p' deed. Daar hadden Annemiek en ik het op de heenweg nog over. Daar doen we dus helemaal niets mee. Als de nood aan de man komt kunnen we altijd nog zien. (Blijven lezen, 'Cr**p'!)
We gingen kort na het eten weg. We beloofden dat we het niet zo lang zouden laten duren tot het volgende bezoek als ik het tot nu altijd liet duren. Annemiek had nog een goed idee: "Hebben jullie zin om de herfstvakantie in Amsterdam door te brengen? (Mijn vader is directeur van een basisschool.) Jullie hebben een hele flat voor jezelf en we kunnen ook nog wat dingen samen doen."
"Weet je zeker dat je Ivar dan nog in jouw huis wilt hebben?" vroeg mijn moeder.
"Desnoods mag hij een paar dagen bij mij op de bank slapen, mits hij een beetje werkt maakt van het ontbijt."
Toen we de A-10 naderden vroeg Annemiek: "My place or your place?"
"My place. Wat ik gisteren vergeten heb is een tweede scheerapparaat kopen. Dat doe ik morgen. En vanaf morgen mag jij een paar dagen koken."
We konden nog meegenieten van de laatste muzikale aanbieding van de Uitmarkt op het UPC-podium, maar daar zagen we vanaf.
Bij het checken van mijn e-mail zag ik dat El Creepo zelfs zijn zondagsrust opgeeft om ons lastig te vallen. Eén ding moet ik toegeven: hij weet het wel spannend te maken. We hebben zijn laatste tekst goed bestudeerd.
"Wat hij impliceert", zei Annemiek, "is dat het pas onveilig voor jou wordt, als je hem ontmoet. Wordt hij zelf in de gaten gehouden en bedreigd of zoiets? Waarom zou jij je dan in zijn wespennest begeven?"
Dat hij die 'Cr**p' kent lijkt me ook nogal stug. Als hij zo kort na diens 'verschijnen' weet wie dat is, kan dat maar één ding betekenen: dat hij voor een overheidsinstantie werkt. Die suggestie wekken Daan en Bart ook. Zitten diverse instanties dan weer vrolijk naast en langs elkaar heen te werken? En is geen van die instanties bereid of in staat mij gewoon in mijn gezicht te zeggen wat er nou echt aan de hand is? Maak dat de kat wijs!
Die verdomde telefoon zet ik NIET aan. Wat El Creepo's belang daarbij is zal mij worst wezen en wat mijn belang is maak ik zelf wel uit. Nee, niet helemaal: Annemiek mag daar ook over meepraten en meebeslissen.
Goed, El Creepo, je laat me toch niet met 'rust'. Dan mag je het zo doen: ga naar www.blogger.com. Open een account onder de naam El Creepo. Bij 'instellingen' geef je aan dat alleen door jou geselecteerde personen dat blog kunnen lezen, te weten Ivar Lundgren en Annemiek. Maak daar dan maar duidelijk wat je wilt en waarom ik niet meteen zou moeten kopieëren wat jij daar schrijft om het vervolgens hier te plakken. Laat één ding wel duidelijk zijn: niet jij, maar wij blijven uitmaken wat we wel of niet kopieëren en plakken. Probeer het eerst maar met een ook voor jou onschuldig, niet-traceerbaar tekstje.
Annemiek wil ook nog wat zeggen.

Wat me ineens te binnen schoot bij het lezen van wat Ivar net schreef: we moeten weer leren om in som­mige gevallen niet "ik", maar "wij" te zeggen/schrijven. We beslissen niet meer alles in ons eentje. 'k Vind het helemaal niet erg. Als hij maar doet wat ik zeg. Au! (Hij kneep in mijn bil. Voor straf mag hij daar straks met zijn handjes van afblijven.)

There's so much more to enjoy!



'Ivars' ex zei: 1/9/2008 9.45 uur
Ivar, veiligheid op het internet bestaat niet, voor niemand.

WelteRUSTen!


Live 1/9/2008 7.18 uur

Veel nieuws heb ik niet te melden vanochtend. Ik wil wel even zelf zeggen dat ik het leuk vond gisteren bij Ivars ouders. Als het aan mij ligt gaan we daar vaker heen dan Ivar gewend was. Hij heeft gisteren zelf gemerkt dat hij helemaal niet door een zure appel hoeft heen te bijten om naar hun toe te gaan. Dat zal hij zichzelf ooit wel eens wijsgemaakt hebben. Over self-fulfilling prophecy gesproken. Alleen klopte daar gisteren geen barst van.
Ivar gaat nu naar de keuken. Ik wil wel eens 'live' meemaken hoe hij een ontbijt maakt.



Hermie zei: 1/9/2008 10.14 uur
Gerard en ik vonden het ook heel leuk. Gerard wilde al heel enthousiast al z'n collega's aanraden jullie weblog te lezen. Ik heb gezegd dat hij daar beter mee kan wachten tot die 'toestand om jullie heen' wat duidelijker is geworden of, beter nog, verdwenen is.
Reken er maar op dat Ivar in de herfstvakantie bij jou moet slapen, op de bank of waar dan ook. Dat maken jullie maar uit.
Op 22 oktober is er in de Kleine Zaal van het Concertgebouw een Chinees poppentheater dat ik graag zou willen zien. Kan een van jullie daarvoor kaartjes voor ons kopen? Vier kaartjes mag ook. Wij betalen.


Werkoverleg 1/9/2008 12.32 uur

Het extra werkoverleg begon om negen uur en verliep op de gebruikelijke manier. Er zijn altijd mensen die van de gelegenheid gebruik maken om dingen te zeggen die niets met het feitelijke agendapunt te maken. Annemiek had niet mogen schrijven dat Ellen gezegd had wat die collega zei. Ellen vond dat helemaal geen punt, maar iemand anders moest zo nodig plaatsvervangend boos reageren. Ellen had om te beginnen niet tegen mij moeten zeggen wat die collega tegen haar zei over mij. "Was dan een vent geweest en had het zelf tegen Ivar gezegd", was Ellens reactie. Na het overleg heb ik haar gevraagd een keer bij ons te komen eten, met haar vriendin uiteraard. Ze zou het bespreken.
Gedurende vijf minuten gaf Willem iedereen die dat wilde gelegenheid zijn frustraties af te reageren. Daarna ging hij over tot de orde van de dag: zou hij iets moeten doen aan beveiliging?
Ik nam zelf maar het voortouw. "Volgens mij is dat niet nodig. Is iedereen bij met ons blog?"
Op twee na waren ze dat. "Dan weten jullie dat er, volgens Annemiek en mij tenminste, geen sprake is van een direct reëel gevaar voor ons en dus ook niet voor dit bedrijf. We moeten volgens mij in ieder geval afwachten hoe El Creepo op ons laatste voorstel reageert."
"Wat is dat voorstel?" vroeg een van de twee die niet 'bij' was.
Daarmee moet je niet bij Willem aankomen. "Je weet zo langzamerhand dat als ik met jullie overleg, ik er vanuit ga dat jullie in ieder geval exact weten waar het over gaat. Als je dat niet weet, kun je beter je mond houden. Wie?"
Het overleg was binnen het kwartier voorbij. Iedereen was het met me eens.
Bij de rondvraag vroeg een van mijn collega's: "Hoe heet Annemiek eigenlijk?"
"Privévragen stel je maar in je eigen tijd", zei Willem. "Dismissed!" Hij gaf Dorien en mij te kennen nog niet weg te gaan.
Ik kan behoorlijk eigenwijs en eigenzinnig zijn, maar ik ben ook wel voor rede vatbaar: wat er in dat gesprek gezegd is ga ik hier niet vertellen. Ik houd het erbij dat Willem een mooi gebaar maakte. Ik zei dat ik het alleen tegen Annemiek zou zeggen.
"Ik verwacht niet anders", zei Willem. "Dorien gaat het ook aan Herman (haar man) vertellen. Voor je partner heb je geen geheimen. Als partners geheimen doorvertellen, moet je een andere partner zoeken. Jullie mogen nu ook echt gaan werken."
Dorien vroeg me of ik Annemieks echte naam aan de andere collega's ging vertellen. Daar wacht ik (voorlopig) nog mee. Dat betekent niet dat ik mijn collega's niet vertrouw. Het is meer een controlemiddel. Iedereen, zelfs ik, kan in een onbewaakt moment die naam laten vallen. Als El Creepo er toch achter blijkt te zijn gekomen, wil ik niet dat de lijst van mogelijke 'kandidaat-doorvertellers' heel lang is.
Dorien had net als Hermie al eens willen vragen waarom we zo moeilijk deden. Ze begreep onze 'aarzeling' inmiddels wat beter. "Maar volgens mij zal dat niet zo lang duur meer duren, tenzij jullie allebei behoorlijk gestoord zijn."
"Zijn we voor elkaar gemaakt?"
"Nee, waarschijnlijk loopt er in Tadsjikistan een vrouw rond die stukken beter bij jou past. Je zult het met de tweede keus moeten doen. 't Is niet anders."
Op de reactie van dat warhoofd El Creepo kom ik vanavond, na overleg met Annemiek, wel terug.



Rajib zei: 1/9/2008 14.21 uur
Bij al je speculaties over wie dat type is dat jij El Creepo noemt, heb ik wat gemist. Je hebt nog nergens geschreven: "Het zal wel weer een allochtoon zijn." Je zal me niet gemist hebben, maar het was je toch opgevallen dat ik een tijdje afwezig was. Ik heb nog wel wat meer dingen te doen dan het blog van een verliefde autochtoon volgen.
Die Arqam had wel een beetje gelijk: ik ben redelijk vaak bezig met het bestuderen van de Koran en de Hadith. Maar dat is het niet het enige. Wij zoeken naar praktische toepassingen van wat wij leren. We nemen niet meteen grote woorden als jihad in de mond. Jullie zien toch liever evolutie dan revolutie? In sommige opzichten passen we ons aan. Maar we zien wel mogelijkheden om de evolutie wat te versnellen. Vanmiddag gingen de sirenes weer af. Niemand luistert ernaar. Als die sirenes een keer op een ander tijdstip - een door ons gekozen tijdstip - afgaan luistert er ook niemand naar. Daar kunnen wij niets aan doen. Het zal allemaal nog niet zo vreselijk ernstig zijn. Het zal voor de nodige onrust zorgen. Het houdt jullie alert. De regering zal om verdergaande bevoegdheden vragen en dat zal iedereen noodzakelijk vinden. Die kant willen wij ook graag op: een regering met ver gaande bevoegdheden.


Veiligheid 1/9/2008 21.32 uur

Veiligheid op straat bestaat niet, voor niemand. De meeste ongelukken gebeuren binnenshuis. Ik vraag me af waar El Creepo zijn meeste tijd doorbrengt. Heeft hij misschien een zeer speciaal mobieltje dat hem tegen alle gevaren van het leven beschermt? Is dat zijn enige zekerheid? Of lijdt hij aan smetvrees? Je zou bijna medelijden met hem krijgen, want hij moet een eenzaam bestaan leiden. Het kan ook zijn dat hij zelfs de allereerste beginselen van het internet nog niet onder de knie heeft en waar vind je een cursus internet per mobieltje?
Misschien is dit boekje iets voor hem. Of zou hij zelfs niet over een pc beschikken? Dan kan hij toch naar een internetcafé gaan? Dat is toch ook lekker anoniem? Als hij nooit twee keer achter elkaar naar hetzelfde internetcafé gaat is er volgens mij niemand die hem kan traceren. Hij kan nog handschoenen aandoen om te voorkomen dat hij vingerdrukken of dna-sporen achterlaat. Veiligheidsbewust zijn is aardig, maar je kunt het ook tot in het extreme doorvoeren. En de grote vraag blijft: voor wie is hij nou zo bang? Wat heeft hij te verbergen?
Annemiek en ik hebben afgesproken dat El Creepo het verder maar bekijkt. Als hij ons niet met RUST kan laen, wachten we wel af wat hij verder doet. Hij moet daarbij wel bedenken dat hij ook niet alles weet.
En wat moet ik nou met die Rajib die zich weer eens aan het 'front' meldt? Ik gebruik 'front' omdat hij toch niet eens zo subtiel laat doorschemeren dat hij en een paar vriendjes bezig zijn een aanslag voor te bereiden. Nou kun je me veel wijs maken, maar niet dat een serieuze terrorist ons blog gaat gebruiken om een aanslag aan te kondigen. Dan stuur je een brief naar de Telegraaf of naar Hart van Nederland. Die gaan een sappige 'scoop' niet uit de weg. Dat is andere koek dan een orkaan die op New Orleans afkomt. Dat kun je overal lezen.
Tijdens het borrelen voor het eten belde Arqam: er kan morgen niet gesquasht worden. Hij had net Duhkha willen bellen, maar kreeg een zus aan de telefoon. Duhkha werd tijdens de lunch op zijn werk niet lekker. Hij wilde naar zijn kamer gaan, maar viel in het bedrijfsrestaurant bewusteloos en is met spoed naar het AMC gebracht. Het gaat vermoedelijk om een virusinfectie, maar ze weten nog niet precies wat het is. Hij wil morgen bij Duhkha op bezoek gaan en denkt niet dat daarna zijn kop nog naar squashen staat. Ik heb gezegd dat hij al­tijd langs kan komen als hij behoefte heeft aan een brede schouder. Dat houdt hij in gedachten.

Ivar begint meestal niet met het belangrijkste. In zijn werk doet hij alles zeer methodisch, stapje voor stapje. Dus hier werkt hij ook alles netje in volgorde af. Ik zei dat er nog wat te vertellen viel. "Dat vereist een vrouwelijke hand", zei hij. Ik zei dat dat bullshit was, maar vooruit dan maar. Vanochtend heb ik maar weinig bijgedragen.
Bij de borrel hebben we ook nog gepraat over onze 'aarzeling'. "Ben je het eens met Rajib?" vroeg ik.
"Waarmee zou ik het eens moeten zijn?"
"Dat je een verliefde autochtoon bent."
Daar had Ivar niet op gerekend. Hij ging eerst maar een nieuw pilsje uit de keuken halen. "Het klopt voor de helft", zei het na het inschenken van zijn glas.
"Je bent dus niet verliefd." Ik ging wat dichter bij hem zitten, veel dichter bij kon niet. Ik zette mijn glas op tafel en pakte hem ook zijn glas af. "Hoe zou je jouw gevoelens voor mij dan wel willen omschrijven?"
Een zoen kan soms een aardige tijd duren. Gedurende die tijd ben je niet echt serieus aan het nadenken, maar je hersens staan nooit helemaal stil. Je denkt op gevoelsniveau zal ik maar zeggen.
Eerlijk is eerlijk, Ivar was de eerste die wat zei: "Ik houd van je, ..."
Het duurde nog een zoen voor ik zei: "Ik houd van je, Ivar."
Bijna met een gevoel van opluchting dat het hoge woord eruit was pakten we onze glazen, klonken en namen een flinke slok. Daarna hebben we in keukenmeidenromanstijl nog even doorgepraat. Heerlijk! Dat ga ik hier niet herhalen. Daarna ben ik gewoon voor mijn vent gaan koken: gebakken krieltjes, broccoli en een bal gehakt. Vanwege de feestelijkheid heb ik de pot mayonaise erbij gezet.



Hermie zei: 2/9/2008 9.19 uur
Wist ik toch!


Samenvatting 2/9/2008 8.15 uur

Ivar schrok zich rot vanochtend. Ik schrik niet meer als er rond zeven uur gebeld wordt. Dan heeft mijn moeder behoefte aan een praatje, omdat ze al minstens een uur op is.
Ik stond net onder de douche, dus Ivar moest opnemen. Ik kon niet goed verstaan wat hij zei, maar begreep zo ongeveer waar het over ging. Na een paar minuten kwam hij gezellig bij me onder de douche. "Dat had je me wel eens mogen vertellen, dat je moeder op zo'n onchristelijke tijd kan bellen. Ik dacht eerst dat er iets met haar of je vader aan de hand was, maar ze wilde je alleen maar vertellen dat ze het al van mijn mijlen ver had zien aankomen."
"Wat zag ze aankomen?"
Je mag verwachten dat onder de huidige omstandigheden, waarin je elkaar ook nog eens dicht op de huid staat, het mannelijke deel van het stel een min of meer romantisch getint antwoord geeft. Maar ik moet het, hopelijk geruime tijd, met een nuchterling doen, die zijn onsterfelijke liefde betuigde door mijn haar te wassen. Nou vind ik het heerlijk als er aan mijn hoofd gerommeld wordt, dus ik heb hem niets kwalijk genomen. Daarna heb ik mams teruggebeld, want die wilde alles uiteraard wat uitgebreider horen dan de korte samenvatting - "Ja, we houden van elkaar." - die ze van Ivar gekregen had. Zoals het een goede moeder en dochter betaamt beperken wij ons niet tot het uitwisselen van feitjes, maar voorzien we die uitgebreid van commentaar. Mijn moeder doet daar nog eens wijze lessen bij, die niet altijd ter harte worden genomen. Van een gedachtewisseling met Ivar kwam het dus niet echt. Hij moest zich beperken tot het aanhoren van mijn kant van het gesprek. Hij moest genoegen nemen met een vluchtige zoen bij zijn vertrek. We hoeven immers niet allebei later dan normaal op ons werk te komen.



Bart zei: 2/9/2008 9.19 uur
Aangezien jullie mailtjes n.a.v. dit blog toch integraal publiceren, zal ik jullie de moeite besparen en rechtsreeks hier zeggen wat ik te zeggen heb.
Ik volg jullie blog vrijwel dagelijks en dus ook de reacties die daarop verschijnen. Ik kan me heel goed voorstellen, dat jullie de meeste van die reacties op zijn minst wat onduidelijk vinden, of verwarrend. Daar komt dan nog bij dat jullie je met wat vrolijker zaken willen bezighouden.
Ik denk toch dat jullie er goed aan zouden niet alle reacties direct als grap of louche of verdacht af te doen. Jullie zullen ongetwijfeld het nieuws via de diverse media volgen. Dan weten jullie ook dat er in onze maatschappij elementen voorkomen die het niet zo nauw nemen met de bestaande rechtsorde. Het is ook in jullie belang dat die rechtsorde gehandhaafd wordt. Van iedere goedwillende burger mag verwacht worden dat hij of zij daaraan een bijdrage levert, hoe bescheiden ook. Ik zou het al heel wat vinden als jullie daarover nog eens gingen nadenken.


Maatschap 2/9/2008 23.45 uur

Vanochtend moest ik weer meteen na aankomst doorlopen naar Willem, maar Dorien keek er niet zorgelijk bij toen ze dat zei, zoals een week geleden. Ik heb nog niet verteld dat na Willem en Dorien ik degene ben die het langst bij het bedrijf werkt. Hoewel dat nergens formeel vastligt, betekent dat in de praktijk dat als Willem een keer voor het een of het ander verhinderd is, ik degene ben die hem vervangt. Nu heb ik nog nooit meegemaakt dat Willem ziek is, dus vaak komt het niet voor. Dan is het nog vaak omdat hij gewoon een bepaalde afspraak niet belangrijk genoeg vindt of er geen zin in heeft.
Willem drukte mij wat papieren in de hand en ging koffie halen. Wat ik las was een concept-maatschapsovereenkomst, met Willem Verbeek als 'vennoot 1' en ene Ivar Lundgren als 'vennoot 2'. De naam van de maatschap was die van Willems bedrijf. Voorlopig kwam ik niet verder dan de eerste pagina. Vervolgens zat ik, waarschijnlijk dom, naar Willem te staren nadat hij de koffie voor me had neergezet.
"Als je toch je leven aan het herinrichten bent", zei Willem, "doe het dan meteen goed. Ik heb al een tijdje met dit idee zitten spelen. Eerst dacht ik eraan jou officieel adjunct-directeur of zo te maken, maar op deze manier kunnen we op voet van gelijkheid met elkaar spreken. We kennen elkaar intussen lang genoeg om te weten wat we aan elkaar hebben. We zijn allebei gewend nergens doekjes om te winden en we komen er altijd uit. Dit bedrijf is mijn enige kind. Ik ben nog lang niet van plan op te houden. Ik ben gezond, maar ik kan morgen tegen een plotseling overstekende tram oplopen of van de trap af lazeren. Dan weet ik in ieder geval dat mijn kind in goede handen achterblijft."
Er ging van alles door me heen, maar het enige wat eruit kwam was: "Heeft Annemiek hier mee te maken?"
"Heel goed! Zij, dat wil zeggen: jullie relatie, was net het laatste zetje dat ik nodig had. Ik ga niet beweren dat een vrijgezelle jongen dit bedrijf niet kan leiden, want dan zat ik hier zelf niet. Ik zou toch met dat voorstel gekomen zijn, maar wat later. Het was meer iets van: Ivar heeft privé zijn zaakjes goed voor elkaar en hij heeft iemand met wie hij het nog eens kan doorpraten en die er op die manier ook van het begin af aan bij betrokken is."
Veel meer dan dat het idee mij wel aansprak kon ik niet zeggen. Ik heb er nooit over gedacht eigen baas te worden. Collega's worden ineens werknemers. Ik moet me inkopen en zal dus met een bank moeten gaan praten, want zo groot zijn mijn reserves nu ook weer niet. De eindconclusie was dat ik er verder over zou nadenken in positieve zin en met mijn achterban zou overleggen.
"Mooi", zei Willem. "Dorien heeft een briefje klaarliggen, waarin de rest van de mensen wordt ingelicht. Ze hebben dus ruim de tijd om te bedenken wat ze er in het reguliere werkoverleg van volgende maand over willen zeggen. Dorien vond het trouwens een uitstekend plan."
Ik liep nog even bij Dorien binnen, die vrolijk riep: "Goedemorgen, chef. Heeft u nog opdrachten voor mij?"
Ik droeg haar op mij van koffie te voorzien, maar bedacht me: "Ik stel een goed, open contact met de werkvloer op prijs, dus ik zal voor jou koffie halen."
Voor 'meelezende' collega's die ik vandaag niet gesproken heb: een besluit als dit neem je niet na één dag. Mijn definitieve besluit neem ik pas na 24 oktober, als jullie ook een definitief oordeel hebben gegeven. Voorlopige meningen kunnen jullie altijd bij me kwijt, ook vragen.
Eén mening, ik hoef het eigenlijk niet te zeggen, is doorslaggevend: die van Annemiek. Ze vindt mij een nuchterling, maar dat kan zij ook zijn. Ze zei heel terecht dat als alles doorgaat, er in het praktijk van het dagelijks werk niet eens zo gek veel zal veranderen. Ik zal wat managementwerk met Willem gaan delen, maar wat valt er helemaal te managen? Een belangrijk deel van dat werk wordt ook nog eens door Dorien gedaan. Willem vaart blind op haar en ik zou wel gek zijn als ik dat niet zou doen.
Annemiek ging lekker nuchter door: "Over een tijdje gaat één van onze huizen in de verkoop en ga jij, als je dat tenminste wilt, een behoorlijke financiële verplichting aan. Dan moeten wij onze relatie ook goed geregeld hebben."
Voor een niets vermoedende lezer zal het lijken alsof er een zakenvrouw aan het woord is die haar zakelijke belangen aan het veilig stellen is. Ik kan hier nou eenmaal niet precies beschrijven hoe ze erbij kijkt, wat haar lichaamstaal is, op het moment dat ze dat zegt. En ze heeft gewoon gelijk. Als er nu iets met een van ons tweeën gebeurt, is dat alleen een emotionele klap. Als dat gebeurt als we samenwonen komt daar nog veel meer bij kijken. Dat moeten we regelen: samenlevingscontract, geregistreerd partnerschap of huwelijk. Meer smaken zijn er geloof ik niet. Daar gaan we het de komende tijd nog eens over hebben.
"En willen wij ons voortplanten?" vroeg Annemiek. Daarover hebben we wat langer doorgepraat. Over één ding waren we het snel eens: we gaan niet samenleven omdat ons diepste wens is het gezamenlijk produceren van een kind. Een eigen kind zien opgroeien zal vast wel heel boeiend en mooi zijn, maar kinderen kunnen ook ontzettende ettertjes zijn en je neemt ze de eerste jaren niet mee naar de film, het Concertgebouw, een tentoonstelling of met hun driewielertje tegen de Mont Ventoux op, gesteld al dat ik daar zelf zin in zou hebben. Ook hier zijn we nog niet definitief uit, maar we zijn het eens over een 'grondregel': er zijn twee 'ja's' nodig en maar één 'nee' voor de eindbeslissing. We gaan elkaar geen kind opdringen.
En dan hebben we Bart nog. We moeten ons heel erg vergissen als hij niet dit bedoelt: neem El Creepo serieus. Luister, Bart: in principe neem ik iedereen die ik ontmoet serieus, d.w.z. mensen van vlees en bloed. Ik neem niemand serieus, waarvan ik niet meer weet dan een schuilnaam en die tot nu toe niet meer geproduceerd heeft dan een paar blauwe plekken, een sudoku en een serie vaagheden, waarmee ik geen kant op kan. Ik heb hem een alternatief geboden, maar daarvan wenst hij kennelijk ook geen gebruik te maken. OK, dan bekijkt hij het verder maar.



'Ivars' ex zei: 3/9/2008 10.22 uur
OK Ivar, dan maar op jouw manier.
Ik heb onder naam ´Rune Vridlang´ een blog geopend waar alleen jij toegang toe hebt. Ik vertrouw op je gezonde verstand.


Huiselijk 3/9/2008 7.27 uur

Er moet hier ook aandacht besteed kunnen worden aan huiselijke dingen, zoals een scheerapparaat. Dat van Ivar bevindt zich op het Javaeiland. Hij zou maandag een apparaat aanschaffen voor gebruik in de Apollodependance, maar is dat domweg vergeten. Kan gebeuren. Hij heeft geen zware baard en die is nog eens blond ook. Een baard van een dag valt dus niet erg op, behalve bij personen die om hen moverende redenen wel eens dicht bij de plekken komen waar die baard groeit. Ik ken er maar één die zo dichtbij komt en die legt geen zout op elke slak. Toen gisteren alle winkels waar scheerapparaten verkocht worden gesloten waren - ik wilde hem net een nachtzoen geven - bekende Ivar de aanschaf van zo'n apparaat opnieuw vergeten te zijn. Tijd dus voor een laat maar diepgravend gesprek.
Ik vermoedde het bestaan van een lang gekoesterde, maar tot voor kort verdrongen wens: zijn stoere mannelijke trekken nog stoerder en mannelijker te doen uitkomen. Ivar ontkende dat ten stelligste, maar begon toen na te denken. "Misschien is het niet eens zo'n gek idee. Niet elke dag scheren scheelt toch vijf á tien minuten die ik aan iets anders kan besteden. De afgelopen dagen beweegt zich in mijn omgeving een aantrekkelijk vrouwtje (de uitgebreide beschrijving laat ik achterwege) dat volgens mij helemaal niet afkerig is van een wat meer behaard type. Wat ze vooral leuk vindt is dat hij zich nadrukkelijk afzet tegen de trend zijn hele kop maar kaal te scheren. Aan dat vrouwtje kan ik dan die gewonnen tijd besteden."
Ik moest toegeven dat, vanuit typisch mannelijk standpunt gezien, zijn redenering redelijk plausibel was. Welk vrouwtje stelt nu geen prijs op wat extra mannelijke aandacht?

Anagram 3/9/2008 12.25 uur

Intussen heb ik de gewoonte tussen de middag even te kijken of er iemand op ons blog gereageerd heeft. Per slot van rekening zijn er ook normale mensen, zoals moeders, die dat doen. (Ik mag van Ivar al zijn e-mail bekijken met zijn gebruikersnaam en wachtwoord. Dat mag hij uiteraard ook bij mij.) Tot mijn niet geringe verbazing heeft El Creepo eindelijk ingezien dat je veiligheidsbewustzijn ook tot in het extreme kunt doortrekken en dat mijn lief ook wel het een en ander van het internet afweet en hoe groot of klein de risico's daar zijn. Ik heb ingelogd met Ivars gebruikersnaam en wachtwoord en heb El Creepo's reactie op zijn laatste blog gepubliceerd. Ik ga daar nog geen commentaar op leveren. Daar moeten Ivar en ik het eerst over hebben.
We weten in ieder geval één ding van El Creepo: hij houdt van puzzelen. Eerst komt hij met een sudoku en nu blijkt hij ook nog anagrammen te kunnen maken: Ivar Lundgren wordt Rune Vridlang. Hij wist waarschijnlijk niet dat de (achter)naam nog redelijk van toepassing is ook. Ik heb bij Google ook wat zitten puzzelen. "Vrid" kun je vertalen als "(uit)gewrongen". Het heeft "lang" geduurd, maar eindelijk hebben we iets uit hem gewrongen.
Ik heb even naar dat blog gekeken. Het is geen kattenpis wat hij daar schrijft. Ivar en ik hebben voldoende gespreksstof vanavond.

Eindelijk! 3/9/2008 21.37 uur

El Creepo heeft dus eindelijk het licht gezien! Of hij heeft professionele hulp gezocht bij het werken aan zijn 'traceerbaarheidsfobie'. Als ik nog alleen was geweest, had ik waarschijnlijk de inhoud van zijn blog integraal gekopieerd en hier geplakt, maar vrouwen hebben nu eenmaal een temperende invloed op mannen die wel eens zullen laten zien wie wat uitmaakt en waarom niet. Annemiek deed zelfs een goed woordje voor El Creepo: "Je moet toegeven dat hij een stap in jouw richting gedaan heeft. Dan kunnen wij ook weer een gebaar maken. We kunnen hem van nu af 'Rune' noemen. Dat klinkt vriendelijker dan El Creepo."
Een paar dingen kan ik hier wel vertellen. Zo heeft Rune geaccepteerd dat ik dat mobieltje niet gebruik. Hij suggereert ook dat hij Bart kent, waarmee hij impliciet suggereert dat hij voor de overheid werkt. Voorlopig houd ik het erop dat iedereen hier kan schrijven dat hij of zij Bart kent. Ik kan dat toch niet controleren.
Wanneer ik hier alles publiek zou maken wat Rune in zijn blog schrijft, zouden de meeste verstandige lezers zeggen: "Dat geloof je toch niet?"
Ik kan wel iets citeren uit Runes blog, bijvoorbeeld: "Ik heb gelezen dat je wel degelijk bereid bent om niet alles wat je meemaakt in je blog neer te pennen. Ik doe een dringend beroep op je om dit bericht ook onvermeld te laten."
Ik laat dit bericht dus niet 'onvermeld'. Hij mag al blij wezen dat ik hier niet alles laat lezen. Ik heb het trouwens wel naar mijn harde schijf gekopieerd, want zo'n veiligheidsfreak zou het zomaar weer na een dag kunnen deleten. Hij schrijft ook nog: "Ik herhaal dat ik je nergens toe kan dwingen. Jij bent de enige die beslist. Denk heel goed na voor je dat doet en betrek er, als het echt moet, alleen Annemiek bij."
Annemiek zei net: "Ik heb medelijden met de partner van die man. Als hij die heeft tenminste. Ik zou gillend bij zo'n vent wegrennen. 'Als het echt moet'. Mag die partner niet weten wat hij allemaal uitvreet? Wat heb je gedaan vandaag, schat? Gaat je geen bal aan! Bestaan zulke mannen nog steeds?"
"Probeer je nou eens een paar minuten voor te stellen dat het allemaal klopt wat Rune schrijft", zei Annemiek, "en dat je er serieus op ingaat. Hoe gaat jouw leven - herstel: ons leven - er dan uitzien?"
Ik moet eerst de situatie beschrijven. We zaten nog aan de eettafel. We hadden nog niet afgeruimd. Voor het eten hadden we over gewone dingen gepraat, het werk en zo, de maatschap. Ik heb Arqam gebeld. Daarover straks meer. Tijdens het eten waren we al begonnen over Runes blog. De fles wijn was inmiddels leeg. Het leek me een goed idee nog maar een fles open te trekken. Annemiek ruimde intussen de tafel af, behalve de wijnglazen.
Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken dat ik serieus inga op wat Rune wil. Niet omdat hij dat zo graag wil, maar omdat het Annemiek - VOORLOPIG - verstandiger lijkt, zal ik hier NOG niet schrijven wat hij wil. Ik ga wel schrijven wat het voor mij kan betekenen. Het zou een drastische wijziging zijn in mijn manier van denken. Ik moet ineens op een heel andere manier naar mensen gaan kijken. Mijn leven is vrij recent drastisch veranderd en daar voel ik me prima bij. Daarvoor moet ik ook wel wat veranderen, maar dat doe ik met plezier.*) Maar ik weet dan ook verdomd goed voor wie ik dat doe. Zij is niet te beroerd om zich ook bloot te geven. Die Rune heeft nog eens één ding heel duidelijk gemaakt: ik zal hem nooit te zien krijgen. Hij blijft op zijn best een vage figuur die mij geen enkele reden geeft hem op zijn woord te geloven. Ik kan op geen enkel manier checken dat hij is wat hij zegt te zijn.
Goed, omdat Annemiek het vraagt, houd ik me voorlopig nog koest. Ik ga Runes geheimen nog niet onthullen. Dat lijkt me een mooi gebaar. Daar mag hij op zijn beurt weer wat tegenover stellen. Dat moet geen dagen gaan duren!
Voor het eten heb ik met Arqam gebeld. Ik zeg er maar weer eerlijk bij dat Annemiek zei: "Moet je Arqam niet eens bellen hoe het met Duhkha gaat?" Van nature ben ik niet zo attent.
Arqam was zeer opgelucht. Het was inderdaad een redelijk gevaarlijk virus, maar ze waren er snel bij en er is een goede therapie. Duhkha moet nog één nachtje in het AMC blijven, maar mag morgenochtend naar huis. Nadelige gevolgen zijn er niet.
Farah is ook al weer helemaal gewend aan het leven in Amsterdam. Die stort zich volgende week weer volledig in het universitaire leven. We praatten nog wat door over onze nieuwe liefdes. Hij vertelde dat Duhkha weliswaar etnisch een hindoe is, maar qua religie een islamiet. Dat wil zeggen: hij is islamitisch opgevoed, maar doet er nu net zo veel mee als Arqam. Nada. Noppes.
Bijna tegelijkertijd kwamen we op het idee dat het tijd werd dat we gezichten zagen bij de namen waar we het over hadden. Ik hield even ruggespraak met Annemiek. Die voelde wel voor een etentje in de stad aanstaande zaterdag. Ze wil dat 'meisje met de mooie ogen' ook wel een keer ontmoeten. Arqam zal het Duhkha en Farah vragen. We zien nog wel waar.

*) Hij bedoelt natuurlijk: met liefde.



Doorzakken 4/9/2008 7.25 uur

Met aardig wat drank in ons lijf zijn we gisteren tamelijk vroeg naar bed gegaan. Ik kan niet zeggen dat ik een houten kop heb, maar ik heb toch maar een paracetamolletje genomen. We hebben nog wat doorgepraat over Rune, maar daar kan ik me niet veel van herinneren. Ondertussen besteedde ik ook aandacht aan Ivars baard die nu in een kritische fase van stoppeligheid verkeert. Dat wordt dus door een zure appel heen bijten en een paar dagen zoenen zoals de egeltjes dat doen. Er is ook nog heel veel ongestoppelde Ivar gelukkig.
Gisteravond is wel duidelijk geworden dat ik iets genuanceerder over Rune denk dan Ivar. Ik ben iets meer bereid hem het voordeel van de twijfel te gunnen. Meer ook niet, laat dat duidelijk zijn. Er zit een op zich onbeduidend elementje in zijn blog, dat ook bij mij de twijfels sterker maakt en het voordeel doet afnemen. Ik kan, door Ivars account te gebruiken, in een reactie op zijn blog op dat elementje wijzen en daarbij zeggen dat het mij doet twijfelen aan zijn deskundigheid op het terrein dat volgens hem tot zijn deskundigheid behoort.
Dat klinkt allemaal heel omslachtig en ingewikkeld. Ik wil met name naar hem toe duidelijk maken dat we hem voorlopig niet willen schaden, maar dat we ook zo open mogelijk willen zijn zonder anderen te schaden. Ja, sorry, dat maakt het nog niet veel duidelijker. Hopelijk begrijpt hij het.
Ik heb gisteren mijn best gedaan Ivar lekker te pesten met dat 'meisje met de mooie ogen'. Was hij alleen maar onder de indruk van haar ogen of waren hem nog wat meer aantrekkelijkheden opgevallen? Wat had ze aan bijvoorbeeld? Ik had het kunnen weten: hij trapte er niet in. Hij ging niet vurig zitten beweren dat ik veel mooiere ogen had, of een veel beter figuur. "Je zult haar, als het doorgaat, zaterdag zelf zien, of een andere keer", zei hij doodleuk. "Ik durf te wedden dat je het helemaal met me eens bent. Misschien doet ze wel meer met make-up dan jij. Oogschaduw, of hoe noem je dat. Mascara?" Zo weet ik in ieder geval dat hij het meent wanneer hij me een complimentje maakt.
Het lijkt mij wel een goed idee zaterdag bij het Muziekgebouw te gaan eten. Wij gaan toch weer een weekje in de Javadependance wonen en na het eten kunnen we dan bij ons thuis nog wat met die andere drie napraten, doorpraten, doorzakken. Whatever.

Jij-bak 4/9/2008 12.34 uur

Ach gut, ik heb Rune op zijn pik getrapt. In zijn vorige blog had hij tot twee maal toe een naam verkeerd gespeld. Daar had ik hem op gewezen toen ik het over zijn deskundigheid had en dat heeft hij nog begrepen ook. Wat schrijft de brave ziel nu? "Tja Annemiek. (...) Heb je me toch maar mooi te pakken. Maar, als je zo gevoelig bent voor foutloos schrijven, loop dan ook nog even jullie eigen bijdragen door. Wie zonder zonden is..."
Over jij-bak gesproken. Het zal hem hopelijk opvallen dat ik nog steeds aardig blijf en een stukje van zijn tekst vervangen heb door (...) Als ik dat niet gedaan had, zou hij na het lezen van deze tekst een acute rolberoerte kunnen krijgen. Dat wil ik niet graag op mijn geweten hebben. Op de rest van zijn nieuwe ver­haal, te gek voor woorden, zal Ivar vanavond wel ingaan.

Meer 4/9/2008 21.42 uur

Ik had ook al tussen de middag Runes laatste product gelezen. En bekeken moet ik er deze keer bij zeggen: hij had er twee foto's bij gevoegd. Op de fiets naar huis zat ik me af te vragen of we hem niet beter uit zijn lijden kunnen verlossen. Ik bedoel daarmee: we laten alles wat hij geschreven heeft hier lezen. Als hij maar een beetje consequent is houdt hij het dan verder voor gezien en houdt hij tijd over om iemand te zoeken die hem van zijn waanideeën af kan helpen.
Wie naar beneden scrollt ziet dat Annemiek me toch weer heeft weten tegen te houden. Ik zal alleen een paar 'onschuldige' passages laten lezen.
"(N)u even concreet: ben jij bereid om (...) een nog te bepalen rol op je te nemen? Let wel, daar zal je nooit over kunnen/mogen schrijven. (...) Beelden zeggen nu even meer dan woorden. Deze twee foto's zijn (...) en nu zal je me toch op mijn woord moeten geloven, onbewerkte foto's. (...) Ik moet nu snel van je weten wat ik van je kan verwachten. Als je mee gaat werken, en dat is buitengewoon ingrijpend, moet er nog van alles worden voorbereid en be- en afgesproken. Denk daarbij aan (...)."
Leest die Rune eigenlijk wel wat we hier schrijven? Hij moet nu toch weten dat ik geen dingen doe waar over ik niet kan/mag schrijven. Het stuit me nu al tegen de borst om hier en daar puntje tussen haakjes te zetten. Als ik hier die zogenaamd onbewerkte foto's zou laten zien zou er op sommige plaatsen een homerisch gelach te horen zijn. Meewerken aan wat hij wil is "buitengewoon ingrijpend" en daarvoor "moet van alles worden voorbereid".
M'n beste Rune, ik heb een baan. In verband daarmee moet ik de komende tijd vrij ver strekkende beslissingen nemen. De vrije tijd die ik heb breng ik graag zo veel mogelijk door in de omgeving van een vrouw op wie ik nogal gesteld ben. Met haar heb ik ook een aantal niet minder ver strekkende afspraken te maken en als we niets af te spreken hebben willen we graag samen leuke dingen doen. Ik heb dus helemaal geen tijd om jouw spelletjes mee te spelen en als ik wel tijd had, had ik geen zin.
In plaats van Annemiek af te katten, zou je eens wat waardering kunnen tonen. Je hebt het alleen aan haar te danken dat ik ook die laatste puntjes tussen haakjes heb geplaatst. Wat daar stond was wat mij betreft echt 'the limit'. Dan denk je echt aan een puber die te veel spannende boeken heeft gelezen en werkelijkheid en fictie niet meer uit elkaar kan houden.
Ik heb Annemiek laten lezen wat ik tot nu toe heb geschreven om te kijken of het 'kan'. Ze vindt dat het kan. Ze vindt ook dat ik consequent moet zijn: wat ik hier niet laat zien, moet ik ook niet aan anderen vertellen. Ik vind het wel jammer, want ik laat graag mensen lachen, maar ik heb het met de hand op haar hart beloofd.
Arqam belde vanavond: Farah en Duhkha kunnen zaterdag ook. Eten in het restaurant van het Muziekgebouw vonden ze prima. Ze komen in ieder geval rond borreltijd naar de Javadependance. Of ze na het eten ook weer meegaan zien we nog wel.
Annemiek kwam ook nog met een tamelijk ondeugend plannetje. Dat ga ik hier nog niet verklappen. Daar gaan we het zaterdag bij de borrel of bij het eten over hebben. Het was trouwens hoog tijd om het weer eens over onszelf te hebben. We waren het binnen de halve minuut over één ding eens: er komt geen huwelijk met alle toeters en bellen. Er komt helemaal geen huwelijk. Er komt een geregistreerd partnerschap. Dan is al het zakelijke gedoe wat nou eenmaal ook bij een relatie hoort in één klap geregeld. We doen dat wel op huwelijkse voorwaarden of hoe dat bij zo'n partnerschap heet. De Apollodependance blijft eigendom van Annemiek alleen, ik steek alleen mezelf financieel in de maatschap met Willem. Verder creëren we een gezamenlijke pot voor het gezamenlijke huishouden in de breedste zin van het woord.
"Wij vormen ook gewoon een maatschap", zei Annemiek. "Maatjes zijn we al, alleen nog wat zakelijke dingetjes regelen."
Tussen de regels door is het ook wel duidelijk geworden waar we gaan wonen. Er is niks mis met mijn flat, maar we zijn het er roerend over eens dat een huis in een mooie buurt uit de twintiger jaren toch heel wat leuker is. Het uitzicht op Amsterdam-Noord zal ik niet echt missen. Ik kom zelfs nog een aardig stukje dichter bij mijn werk te wonen. Mijn liefje, wat wil je nog meer?
Mijn lief was met alle soorten van genoegen bereid haarfijn uit te leggen wat ze nog meer wilde.



Gerard zei: 4/9/2008 22.59 uur
Jullie gaan die Javadependance toch niet al vóór de herfstvakantie verkopen? Of heeft die Apollodependance ook een logeerkamer? Zulke hoge eisen stellen we niet.
Een huwelijk zonder toeters en bellen zullen wij ook niet missen, maar zit er nog wel hapje met een drankje in besloten kring (vaders en moeders en zo, zus, zwager) in?
Van Hermie moest ik zeggen: als we het in jullie nabijheid over een kleinkind hebben, zal het over het kind van Ans en Peter gaan. We zullen daarbij niet betekenisvol in jullie richting kijken. Dat mogen jullie helemaal zelf uitmaken. Ik heb in de loop der jaren kinderen in alle soorten en maten meegemaakt. Dat was niet altijd een onverdeeld genoegen. Teveel mensen realiseren zich niet waar ze aan beginnen.


Bureaustoel 5/9/2008 7.23 uur

Hartstikke leuk wat Gerard zegt over kleinkinderen. Van collega's die nog niet zo lang samenwonen of getrouwd zijn heb ik wel eens gehoord dat ze voortdurend aan hun kop gezeurd worden door ouders die zo dolgraag op kleinkindjes willen passen. Mijn ouders hebben dat gelukkig ook nooit gedaan en behalve mij hebben ze niemand om ervoor te zorgen. Ik heb het idee dat onze ouders het ook wel met elkaar zullen kunnen vinden.
Natuurlijk laten we die zogenaamde 'mooiste dag van ons leven' (dat zou dan Ivars tweede worden, grappig toch?) niet helemaal ongemerkt voorbijgaan. Dat etentje zit er wel in, maar daar blijft het ook bij. We gaan niet met een stalen glimlach op een receptie mensen langs ons laten trekken. Cadeautjes hoeven we ook niet. We hebben alles al. We hebben zelfs te veel. We kunnen moeilijk alles wat zich nu in Ivars flat bevindt naar mijn huis overhevelen. Ik vroeg Ivar wat hij per se mee wilde nemen. Daar moest hij een hele tijd over nadenken. Hij kwam niet verder dan: "Mijn bureaustoel. Daar zit ik lekker in." Voor de rest vindt hij de inrichting nauwelijks van belang. "Als ik maar droog en uit de wind zit." We zullen in ieder geval nooit ruzie krijgen over de inrichting van het huis. Ik maak één kamer voor hem leeg, waar hij zijn werkkamer van kan maken. Ik heb er zelf ook één, er is een logeerkamer en nog een mooie ouderwetse kamer en suite. Vol­gende week gaat hij bij een makelaar langs voor de verkoop van zijn huis. Dat zal ook vast een beginnetje opleveren van het geld dat hij nodig heeft om zich in te kopen. Daar is hij nog niet voor de volle honderd procent uit. Hij moet nog wennen aan de gedacht dat hij zich daarmee voor een behoorlijke tijd vastlegt. Daar houdt hij eigenlijk niet zo van.
Ja, ik weet dat dat onlogisch klinkt, want hij gaat niet met mij samenleven om na een paar jaar weer op zoek te gaan naar 'Other voices, other rooms'. We hebben elkaar geen eeuwige trouw beloofd en dat zullen we ook niet doen. We gaan gewoon ons best doen het zo mooi te houden als het nu is. Dat lijkt ons een aardige uitdaging.



Mirjam van Vliet zei: 5/9/2008 9.47 uur
Jeeeeeeezus Annemiek, waar ben jij in beland zeg! Ik zit te Googelen naar oud klasgenoten om te kijken of we een reunie kunnen organiseren, kom ik op dit blog terecht. Wat is dat voor gedoe met die zgn ex van je nieuwe vriendje? En gaan jullie echt zo snel samenwonen? Ook wel weer leuk, eigenlijk. We moeten echt snel even bijkletsen hoor. Pakken we volgende wwek een terrasje?


Terrasje? 5/9/2008 12.21 uur

Hoi Mirjam!
Wat leuk! Dat terrasje zal er dit jaar niet meer in zitten, vrees ik, maar we kunnen natuurlijk ook gewoon ergens binnen als vanouds gaan pimpelen en oeverloos bijkletsen. Het lijkt er misschien op dat die zgn. ex een belangrijke rol in ons leven speelt, maar dat valt heel erg mee.
Het is wel heel snel gegaan met Ivar, ja, maar als je hem een keer ontmoet begrijp je wel waarom. Met een volgroeide baard zal hij er nog leuker uitzien.
Ik moet bekennen dat ik je adres en je telefoonnummer niet meer kan achterhalen, ook niet uit het telefoonboek. Ik hoop dat je die van mij nog hebt. Bel me vanavond even. Hoe ben je er trouwens achtergekomen dat achter 'Annemiek' ... door Ivar verscholen is? Knap werk. Maar dat hoor ik wel tijdens het pimpelen. Zullen we dat ergens na afloop van het werk doen? Gaan we ook ergens eten. Ivar is heel goed in staat een maaltje voor zichzelf klaar te maken. Dat heeft hij jaren gedaan.

Aanbod 5/9/2008 23.32 uur

Nu al zo'n tien dagen zijn we ruwweg de helft van de dag samen. We staan bijna gelijk op. We douchen. Ik maak een ontbijt, Annemiek schrijft wat. We ontbijten en praten wat. We gaan naar ons werk. We komen thuis, we drinken wat, we eten, we praten, we kijken tv of lezen of werken nog wat, ik schrijf mijn blog en we gaan naar bed. Rune is een vrijwel dagelijks terugkerend thema. De volgende dag gaat vrijwel net zo. Alleen op zaterdag en zondag gaat het wat anders. Dat begint nu al op een sleur te lijken. Erg, hè? Nee, gelukkig maar.
Ik moet er niet aan denken dat ik 's ochtends na het wakker worden eerst hard moet gaan nadenken over wat ik de komende dag moet gaan doen en hoe. Tot het moment dat ik echt begin te werken gaat alles op de automatische piloot. O, dus Annemiek verschijnt aan het ontbijt en ik denk niet: wat heerlijk, daar is die met geen andere te vergelijken vrouw die ook deze dag mijn leven weer ontzettend mooi zal maken. Nee, dat denk ik niet. Ik heb haar kort daarvoor onder de douche van­daan zien komen. Dat is een mooi begin van mijn dag. Zij roept niet, dat ik weer zo'n heerlijk ontbijt gemaakt heb. Ze eet het gewoon op. We praten wat over dingen als het weer of de koffiemelk die bijna op is. Ik krijg te horen dat mijn sokken niet bij mijn shirt passen en houd ze aan. Van hier uit fietsen we niet een stuk samen op. Wat is dan wel het verschil met mijn pre-Annemiekleven? Dat verschil heet Annemiek.
- Leg dat eens uit.
- Heb je een paar uur?
Kort geleden was die film 'A fish called Wanda' weer op tv. Ik heb hem voor de zoveelste keer gezien. Daarin komt een korte scene voor waarin een slechte relatie haarfijn getypeerd wordt: die advocaat gaat met zijn vrouw naar bed (om te slapen). Die vrouw trekt eerst een pyjama aan en pas dan haar slipje uit. Hij kijkt niet eens. Ik kijk naar Annemiek als ze zich uitkleedt. Ik kijk niet verlekkerd. Ik kijk met plezier. Ze maakt er geen show van. Het is een strip zonder tease. Ze trekt ge­woon al haar kleren uit en geen pyjama aan. Ik ook niet. Er zijn avonden dat we elkaar een zoen geven en gaan slapen. Dicht tegen elkaar aan, dat wel. Of we praten nog wat in het donker. We zeggen dan vaak de aardigste dingen.
Ik weet wel zeker dat ik met veel meer plezier van mijn werk naar huis ga. Ik denk niet meer zo gauw dat ik net zo goed iets in de stad kan gaan eten.
Rune heeft vandaag ook weer wat gepubliceerd. Annemiek zag er deze keer geen been in het hele verhaal(tje) van vandaag integraal ook hier te openbaren. Lees en huiver!
Ivar, je hebt steeds laten zien dat je principieel bent, integer, standvastig (op het rigide af) en stronteigenwijs. Ik zit niet voor niets nog steeds achter je aan. Jouw medewerking is ons veel waard en ik vind het normaal dat je met werken geld verdient. Ik wil daar helder en zakelijk over zijn. Met je medewerking is minder dan twee jaar gemoeid en in die periode verdien je genoeg om je in te kunnen kopen. Ik kan er ook voor zorgen dat jouw huis snel wordt gekocht.
Een woordje van drie letters is naar mijn mening van cruciaal belang in deze tekst: "ons". Tot nu toe was het steeds "ik". Nu wil hij ons kennelijk het gevoel geven dat hij niet alleen werkt. Waarschijn­lijk is hij in zo'n therapeutische gespreksgroep iemand tegengekomen die ook wel in is voor een geintje. Kun je lachen, joh!
Annemiek was het bijna zonder slag of stoot eens met Runes kwalificaties van mij. Alleen "rigide" zou ze wat willen nuanceren: alleen met zeer goede argumenten kun je mij een andere richting laten opgaan. Ze wil er wel een keer voor gaan zitten om nog veel meer positieve eigenschappen van mij op een rijtje te zetten, maar ter wille van de objectiviteit zet ze er dan ook de negatieve bij. Dat zal nauwelijks extra tijd vergen, denk ik.
Je kunt je intussen afvragen in welke wereld hij leeft. Heb ik ergens de indruk gegeven dat ik zo snel mogelijk van mijn eigen flat af wil? Denkt hij dat ik om geld verlegen zit? Ik zal duidelijk zijn: lees nog eens na wat ik op 16 augustus over de oudtante van Annemiek schreef. Het huis waarin we gaan samenleven is niet alleen riant, het is ook al grotendeels afbetaald. We hebben allebei een inkomen dat ietwat boven modaal ligt. De huizenmarkt in Amsterdam is zodanig dat ik niet het aller­eerste bod hoef te accepteren. Ik kan rustig afwachten tot er een voor mij acceptabel bod is. Als dat er niet in november is, is het er wel in december. Begrijp je, Rune? En lees nog eens wat meer terug, nogal aan het begin. Wat schrijf ik daarover werken? Dat ik dat minder wilde doen. Je moet wel helemaal van God los zijn om mij een 'aanbod' te doen, waarvoor ik twee jaar moet gaan bijklussen. Dat inkopen in de maatschap doe ik op een manier die je met een modewoord 'transparant' kunt noemen: ik vraag een nette bank of ze me het geld willen lenen. Die bank heeft ook nog eens deskundigen die me kunnen voorrekenen of het verantwoord is. Ik twijfel daar geen moment aan, maar een second opinion is nooit weg. Ben ik dan een dief van mijn eigen portemonnee? Vast wel. Vind ik dat erg? Helemaal niet! Annemiek ook niet. Die heeft een simpele redenering: "Als het misloopt word je huisman, maar dan wel hier." Ze is echt een lieve meid, vind je niet?
Kortom, Rune, kijk in die gespreksgroep of er iemand is die jou op wat nieuwere en briljantere sporen kan zetten.
Met die Mirjam, die vanavond belde, heeft ze voor volgende week woensdag afgesproken. Op de middelbare school zijn ze samen veel opgetrokken. Ze hebben samen ook aardig wat afgespijbeld. Het kwam niet altijd tot pimpelen, maar er werd heel wat afgekletst. Ondanks alle goede voornemens zijn ze elkaar toch uit het oog verloren, ook doordat Mirjam in Utrecht ging studeren.

Opruiming 6/9/2008 9.43 uur

De komende week ga ik bekijken wat ik echt mee wil nemen uit mijn flat, behalve mijn bureaustoel, mijn bureau, mijn pc met alles wat erbij hoort, mijn boeken en mijn cd's. Aan de muur heb ik één ets en één litho. In de keuken heb ik niks wat Annemiek niet heeft. De meubelen zijn destijds vooral door mijn ex uitgezocht. Ik heb maar één criterium: zit ik er lekker in of aan. Bij Annemiek zit ik goed, in meer dan één opzicht. Mijn tv is wat groter. Als Annemiek dat wil kunnen we die om­wisselen. Haar geluidsapparatuur, voor zover ik daar verstand van heb, is volgens mij beter dan de mijne. Ik ga maar eens om me heen vragen wie er wat wilt overnemen. Daarna laat ik een opkoper komen en wat er dan nog over is gaat naar de kringloopwinkel. Nee, ik ga niets doen met eBay of Marktplaats. Dan moet ik weer allerlei afspraken maken, waar ik geen zin in heb.
Ik heb ook bedacht dat ik de hele week bij Annemiek was en mijn auto op het Javaeiland stond. Ik heb dat ding geen moment gemist. We moeten er maar eens over denken die auto helemaal af te schaffen. Een parkeerplaats zoeken is hier in de buurt al helemaal geen pretje volgens mij als je wat laat thuiskomt. Als het een keer echt nodig is kunnen we net zo makkelijk een auto huren. Ik heb ook gekeken op de website van 'Greenwheels': er is een uitgiftepunt redelijk dicht in de buurt. Het openbaar vervoer trouwens ook. En taxi's stoppen gewoon voor je deur. Mocht iemand nou vinden dat we lekker duur doen: als ik even snel reken kom ik tot de conclusie dat we nog altijd goedkoper uit zijn dan met die auto.
Vanavond hebben we onze multiculturele bijeenkomst. Ik denk niet dat Arqam en de zijnen zich er veel van zullen aantrekken dat momenteel de Ramadan aan het woeden is. Het zit de islamieten niet mee, want de dagen en dus de tijden dat er gevast moet worden zijn weer langer dan vorig jaar. Ik heb eens gegoogeld. In 2016 duurt de Ramadan van 6 juni tot 5 juli. Wat doe je dan als islamiet in bijvoorbeeld Narvik, waar in die tijd de zon nauwelijks ondergaat? Een bezoek aan de Noordkaap valt helemaal af te raden, want daar gaat de zon een tijdje helemaal niet onder. Zelfs hier zijn de nachten dat jaar vrij kort. Je moet wat over hebben voor je geloof. Misschien kan Rajib hier iets zinnigs over zeggen?
Annemiek heeft wel iets anglofiels. Alles wijst erop dat ik weer een Engels ontbijt krijg voorgeschoteld, waar ik overigens geen bezwaar tegen heb. De vraag 'Wie kookt er?' moet ook weer wat anders benaderd worden als ik definitief hier woon. De meest voor de hand liggende oplossing lijkt mij: wie het eerst thuis is. Dat zal er vaak op neerkomen dat ik de klos ben, want ik woon dan het dichtste bij. Nou ja, als ik dat niet voor Annemiek over zou hebben, zou ik geen knip voor de neus waard zijn, toch?



Rajib zei: 6/9/2008 9.47 uur
Je zult je zelf wel weer ontzettend leuk vinden met je geschrijf over de Ramadan, maar ik zal daar voor deze keer serieus op ingaan. Over vier jaar worden de Olympische Spelen in Londen gehouden. Die vallen dan geheel in de tijd van de Ramadan, Naar verwachting zullen er zo'n 3000 moslims aan de Olympische Spelen (willen) meedoen, ongeveer een kwart van alle atleten. Hebben die een eerlijke kans als ze met een lege maag aan een wedstrijd moeten beginnen? Heb jij wel eens gehoord van een wereldkampioenschap dat op eerste kerstdag wordt gehouden? Nee, dat doe je niet op de christelijkste van alle christelijke feestdagen. Dat de Ramadan voor de moslims de heiligste maand van het jaar is, ja, dat is hun probleem. Begrijp je waarom mijn handen jeuken?


Handgemeen 6/9/2008 23.52 uur

Ivar had helemaal gelijk: Farah heeft mooie ogen en ook over de rest mag zij bepaald niet klagen. Dat heb ik haar meteen verteld. Zij was op haar beurt zo aardig er ook geen doekjes om te winden: "Het is mij wel duidelijk waarom Ivar binnenkort gaat verhuizen. Dat heeft volgens mij niets met de woonomgeving te maken." Om het anders te zeggen: de eerste slok was nog niet genomen of het 'Multicultureel Comité tot Wederzijdse Bewondering' was opgericht. Dat bedoel ik inderdaad enigszins ironisch, je moet ook jezelf kunnen relativeren, maar ik zeg er meteen bij dat het een heel leuke avond was.
Het begon al bij hun binnenkomst. Ivar had me er niet op voorbereid dat hij zich bijna dubbel moest vouwen om Farah te kunnen zoenen. Zij is nog bijna een kop kleiner dan ik. Ze was ook nog eens het levende bewijs dat een vrouw met een hoofddoekje er absoluut niet tuttig uit hoeft te zien. Als ik haar streng islamitische vader of broer zou zijn, zou ik haar verbieden zo de straat op te gaan, al voldeed ze volledig aan de letter van de wet. Gelukkig is haar vader niet zo streng en haar broer al helemaal niet en droeg ze het hoofddoekje uit puur modieuze overwegingen.
Al ben ik dan compleet gevallen voor een typische autochtoon, lang en blond met enige Vikingbloed in d'aadren, ik kijk ook graag naar toch wat exotischer ogende allochtonen. Wat Arqam Ivar nog niet verteld had is dat Duhkha nog een jaartje jonger is dan Farah. Duhkha zei dat hij weer volledig gezond was verklaard, maar houdt het tot en met het weekend nog alcoholloos. "Het zal wel nergens op slaan, ze hebben het me ook niet ontraden, maar als je thee hebt ... " Die ging Ivar meteen zetten.
Arqam en Farah volgen ons blog op de voet. Ze hadden Rajibs laatste bijdrage ook al gelezen. "Je moet wel een beetje medelijden met hem hebben natuurlijk", zei Farah, "maar ergens heeft hij wel gelijk. Ruim een vijfde deel van de wereldbevolking is moslim. Ze zitten op een groot deel van de olie, dus we moeten er wel zaken mee doen, maar verder moeten ze niet moeilijk gaan doen met hun rare gewoonten en gebruiken."
Voordat we naar het restaurant gingen heeft Farah uitgebreid over haar verblijf in Marokko verteld. Ik zei dat ik toch een beetje heimwee in haar stem meende te horen. "Daar heb je misschien wel gelijk in", zei ze. "Ik geloof niet dat ik daar nog zou willen of kunnen wonen. Daarvoor ben ik al teveel Nederlands of Amsterdams. Amsterdam is een grote verzameling van meestal wel aardige individualisten. Je hebt daar meer het gevoel tot een gemeenschap te behoren. Dat hoeft niet altijd beknellend aan te voelen. Dat kan ook iets ... iets warms, ja, hebben. Begrijp je dat een beetje?"
"Ik geloof het wel, ja. Hier heb je een partner, directe familie en een paar vrienden, waarop je altijd een beroep kunt doen. Bij alle anderen moet je eerst een afspraak maken? Zoiets?"
"Zoiets, ja."
Tegen half acht waren we in het restaurant. Ze hebben daar een internationaal georiënteerde keuken. Ik ben nog nooit eerder wilde zalm uit Alaska, Uruguayaanse striploin en bleu de Wolvega op één menukaart tegengekomen. Ik had zelfs nog nooit van bleu de Wolvega gehoord.
Tijdens het eten probeerde Arqam ons nog te verleiden te vertellen wat 'Ivars' ex schuine streep Rune ons allemaal te vertellen had, maar we hebben ons keurig aan onze 'afspraak' gehouden.
"Als ik toevallig op jullie blog zou komen", zei Arqam, "en het van het begin af zou lezen, zou ik kunnen denken: die Rajib is vast een schuilnaam van Arqam, die op die manier Ivar een beetje op stang probeert te jagen."
"O, dan was jij het natuurlijk die me met dat karretje die blauwe plekken heeft bezorgd", riep Ivar. "Zo realistisch hoef je het nou ook niet weer te maken, hoor."
"Natuurlijk was ik dat niet. Dat was Duhkha. Die kenden jullie toch niet. Die Rune heeft daar knap op ingespeeld, door te doen alsof hij dat was."
"Ik zal het nooit meer doen", beloofde Duhkha. Verder zei hij niet zo veel. Hij heeft wat dat betreft wel iets van Ivar, die ook pas echt met iemand begint te praten als hij die honderd keer eerder ontmoet heeft, afgezien dan van een enkele vrouw die toevallig dezelfde film wil zien. Hij is trouwens wel een mooie jongen, die Duhkha. Arqam heeft bepaald geen slechte smaak.
Onder gezellig woord en wederwoord en twee maal koffie met cognac na het eten was het toch al een tijdje na tienen toen we weer voor onze deur stonden. Arqam zei hij dat ons verder met rust wilde laten, waarmee hij bedoelde dat hij en Duhkha verder met rust gelaten wilde worden, wat ik mij best kon voorstellen.
"En wie blijft er weer in haar pierige eentje achter? De kleine Farah, die met haar mooie ogen in de leegte mag gaan zitten staren."
Een gevoelig mens zou haar bijna geloven, maar ze was omgeven door ongevoelige mensen. Ze kreeg van ons een troostprijs in de vorm van enkele zoenen en Duhkha zei dat hij en Arqam haar netjes voor de deur zouden afleveren.
Eenmaal boven vroeg ik Ivar of hij wilde kijken of Rune nog wat achtergelaten had op zijn blog.
Ivar peinsde er niet over. "Ik heb een leuke avond gehad, die is nog leuk trouwens en die laat ik niet bederven door nu nog zijn gezeur te lezen. Morgenochtend is hij de eerste."
"O, leuk! En ik maar denken dat je morgen naast mij wakker wordt."
Die opmerking leidde tot wat ik hier maar 'enig handgemeen' zal noemen.

Bitterkoekjes 7/9/2008 10.51 uur

Als ik Rune letterlijk moet nemen heeft hij de afgelopen nacht geen oog dichtgedaan. Hij zat maar naar zijn monitor te kijken: wanneer zal Ivar of Annemiek nou eindelijk eens kijken? Hij had dan ook nog eens de pech dat ik pas na het ontbijt aan mijn pc ben gaan zitten. Ik ga er maar vanuit dat hij dat niet echt heeft zitten doen, want aan het blog kun je helemaal niet zien of er iemand kijkt. Je ziet pas wat als iemand reageert. Hij schreef o.a. dit:
Mij is duidelijk dat jij niet met ons in zee zult gaan. So be it. Onze 'relatie' is daarmee beëindigd; daar kom ik ook niet meer op terug. De tijd zal zelfs jou leren.
Dit blog verdwijnt 10 minuten nadat je dit bericht hebt geopend.
Nu weet ik tenminste waar zijn afwijking uit ontstaan is: hij heeft veel te veel naar 'Mission: Impossible' gekeken. Hij is zich helemaal gaan vereenzelvigen met Tom Cruise en zijn avonturen. Nu hoop ik maar dat hij het niet nodig vindt ter afwisseling 'The Matrix' te gaan naspelen, want als ik het goed begrijp is het kwartje eindelijk gevallen. De 'relatie' die hij eenzijdig begonnen was, heeft hij nu eenzijdig beëindigd. So be it, inderdaad! Ik ga hier niet zeggen dat we met enige weemoed aan hem zullen terugdenken. We kunnen onze aandacht weer helemaal aan elkaar, aan ons werk, aan gewone mensen en leuke dingen besteden.
Rune heeft nog wat meer, niet veel, geschreven, maar zijn positieve gebaar - gewoon verdwijnen - wil ik hier niet onbeloond laten. Het zou bovendien door anderen als kwetsend ervaren kunnen worden. Het was overigens een beknopte samenvatting van de onzin die hij eerder geschreven had. Daar had hij nog twee adviezen aan toegevoegd waarvan hij op voorhand kon weten dat we er niet over zouden piekeren daaraan aandacht te besteden.
Het wordt weer zo'n herfstige dag die niet uitnodigt tot activiteiten buiten de deur. Ik heb dus ruim de tijd te bekijken wat ik per se mee wil nemen naar wat ik nu maar 'ons huis' ga noemen. Dat vindt Annemiek wel goed, al blijft het formeel haar huis waaraan ik mag gaan meebetalen. Zij hang nu al een tijdje aan de telefoon om alle ditjes en datjes met haar moeder uit te wisselen. Dat klinkt misschien denigrerend, alsof ik dat onbelang­rijk zou vinden, maar zo ligt het niet. Ik ga straks ook met mijn ouders bellen om ditjes en datjes uit te wisselen. Dat heb ik waarschijnlijk veel te weinig ge­daan. Zij hebben er per slot van rekening aardig wat aan bijgedragen dat ik sta waar ik nu sta, zonder dat ik daar ontevreden over hoef te zijn. Ik mag wel zeggen dat ik heel wat meer ben dan 'niet ontevreden'. Ik heb in jaren niet zo goed in mijn vel gezeten. Natuurlijk heeft dat voor een heel groot deel met Annemiek te maken. Maar het heeft ook te maken met het feit dat ik na het week­end met plezier weer naar mijn werk ga. Ik denk niet dat Annemiek veel gelukkiger wordt als ze elke morgen bij het ontbijt tegen het chagrijnig smoel moet aankijken van een vent die de pest in heeft omdat hij naar zijn werk moet en aan wie ze 's avonds niet durft te vragen: "Nog iets leuks meegemaakt vandaag?"
Er gaat nu iemand, ik denk: keurend, met haar handen over mijn wangen. Het kan ook een schreeuw om aandacht zijn. O, nee, er is koffie ingeschonken en die van mij staat ook in de woonkamer. Ze is weer eens te lui om mijn koffie hierheen te brengen. Da's waar ook: we hebben gisteren echte bitterkoekjes gekocht. Daar kan geen blog tegenop.

Gelukkig 7/9/2008 19.04 uur

Hoe leuk kan zakelijk zijn? Heel leuk! Als je tenminste zaken doet met een leuke partner. Dat hebben we vanmiddag ook gedaan. Over een tijdje gaan we ons partnerschap laten registreren. Wat we precies moeten doen ga ik uitzoeken, maar we hebben we wel vast zo'n beetje zitten bekijken wat daarna van Ivar is en wat er van mij is. We kwamen eigenlijk niet verder dan dat wat we nu hebben van ons blijft, inclusief de centjes die we verdienen en dat Ivar meebetaalt aan het huis, verwarming en dat soort dingen. Het zal wat gecompliceerder liggen, maar dat hoor ik dan wel. Ik weet intussen dat we naar een notaris moeten om het te regelen. Eigenlijk is dat allemaal in het gewone dagelijkse leven ook niet zo vreselijk belangrijk. Dan gaat het veel meer om dingen als: "Jij mag ook wel een keer de vuilniszak buiten zetten, hoor." Of: "De wasmachine en de droogmachine zijn door mannen uitgevonden, maar niet voor uitsluitend vrouwelijk gebruik."
In tegenstelling tot Ivar doe ik niet mijn was de deur uit. Ik zal hem dus moeten leren wat het verschil is tussen wit en bont en dat mijn slipjes een iets andere behandeling verdienen dan zijn spijkerbroeken. We zitten wel met de vraag welke werkster, pardon: interieurverzorgster, we de laan moeten uitsturen. Dat zal wel kruis of munt worden.
Ik heb inderdaad een tijd met mams aan de telefoon gehangen vanochtend. "Ben je gelukkig?" vroeg ze op een gegeven moment. Ja, jee, wat moet je daar op zeggen? Je kan wel volmondig "Ja" zeggen, maar dan zeg je nogal wat. Ik zit net als Ivar lekker in mijn vel op dit moment en dat heeft heel veel met hem te maken. Is dat 'geluk'? In een keukenmeidenroman wel. Daarin gaat het nooit over vuilniszakken, koken, de was en stofzuigen. In soaps waar ik wel eens vijf of tien minuten van zie gaat het daar ook nooit over. Daarin zitten ze elkaar weer voortdurend te belazeren en is het dagelijkse leven een aaneenrijging van heftige emoties. Je ziet ze nooit samen gezellig op de bank zitten lezen.
Het zit er dik in dat Ivar vaker dan ik als eerste thuis is, dus boodschappen doet en kookt. Dan mag ik wel wat vaker dan hij een wasje draaien. We gaan niet alles op een goudschaaltje wegen en gaan niet met stopwatches bijhouden hoeveel tijd we precies per persoon aan het gemeenschappelijk huishouden besteden. We zullen niet elkaar maar onszelf in gaten moeten houden.
We hebben vandaag wat ze in verpleeg- of verzorgingshuizen een 'pyjamadag' noemen, alleen is het bij ons vrijwillig en is het geen pyjama die we aan hebben, maar een ochtendjas. Waarom zou je allemaal strakker zittende dingen aantrekken als je toch de deur niet uitgaat?
Ivar is momenteel aan het koken. Omdat we gisteren behoorlijk luxe hebben gegeten, vond hij dat hij het vandaag eenvoudig mocht houden: macaroni met een of ander prutje. Ik vind elke maaltijd goed die ik niet zelf hoef te maken.
Ik ben maar eens vroeg aan het bloggen geslagen. Er gebeurt vanavond toch niets meer waarin iemand geïnteresseerd zou kunnen zijn. De tv heeft ons na het journaal niets meer te bieden, dus we zullen zitten lezen op de bank en gaan misschien vroeg naar bed. Wat we tussendoor nog tegen elkaar zeggen zal, opgeschreven, voor anderen onbegrijpbaar zijn, omdat je er een toon bij moet horen of een gebaar bij moet zien. Dat is ook het aardige van samenzijn met iemand die je dan wel nog niet van haver tot gort kent, maar die je wel helemaal vertrouwt. Het wordt gewoon een kneuterig avondje. Lijkt me heerlijk!

Lijst 8/9/2008 00.18 uur

Tegen half twaalf, we sliepen al, werd er aangebeld. Nog half slapend, over een drempel struike­lend, liep ik naar de intercom. Op mijn vraag wie er was kwam geen antwoord.
"Niemand", zei ik tegen Annemiek, die al weer over haar schrik heen was.
"Misschien heeft iemand wat in de bus gegooid. Ga maar even kijken."
"Moet dat?"
"Nee."
"OK, ik kijk wel even." Ik liep naar de deur, maar Annemiek riep me terug. "Ik kijk graag naar je als je er zo bij loopt, maar ik weet niet of iemand die je in de lift tegenkomt er net zo over denkt."
Ik trok mijn ochtendjas en een paar slippers aan. Ik had zonder gekund, want ik kwam niemand te­gen.
Er lag een half A4-tje in de brievenbus. De tekst was deze keer niet handgeschreven maar geprint. Ik ging op de rand van het bed zitten en liet het Annemiek zien. Ze keek er even naar en daarna vragend naar mij. Ik begreep het ook niet. Dit stond erop:
Ik was door mijn slaap heen. Ik heb misschien niet echt nauwkeurig gekeken, maar volgens mij is het een alfabetische lijst van alle persoonsnamen die in ons blog voorkomen, inclusief namen die in feite niets met ons leven te maken hebben, zoals Cary (Grant), Roger (Rabbit) en Hans (Anders). Ook de puntjes waarmee ik altijd Annemieks echte naam aangeef zijn niet vergeten.
Wat moeten we hier nou weer mee? "Misschien gaat het hem of hun alleen maar om die ene ontbrekende naam", zei Annemiek, die bij me is komen zitten. "Zullen we die gewoon gebruiken van nu af aan?"
"Nee", zei ik. "Ik ben stronteigenwijs, weet je wel? Anderen gaan niet uitmaken wat ik wel of niet schrijf hier."
"En als ik het morgenochtend zelf doe?"
"Het is jouw naam. Die heb ik niet bedacht, dus daar ga ik niet over."
Annemiek is helemaal tevreden. We gaan weer naar bed.





Tranen 8/9/2008 7.35 uur

We zijn vrij gauw weer ingeslapen, maar in het holst van de nacht maakte Ivar me wakker. "Annemiek! Wat is er? Waarom huil je?"
"Omdat je doodgevallen bent."
Als Ivar dat 'Gary (Grant)' niet nog eens herhaald had, had ik misschien niet gedroomd dat ik tegen die rotsen stond op te kijken waar die koppen van Amerikaanse president in zijn uitgehouwen. Veel meer dan dat Ivar tegen die rotsen opklom, een misstap maakte en naar beneden viel herinnerde ik me niet. Ja, dat ik verschrikkelijk zat te huilen, natuurlijk. Ivar was wakker geworden doordat ik lag te trillen of te schokken. Ik had ook echte tranen in mijn ogen.
Ivar kon ook weer rustig gaan slapen: zelfs als ik droom, in mijn onderbewuste dus, vind ik het erg als hij dood gaat.
Ik ga mijn echte naam hier niet vertellen. Natuurlijk mag ik zelf weten of ik dat doe: het is mijn naam. Maar het is, in ieder geval oorspronkelijk, Ivars blog. Het zal misschien gek klinken, maar ik vind Annemiek steeds leuker. Niemand noemt me zo buiten dit blog, Ivar ook niet. Maar als hij dat een keer wel zou doen, zou ik het helemaal niet vervelend vinden. Het zou alleen niet aardig zijn tegenover mijn ouders als ik die naam zou gaan gebruiken. Ze zouden me nooit anders willen noemen.
Intussen vraag ik me af of Rune ons echt met rust laat. Als hij werkelijk zou zijn wie en wat hij beweerde te zijn, zou hij mijn echte naam zo op zijn goede plek in het rijtje hebben kunnen zetten. Dat had hij al veel eerder kunnen doen. Ik heb hem uitgedaagd dat te doen. Hij heeft al een keer geweld gebruikt, al was het dan niet vreselijk gewelddadig. Hij blijkt intussen gek genoeg om bijna midden in de nacht een briefje in de bus te gooien. Tenminste, als hij het inderdaad was, maar ik verdenk hem er sterk van. En dat betekent, getverdegetver, dat we toch wat meer op onze quivive moeten zijn. We gaan op de fiets naar ons werk. Er zijn steeds meer aparte fietspaden in Amsterdam, maar lang niet overal langs de routes die wij fietsen. Er kan zo maar een auto tegen ons aanrijden en wat meer veroorzaken dan alleen blauwe plekken. Ik moet het er straks in ieder geval met Ivar even over hebben. Die fietst op de automatische piloot naar zijn werk en zit intussen te bedenken hoe ook de grootste digibeet zonder al te veel problemen een door hem uitgedacht programma kan gebruiken zonder het meteen te verzieken. Dat is fijn voor zijn klanten en hun medewerkers, maar ik ga echt liever naast hem in bed liggen, dan naast zijn bed zitten in de VU of het AMC.



Herbert zei: 8/9/2008 10.01 uur
Van mij mag Ivar je elke naam geven die hij bij jou vindt passen, als het maar geen 'Poepie' is. Voor mij - en dat zal voor je moeder niet anders zijn - blijf je ..., maar daar weet je alles van.
Jullie zijn toch wel voorzichtig, hè? Ik wil best je hand vasthouden, maar ook liever niet in een ziekenhuis. Ik vind dat gedoe met mailtjes, briefjes, en rare aanbiedingen maar niks. Wat hebben ze toch tegen Ivar?
Dat blog komt toch wel goed uit. Ik kan twee keer per dag zien dat alles nog goed gaat met mijn meisje en haar vriendje. Je moeder zou haar dagritme wat moeten veranderen. Dan kan ze rustig gaan slapen. Of jullie moeten 's avonds vroeger wat schrijven, zodat ze dat nog mee kan pikken.


Chemie 8/9/2008 21.56 uur

Om een uur of negen vanochtend heb ik Annemiek op haar werk gebeld om te zeggen dat ik zonder kleerscheuren de fietsrit had overleefd. Zij dus ook, wist ik meteen. Dat bellen was trouwens een idee van Dorien, die nadat ze haar pc heeft aangezet altijd eerst kijkt wat wij aan de buitenwereld te melden hebben. Er zijn dagen dat zij eerder gelezen heeft wat Annemiek 's ochtends geschreven heeft dan ik.
"Ik ben echt niet zo bang", zei Dorien, "dat je midden in de stad van de sokken gereden wordt, maar het lijkt me voor Annemieks gemoedsrust goed als je dat even aan haar laat weten."
"Ik heb mezelf geloof ik bezorgder voorgedaan, dan ik feitelijk ben", zei Annemiek vanavond. "Het gevaar van een gewoon ongeluk is nog altijd stukken groter dan dat een of andere gek iets doet."
We hebben het verder over veel leukere dingen gehad. We hebben de agenda gepakt, een datum geprikt en onze ouders en mijn zus gebeld of ze die datum vrij hadden. Dat hebben ze. Dat betekent dus dat wij op vrijdag 24 oktober aanstaande tegen een ambtenaar van de burgerlijke stand "ja" zullen zeggen. Dat betekent ook dat wij aanstaande vrijdag een vrije dag nemen. Dan gaan wij naar het stadsdeelkantoor om dat ja-zeggen te regelen. Vervolgens gaan wij naar een notaris om die voorwaarden netjes op papier te laten zetten en dan naar een makelaar die zijn best mag gaan doen mijn flat voor een goede prijs te verkopen. Dat ronden wij allemaal af met een drankje en hapje in de stad en daarna gaan we voor de laatste keer slapen in mijn flat.
Inderdaad, vanaf zaterdag woon ik ook definitief in zo'n beetje de rijkste buurt van Amsterdam. Dat is nooit een brandende ambitie geweest, maar nu het zo uitkomt vind ik het niet echt erg. De komende dagen ga ik iedereen die dat moet weten een adreswijziging sturen. Zaterdag, eventueel ook nog zondag gaan we dan de meest noodzakelijke dingen - kleren en pc met toebehoren bijvoorbeeld - verhuizen. De komende weken zal ik nog wel een paar keer met mijn auto heen en weer rijden.
Voorlopig zijn alle kogels dus weer op weg naar de daarbij horende kerken. Over de voorlopig laatste kwam Willem nog even buurten vanmiddag. We hadden het nog niet uitgebreid gehad over het bedrag waarvoor ik mij bij hem ga inkopen. (Intussen staat het wel voor 99% vast dat ik dat ga doen.) Hij heeft zelf zitten rekenen. Karel heeft zitten rekenen en de accountant gaat ook nog rekenen. Uiteindelijk zal de bank voor de goede orde nog eens alles narekenen, maar een algemeen idee hebben we natuurlijk wel. Ik ga dat bedrag hier niet noemen. Voor je het weet zit de concurrentie mee te lezen. In ieder geval ziet het ernaar uit dat ik mijn bijdrage kan leveren aan de kosten van ons gezamenlijk levensonderhoud. Het lijkt me zelfs niet onmogelijk dat ik af en toe iets overhoud om Annemiek te verrassen met een presentje, een nieuw bedeltje voor haar armband bijvoorbeeld. Of een leuke navelpiercing.
Willem en ik hebben het niet uitsluitend over geld gehad. De tent draait goed. Zelfs zo goed dat we zonder reclame maken (afgezien van een bescheiden website) klanten genoeg hebben. Het komt wel eens voor dat we een klant moeten afwijzen, omdat we domweg niet voldoende capaciteit hebben. Dat kun je wel eens doen, maar niet te vaak, want dan gaat het rondzingen dat je niet bij ons hoeft aan te kloppen, omdat we toch niet kunnen helpen. Willem denkt, met andere woorden, aan uitbreiding, op termijn aan verdubbeling van het personeel. Dat is een van de redenen om mij bij het management te betrekken. Ik zei dat ik daar met alle plezier over mee wilde denken, maar dat ik ...
"Ik weet wat je zeggen wil", zei Willem. "Het begint met een A en eindigt met 'nnemiek'. Geen punt. Je hebt me duidelijk laten weten dat bij jou het werk niet meer altijd voor het meisje gaat en bij dat meisje kan ik me dat heel goed voorstellen. Maar ik denk ook te weten dat dat meisje niet meteen gaat lopen griepen als jij je een keer een avond en misschien zelfs een keer een heel weekend in je werkkamer opsluit omdat we anders een deadline niet halen. Dan krijgen we niet alleen een klant over ons heen, maar ook - nog veel erger - Dorien. Ik durf te beweren dat het meisje voornoemd af en toe een kop koffie bij je komt brengen en zegt dat zij wel een keer de boodschappen in haar eentje gaat doen. Klopt?"
Ik gaf toe dat hij het waarschijnlijk bij het rechte eind had.
"Mooi! Dan lees ik morgenochtend wel wat dat meisje ervan vond."
Ik heb het er met dat meisje over gehad en ze zal zelf laten weten wat ze ervan vond.
Ondertussen zit ik me voor de zoveelste keer te verbazen. Annemiek en ik kennen elkaar nu iets meer dan vier weken en volgende maand laten we ons officieel als partners registreren. Ik ben geneigd te zeggen: "Zo ben ik helemaal niet." Of is het nou zo, dat ik wel degelijk zo ben, maar heb ik dat om wat voor reden altijd onderdrukt? Moest ik zo nodig verstandig zijn? Dat verstandig zijn heeft tot nu toe in ieder geval niet tot een duurzame relatie geleid. Nu zit ik er met Annemiek lustig op los te gokken en voor mijn gevoel ben ik nog nooit zo verstandig geweest. (Klinkt ook een beetje raar: voor je gevoel verstandig zijn.) Kritische lezers kunnen zeggen: je laat je door haar, je gevoelens voor haar, meeslepen. Dat idee heb ik helemaal niet. Je kunt hoogstens zeggen dat ze me gewezen heeft op een richting die ik toch al wilde inslaan. Terugkijkend hebben we elke stap weloverwogen gedaan. Iedere stap volgde logisch uit de vorige. We hoefden alleen niet zo lang te overwegen en de stappen kwamen redelijk snel na elkaar. Omdat er van meet af aan een goede basis was. In het be­drijfsleven en de sport, waar mensen moeten samenwerken, noemen ze dat 'chemie' tegenwoordig. Ik weet niet veel van chemie. Ik heb wel eens geleerd dat als je een metaal (natrium) samenbrengt met een giftig gas (chloor) je iets totaal nieuws krijgt waar we niet zonder kunnen: natriumchloride, oftewel keukenzout. Breng een Annemiek en een Ivar bij elkaar en je krijgt iets totaal nieuws. Over chemie gesproken.



Karlien zei: 9/9/2008 7:28 uur
Heel goed, Ivar. Mooi op tijd. Ga zo door. Ik ben helemaal gerust gaan slapen.


Normaal 9/9/2008 7.29 uur

Als Ivar mij een navelpiercing als presentje geeft, zal ik hem vertellen waar hij die in kan steken, in ieder geval niet in mijn navel. Ik ben daar niet bang voor trouwens, want zo'n slechte smaak heeft hij nou ook weer niet. OK, ik zal het wat nuanceren: het is mijn smaak niet. Wat 'in de mode' is, is per definitie niet mijn smaak. Sinds de broekband, in de zomer dan, steeds verder naar beneden zakte, zag je ook steeds meer touwtje van strings verschijnen. Afschuwelijk! En dan moest er ook nog een tatoeage op de rug bij. Vreselijk! Wat dat betreft wil ik best een burgertrut zijn.
Wat ik heel teleurstellend vind is dat er nog niemand enthousiast gereageerd heeft op ons dappere besluit om al vanaf aanstaande zaterdag ons leven volledig te delen en samen onder één dak te gaan wonen in plaats van afwisselend onder twee daken. Of leest niemand ons blog vlak voor hij of zij naar bed gaat? Voor de slechte verstaanders: deze alinea is niet serieus bedoeld. Alleen vandaag al zullen ook hele volksstammen volmondig "ja" roepen in de hoop dat het allemaal uitkomt. Zo bijzonder is het niet wat we gaan doen. Voor anderen dan, voor ons is het wel bijzonder.
Dat 'leven volledig delen' moet je natuurlijk ook niet al te letterlijk nemen. Ik ga vanavond niet mee als Ivar gaat squashen. Morgenavond gaat Ivar niet mee als ik met Mirjam ouwe vriendjes uit de sloot ga halen. Eén zo'n vriendje heeft heel slechte herinneringen aan ons beiden, maar dat verhaal vertel ik hier niet. Ik heb het zelfs mijn moeder nooit verteld en die zou zich achteraf alsnog dood schamen, vrees ik. Wat ik maar zeggen wil: we gaan niet voortdurend alles samen doen. We hoeven niet dezelfde film leuk te vinden, dezelfde boeken, dezelfde muziek en zelfs niet dezelfde mensen.
Ik ben wel reuze benieuwd hoe het Mirjam vergaan is. Toen we de afspraak voor morgen maakten hebben we nauwelijks gepraat, want ze had niet veel tijd. Als ik me goed herinner ging ze psychologie studeren en met die studie kun je een heleboel kanten op. Of ze een relatie heeft (gehad) weet ik dus ook niet. Het lijkt me niet uitgesloten, want ze zag er leuk uit en had niet te klagen over het aantal jongens dat in haar geïnteresseerd was. Het bleef nooit erg lang 'aan'. Dat was ook iets wat we gemeenschappelijk hadden. Ik zeg er maar bij dat ik steeds minder ging 'fladderen' en als het aan mij ligt ben ik uitgefladderd. Het wordt nu meer op de wind rond drijven en daarna naar hetzelfde nest terugkeren.
Overhead the albatross hangs motionless upon the air. Dat schoot ineens door mijn hoofd. Mijn vader heeft veel cd's van Pink Floyd, die ik in mijn jonge jaren dus veel gehoord heb en nog wel eens hoor. 'Echoes' vind ik ook heel mooi. De cd waar dat op staat heb ik zelf een keer gekocht. Ik ken de tekst vrijwel uit mijn hoofd. Dit past een beetje bij ons:
Strangers passing in the street.
By chance two separate glances meet
And I am you and what I see is me.

We zagen elkaar alleen niet voor het eerst 'in the street', maar voor een kassa. Toen zag ik gewoon een lange vent met een leuke kop. Maar naarmate ik hem vaker zag, zag ik ook mezelf beter. Is dat het? Halen we bij elkaar dingen naar boven die we zelf nog niet of niet zo goed kenden?
Ik zit weer behoorlijk te filosoferen op de vroege morgen. Is dat wel normaal?

Knokken 9/9/2008 23.23 uur

"Jullie gaan dat ja-zeggen zeker in alle stilte doen?" vroeg Dorien vanochtend. "Geen bezoek, geen bloemen? Alleen zes familieleden. De ambtenaar hoeft geen ellenlange toespraak te houden?"
"Dat heb je goed gezien."
"Gebeurt dat in de Stopera?"
"Natuurlijk niet. Gewoon in het stadsdeelkantoor."
"Dat vermoedde ik al. En waar bevindt zich dat stadsdeelkantoor?"
"Shit! Hier praktisch om de hoek."
"Juist. En volgens mij zijn huwelijken en wat daarop lijkt openbare aangelegenheden. Zouden jullie het heel erg vinden als er toevallig een paar collega's dachten: kom, laten we eens kijken wat er in zo'n stadsdeelkantoor allemaal gebeurt op een doordeweekse vrijdag. Ik zal ze persoonlijk verbieden ook maar één rijstkorrel in jullie richting te gooien, op straffe van iets wat ik nog wel bedenk. Die collega's zouden trouwens vóór die dag wel eens willen kennismaken met de partner van hun toekomstige nieuwe baas. Praat daar eens over met de achterban."
Dat heb ik gedaan. De achterban had een praktische oplossing: "Ga binnenkort weer eens met het hele stel na het werk naar die stamkroeg toe. Jij betaalt. En wie komt daar na een half uurtje kwansuis verrast binnenwandelen? De toekomstige partner van de toekomstige nieuwe baas. Toevallig is zij net die dag naar de kapper, de visagiste en de nagelstudio geweest en heeft zij net zo toevallig dat allercharmantste jurkje aangetrokken, dat haar gracieuze vormen op ondeugende wijze accentueert. Op haar tenen staand geeft zij haar toekomstige partner op bevallige wijze een zoen. Tot ieders waardering komt daardoor nog iets meer te zien van haar mooie benen en iedereen denkt: zo'n leuk vrouwtje kan toch wel iets beters krijgen dan die lange slungel met zijn eeuwige spijkerbroek en sweater?"
Vóór de lange slungel een passend wederwoord kon bedenken, ging ze al door: "Ik zal er op mijn werk toch ook wat meer ruchtbaarheid aan moeten geven. Deze en gene heb ik wel verteld dat ik weer een vriend heb, maar veel meer ook niet. Ik zal vóór die datum toch bij de personeelsadministratie met de billen bloot moeten. Daarna spreekt het zich wel rond."
"Met jouw billen zeker."
Volgens mij was de stand 'advantage Ivar'. (Ik zie af en toe een stukje US Open de laatste dagen.) Als Dorien dit gelezen heeft, gaat zij meteen in de diverse agenda's kijken wat de beste datum is. Ik wil de verwachtingen niet al te hoog opschroeven, jongens: mijn partner draagt ook wel eens een spijkerbroek en een hooggesloten truitje. Ze ziet er ook dan overigens zeer smakelijk uit. (Game, set and match!) Morgenochtend mag ze revanche nemen.
Vanavond kon ik helaas voor Karlien niet op een haar meer uitkomend tijdstip publiceren vanwege het squashen. Arqam was in een buitengewoon opgewekte stemming. Waarom vertelde hij bij de pils: "Duhkha is het hele weekend gebleven. Tot gistermorgen dus. We hebben ons de blaren op de tong gekletst, maar deze week nog gaat hij zijn familie vertellen dat hij geen zin meer heeft in verstoppertje spelen. Hij gaat ze proberen duidelijk te maken dat in Nederland in het algemeen en in Amsterdam in het bijzonder de normen en regeltjes wat anders zijn dan in India, Suriname en de moslimwereld. Hij en zij zijn Nederlandse staatsburgers en mogen zich dus als zodanig gedragen. Zij mogen kiezen: ze hebben geen zoon of een zoon die homo is en in alle openheid met zijn vriend wil samenwonen."
Ik was blij voor hem en begreep iets beter waarom ik vanavond met 9 - 6, 9 - 4 en 9 - 1 won. Hij had zijn koppie er niet helemaal bij.
"Wordt er ook getrouwd?" vroeg ik.
"Rustig aan, ja. We hoeven toch niet in zo'n sneltreinvaart als Annemiek en jij te gaan? Jullie hetero's hebben het een stuk makkelijker. Jullie hoeven niet eerst van alles honderd keer uit te leggen. Had ik overigens al gezegd dat Annemiek een heel leuke vrouw is?"
"Nee, maar ga vooral je gang. Ik ben een en al oor."
Zoveel tijd had hij niet nodig. "Duhkha vindt het leuk dat ze hem een mooie jongen vindt. Ik ben het volledig met haar eens. Farah ook. Die vindt het wel een beetje jammer, geloof ik, dat hij homo is. Daar zal ze wel overheen komen."
"Dat levert geen problemen op in de broer-zusrelatie?"
"Ben je gek. Ze is verstandig genoeg om niet een bij voorbaat kansloze strijd aan te gaan."
"Ze weet wanneer ze moet knokken en wanneer niet?"
"Reken maar van yes."
Een voordeel van mijn verhuizing is dat ik een stuk dichter bij de squashbaan kom te wonen. Vandaag moest ik voor het laatst ongeveer de hele stad doorfietsen. Ik fietste niet zoals 's ochtends op de automatische piloot. Ik wil niet zeggen dat ik alle andere verkeersdeelnemers scherp in de gaten hield. Ik lette wat meer op dan normaal. Daarom viel het me denk ik op dat ik bij de derde keer dat ik achterom keek bij het linksaf slaan, iemand zag die ik de vorige twee keer ook had gezien. Bij het Olympisch Stadion nam ik de proef op de som: ik maakte een extra rondje om het plein. Dat maakte duidelijk dat ik inderdaad gevolgd werd. Dat was dus op de heenweg, toen het nog licht was. Tijdens de terugweg was het te donker om zeker van mijn zaak te zijn, maar ik meende op een gegeven moment weer iets bekends te zien.
"Waarom fietsen ze achter me aan?" vroeg ik Annemiek. "Als ze iets van me weten, weten ze dat ik dinsdag squash en waar. Ze hoeven alleen maar te kijken of ik daar aan kom. Over het einddoel van de terugtocht hoeven ze ook niet lang na te denken. Of vermoeden ze dat ik onderweg iets subversiefs ga doen?"
Annemiek kon ook alleen maar gissen: "Zouden ze misschien vermoeden dat iemand anders iets subversiefs wilde doen, gericht tegen jou?"
"Wie zou dat nou willen? En als dat al zo was, moet er niet één mannetje een eind achter me fietsen, maar een stel van die klerenkasten om me heen. Nog even en ze komen me vertellen dat Arqam met balletjes speelt die door Al Quaida geleverd worden. Vooral alleen met uw eigen balletjes spelen, meneer Lundgren."
Het laatste bracht Annemiek aan het lachen. "De woordspeling was niet bedoeld", voegde ik er nog maar aan toe.
"Moet ik mij morgenavond door een gepantserde taxi van het Leidseplein hierheen laten brengen?" vroeg Annemiek.
We zien nog steeds de humor van de situatie, omdat we geen echte bedreiging voelen. We begrijpen alleen nog steeds niet wat ze van ons verwachten. Ik kan redelijk goed 1 bij 1 optellen, maar ik heb nog steeds niet meer dan één 1: overheidsdienaren die mij volgen.
Ik vroeg me af of de hele geschiedenis weer op nieuw begon: eerst word ik gevolgd, dan komen er mailtjes en dan een gek die doet alsof hij erbij hoort.
"De geschiedenis herhaalt zich misschien wel", zei Annemiek, "maar niet al na een paar weken. Ga nou maar gauw bloggen, want je bent zooooo lang zo ver van me vandaan geweest. Dat moet je compenseren door heeeeel dicht bij me te komen."



Arqam zei: 9/9/2008 23.47 uur
We hebben het geprobeerd, Ivar, met die squashballetjes, maar het project is afgeblazen door ObL himself. Het probleem is de detonator, het slaghoedje. Je gooit dat balletje op en slaat het in de gewenste richting. Het vereist ontzettend veel oefening om dat balletje zo op te gooien en te raken dat het slaghoedje precies aan die kant van het balletje zit dat het eerst met het doel in aanraking komt. Je wilt niet weten hoeveel rackets ons dat gekost heeft en dan heb ik het nog niet eens over de veelbelovende jonge rekruten die we op die manier zijn kwijt geraakt. We houden het dus maar bij die goeie ouwe, altijd betrouwbare Kalashnikov.


Schoolbank 10/9/2008 7.27 uur

Mijn dag begon in ieder geval leuk door die reactie van Arqam. Dat 'ObL' deed me meteen denken aan OBB en de Bovenbazen van Marten Toonder. Doordenkend zag ik de speurneuzen van commissaris Bulle Bas achter Ivar aanfietsen en hem staande houden: "Je bent er gloeiend bij, Lundgren. Wat is je naam?" ObL zou professor Prlwytzkofski moeten inschakelen voor het ontwerpen van een duivels wapen. Hoewel, het zou best kunnen dat juist hij dat mislukte experiment met de squashballetjes bedacht heeft.
Vanavond mag Ivar voor het eerst het 'gescheiden optrekken' ervaren. Net als ik zal hij daar geen enkele moeite mee hebben. Ik ben benieuwd aan wat voor soort reünie Mirjam denkt. Als het alleen om de klas gaat waarmee we zes jaar hebben opgetrokken lijkt het me wel leuk. Dat is overzichtelijk. Een reünie van een hele school zegt me niets. Je kent een enkeling van gezicht en de rest helemaal niet. De meeste klasgenoten zal ik me wel herinneren, denk ik. Ik heb me afge­vraagd of er nog pijnlijke situaties kunnen ontstaan. Ik bedoel: meisje en jongen zijn verliefd, er wordt gezoend, er wordt nog meer en wat heviger gezoend en voor je het weet ... Precies, dat bedoel ik. Dat gaat een tijdje zo door en dan heeft een van de twee het wel gezien. Na ruim vijftien jaar staan ze weer tegenover elkaar. Wat zeg je dan? Wat voor herinneringen ga je dan ophalen? Met die brandende vragen zal ik niet geconfronteerd worden. Ben ik zo'n braaf, kuis meisje geweest dat verlangend wachtte op de prins van haar dromen? Nee, ik heb nooit een vriendje gehad die bij mij in de klas zat. Na een paar jaar turnen ben ik op mijn vijftiende gaan tennissen. Daar heb ik een ruim aantal jongens ontmoet. Een beperk aantal vond ik wel leuk en op een nog wat beperkter aantal ben ik ook verliefd geweest. En kuisheid is nooit een van mijn meest opvallende eigenschappen geweest. Mijn ouders, mijn moeder vooral, waren realistisch ingesteld: "Je mag zelf weten wat je doet, als je maar weet waarom je het doet en je verstand er niet helemaal bij op nul zet." Ze hebben me ook duidelijk gemaakt wat zij wel en niet verstandig vonden. Met het meeste daarvan ben ik het nog steeds helemaal eens.
Ik ben ook wel heel erg benieuwd hoe Mirjam op ons blog terecht gekomen is. Ze schrijft dat ze er via googelen is gekomen, maar ik heb ook eens op "... van Driel" gegoogeld. Dat leverde precies één resultaat op en die ... had in de verste verte niets mij te maken en ook niet met Annemiek, Ivar of Ivars blog. Ik denk dat Mirjam een druk leventje heeft, even gauw een reactie op ons blog geschreven heeft en daarbij diverse dingen door elkaar gehaald heeft. Uiteindelijk maakt het me ook niet veel uit. Ik vind het leuk haar weer te ontmoeten en te horen hoe het haar vergaan is. Ze zat zo ongeveer in dezelfde kuisheidsklasse als ik en we hebben heel wat afgelachen over onze ervaringen. Als ze dat wil, wil ik graag meedenken over die reünie. Er is een website schoolbank.nl. Daar zouden we iets mee kunnen doen.

Samen 10/9/2008 22.53 uur

Heel even zat ik tijdens het eten te dubben: ga ik straks naar Macedonië - Nederland kijken te ja of te nee? Mijn betere ik heeft gewonnen. Dat heeft inderdaad met Karlien te maken. Ik heb haar pas één keer ontmoet en dat was al heel plezierig en bovendien heeft Annemiek mij ook tussen alle andere bedrijven door nog wel eens het een ander over haar verteld. (En niet minder over Herbert.) En hoe je daar verder ook over mag denken: binnen zeer afzienbare tijd wordt ze mijn schoonmoe­der. Ik heb er eerder een gehad waar ik geen hekel aan had, maar sinds de scheiding voelde ik ook geen grote behoefte haar verder nog te zien. Ships that pass in the night. Ik hoop geen tweede ex-schoonmoeder te krijgen en in het onvoorstelbare geval dat het wel gebeurt hoop ik niet dat ze een van die ships wordt.
Het journaal van acht uur heb ik dus net achter de rug en als ik het redelijk kort houd vandaag kan Karlien weer rustig gaan slapen. In ieder geval om vijf voor acht was Annemiek nog alive and kic­king, want toen kreeg ik een sms-je: "We hebben weer om veel jongens gelachen, maar niet om jou. We hebben net fish and chips besteld. Mirjam komt zaterdag bij ons eten, want aan de reünie komen we vanavond niet meer toe. Love you."
Annemiek heeft Nederlands gestudeerd, heeft dus wel iets met onze taal, maar beëindigt haar sms-je in het Engels. "Love you" is sneller op een mobieltje getypt dan "Houd van je". Was dat de reden? Waarom zit ik daarover na te denken? Wat is daar belangrijk aan? Kweenie. Het kan best zijn dat ze al aardig wat hadden zitten pimpelen en dat ze gewoon in een lollige bui was. Ik heb nog even gedacht terug te sms'en: love u 2. Maar ik sms nooit en dat sms-taaltje, dat je ook nogal vaak in mail­tjes en blogs tegenkomt, irriteert me mateloos. En straks kan ik het gewoon tegen haar zeggen.
Ik betrap me erop dat ik hoop dat ze met een taxi naar huis komt. Ik wil niet dat er iemand achter haar aan fietst.

Mams zal dit toch pas morgenochtend lezen, vrees ik. Ivar lag op de bank te pitten toen ik tegen tienen thuiskwam. Ik maakte hem voorzichtig wakker. Ik schrok bijna van de heftigheid waarmee hij me vastpakte en zoende. "Heb je me zo erg gemist?" probeerde ik nog grappig te zijn.
"Nee! Ja! Ik houd van je. Ik weet het niet."
"Weet je niet of je van me houdt?"
"Ja, dat weet ik zeker. Ik was bezorgd en ik weet niet meer of ik bezorgd moet zijn. Ik wil niet dat er iets met jou gebeurt. Ik wou er niet meer aan denken. Ik heb nog even naar het voetballen gekeken, als afleiding. Het leidde met niet af. Ik ben maar gaan slapen."
"Had je beter naar bed kunnen gaan."
"Nee, dat vond ik niet aardig tegenover jou."
Helemaal logisch was het niet, maar het was lief bedoeld. "Dan gaan we nu toch samen naar bed?"
"Ja, goed. Nog even mijn blog afsluiten."
Ik trok hem mee naar de slaapkamer en zei dat ik ook een blog en een pc kon afsluiten. Hij zei dat hij wakker bleef om te horen hoe het gegaan was vanavond. Daar mag hij nog een nachtje op wachten. Ik ga hem wat anders vertellen, al heb ik hem dat al vaker verteld. Ik zal het hem laten voelen ook.

Bingo 11/9/2008 6.48 uur

Geloof het of niet, maar ik was om vijf over zes online. Ik werd spontaan wakker, voelde me uitgeslapen, heb heel voorzichtig Ivars arm opzij gelegd en ben het bed uitgegleden. Douchen doe ik straks wel. Mag Ivar weer eens mijn haar wassen. Meer wassen mag ook.
Ik ben inderdaad met de taxi thuisgekomen. Ik moet dus straks met de tram naar mijn werk, want ik had, met vooruitziende blik, mijn fiets daar laten staan. Ik heb eerst Mirjam bij Centraal afgezet. Ze woont en werkt in Haarlem.
Ik had al een glas wijn op bij Reynders en twee 'heren' verteld dat ik geen behoefte had aan hun gezelschap, toen Mirjam binnen kwam rennen. We hadden geen enkele moeite elkaar te herkennen en zoenden er lustig op los tot Mirjam riep dat ze ook drank wilde. Vervolgens riep ze: "Sorry, druk, druk, druk. Je kent dat." Later op de avond vertelde ze waar ze het zo druk mee heeft. Ze werkt bij de politieregio Kennemerland als hoofd personeelszaken, al schijn je dat tegenwoordig human resource management of zoiets te moeten noemen. Maar daar begonnen we uiteraard niet mee. Wat mij de laatste tijd allemaal is overkomen wist ze intussen, dus zij mocht eerst vertellen.
Mirjam heeft nog altijd geen afscheid kunnen nemen van het fladderen. Haar langste relatie heeft niet veel meer dan een jaar geduurd en dat was dan nog een latrelatie. Aan samenwonen is ze nog niet toegekomen.
"Zijn dat dan van die stoere politiebinken?" vroeg ik.
"Nee, houd op. Ik houd relaties en werk strikt gescheiden. Ik wil niet bij een beoordelingsgesprek zitten van iemand die ik kort daarvoor op heel andere kwaliteiten beoordeeld heb."
Zo kwamen we vanzelf terecht op de jeugdvriendjes, die allemaal nog eens uitgebreid werden doorgenomen en nog eens 'postuum' werden afgekraakt.
"En nu ga jij je halsoverkop binden aan een lange ICT-er", zei Mirjam met een vragende ondertoon.
"Het gekke is dat het helemaal niet voelt als 'binden aan'. Er is in korte tijd een heel sterke 'band met' gegroeid. En dat is geen semantisch spelletje. Die band knelt nergens. Die is net zo lang of kort als wij hem willen hebben en het is zeker geen leiband. Je moet niet denken dat alles wat we bepraten en doen in ons blog terechtkomt. Dat is maar een klein deel. De hoofdlijnen, zeg maar."
"Ik ben juist nieuwsgierig naar de details."
Net als toen ging het me heel makkelijk af om Mirjam wat meer te laten weten over mijn leven met Ivar. Destijds hadden we ook nauwelijks geheimen voor elkaar. Zij verstaat ook de kunst iemand te laten praten en ernaar te luisteren. Met haar achtergrond zou ze ook zo in de therapiebusiness kunnen gaan. Dat zei ik tegen haar.
"Daar heb ik een tijdje aan gedacht", zei ze. "Ik luister graag naar mensen die over zichzelf praten, maar ik geloof niet dat ik ertegen kan iemand de ene sessie na de andere te horen vertellen hoe lullig het allemaal in zijn of haar leven verloopt. Ik ben dan geneigd te zeggen: 'Vind je 't vreemd? Je bent ook een lul.' Dat lijkt me niet de juiste professionele instelling."
Mirjam was uiteraard ook nieuwsgierig naar wat 'Ivars' ex/El Creepo/Rune nou precies had gewild van Ivar. Ik heb op het punt gestaan het haar te vertellen. Zoiets kan je het gevoel geven dat je er dan echt vanaf bent. Ik heb het toch nog niet gedaan. "Niet omdat ik zoiets met hem heb afgesproken, hoor", zei ik tegen haar. "Hij zou het verdienen. Maar ik heb ook met Ivar afgesproken dat we dat niet verder zouden vertellen en een afspraak met Ivar ga ik niet zomaar verbreken. Daar heeft hij ook wat over te zeggen. Het duurt toch geen vijftien jaar meer tot we elkaar weer eens zien?"
Het slot van het liedje was dat we elkaar zaterdag al weer zien bij ons thuis, omdat we aan de reünie nog maar nauwelijks waren toegekomen. Ze is het wel met me eens dat we het tot klasgenoten moeten beperken. We moesten intussen oppassen dat we niet echt teut raakten, want bij het eten, dat we ook bij Reynders deden, bleven onze wijnglazen niet langdurig leeg. Mirjam wilde het ook niet al te laat maken.
Tijdens het eten vroeg ik haar hoe ze op ons blog terecht gekomen was. Toen bij haar het idee van een reü­nie een beetje vaste vorm begon te krijgen had ze eerst aan mij gedacht. Ze had gegoogeld op "... van Driel", maar ze zag ook meteen dat het enige resultaat niet op mij sloeg. Ze is toen wat andere namen gaan proberen en zo had ze een stuk of vijf mensen bereikt. Sommige hadden nog namen en adressen van andere en zo had ze intussen een lijst van veertien namen met bijbehorende (e-mail)adressen en telefoonnummers. "Herinner je je Paul nog?"
"Ja, wat dacht je? Heeft hij die bh van jou nog steeds?"
"Shit! Dat ben ik helemaal vergeten te vragen. Nou ja, hoe dan ook, hij had, vraag me niet waarom, een tijdje geleden zitten googelen op 'station Loppersum te huur'. Zo was hij op Ivars blog terecht gekomen. Hij had daar zitten doorlezen, kwam Annemiek van Driel tegen, zag dat ze eigenlijk een andere voornaam had en herinnerde zich uiteraard hoe jij heet. Hij wist ook nog dat je Nederlands was gaan studeren. Hij leest jullie blog nu dagelijks. Hij weet niet zeker dat jij het bent, maar vindt het wel een grappig idee. Ik wist het ook niet zeker, maar ik gokte gewoon en heb er maar een verhaaltje bij bedacht. Met als resultaat: bingo!"
Ik hoorde net een wekker aflopen en iemand wil weten waar Annemiek zit. Ik heb "Hiero!" geroepen en dat ik hem onder de douche wil ontmoeten.



Karlien zei: 11/9/2008 7.43 uur
Stouterd! Wat heb je allemaal nog meer niet aan me verteld toen je nog een - min of meer - onschuldig meisje was? Hoeveel kledingstukken van jou zwerven nog overal rond? Weet Ivar wel precies met wat voor del hij in zee gaat?
Ik kan me Mirjam nog goed herinneren. Nu weet ik dan eindelijk waarover jullie het voortdurend hadden als ik weer eens vroeg waarover jullie zo zaten te giechelen. "O, zomaar wat, mam." Ja, ja. Hoe heeft zij destijds aan haar moeder uitgelegd waar die bh gebleven was? Ik kan me niet voorstellen dat ze gezegd heeft: "O, die wilde Paul graag hebben, als een soort tastbare herinnering aan een leuke middag."
En wat moet Paul wel niet denken nu jij 'zijn geheim' zomaar voor de hele wereld te grabbel gooit. Hij leest je blog toch ook? Kan een leuke reünie worden.



Paul zei: 11/9/2008 19.42 uur
U hoeft zich niet ongerust te maken, mevrouw Van Driel. Het lijkt me heel leuk die twee meiden weer te ontmoeten. Ik zit er helemaal niet mee dat Annemiek 'mijn geheim' wereldkundig heeft gemaakt. Ilse, mijn vrouw, vond het ook een leuk verhaal. Tot mijn schande moet ik hier bekennen dat ik geen idee heb wat er met het bewuste kledingstuk is gebeurd. Ik kan hier wel vertellen hoe het in mijn bezit is gekomen, maar dat laat ik graag aan Mirjam over. Als ze dat wil vertellen tenminste.
Annemiek, (ik gebruik die naam hier ook maar) leuk dat mijn vermoeden juist blijkt te zijn. Ik ben een treinhobbyist. Hoe dat met het station van Loppersum zit vertel ik wel bij de reünie.



Mirjam zei: 11/9/2008 20.42 uur
Dat wil ze best vertellen, hoor. We hadden onverwacht een middag vrij, want er waren een paar lessen uitgevallen. Het was een mooie zonnige middag en Paul vroeg of ik een eindje met hem wilde gaan fietsen. We gingen naar het Amsterdamse Bos en daar hebben we op een rustig plekje liggen zonnen. We deden natuurlijk wel de meeste kleertjes uit. Paul vroeg of ik topless durfde te zonnen. Dat durfde ik dus. Toen we ons weer gingen aankleden pakte Paul die bh en zei, gewoon om wat te pesten, dat ik hem terugkreeg voor een zoen. Het zou niet de eerste zoen zijn, maar om terug te pesten zei ik dat hij met mijn bh en een bos uien op het dak mocht gaan zitten en trok mijn T-shirt en de rest aan. Hij heeft dat ding, geloof ik, in zijn stuurtas gedaan. Toen we ieder een andere kant op gingen, naar huis, ben ik dat ding gewoon vergeten. Mijn moeder heb ik verteld dat ik na het douchen na het gymmen dat ding nergens kon vinden. Paul kwam een paar dagen later bij mij langs, zullen we maar zeggen, maar was vergeten die bh mee te nemen. Daarna is hij (die bh; ja, bh is een mannelijk woord) volledig uit beeld verdwenen. Paul verdween wat later, maar zo te lezen is hij goed terecht gekomen.


9/11 11/9/2008 22.53 uur

Die del en ik hebben ons zeer geamuseerd met de reacties van Karlien, Paul en Mirjam. We hebben tot nu toe nauwelijks met elkaar gepraat over onze vorige wat langer durende relaties. We vinden dat ook niet bijster relevant. We hebben er allebei het nodige van geleerd. We zijn er in ieder geval geen van beiden 'sadder' van geworden. Of we 'wiser' zijn geworden moet de toekomst maar uitwijzen.
Het lijkt me geen probleem Mirjam zaterdag te laten lezen wat Rune en zijn 'voorgangers' allemaal te berde hebben gebracht. Ik weet niet of ze in haar functie ook een tik heeft meegekregen van het 'echte' politiewerk, maar ze kan hier of daar eens vragen wat we er aan kunnen doen als het echt nodig mocht zijn. Misschien heeft zij ook enig idee door wat voor mensen ik eigenlijk gevolgd wordt.
Ik hoef me gelukkig t.z.t. niet af te vragen of ik mee moet naar die reünie. Annemiek en Mirjam willen er helemaal geen partners bij. In de eerste plaats omdat die er toch een beetje als los zand bij zullen hangen en in de tweede plaats omdat ze alleen maar storend kunnen werken bij het ophalen van herinneringen. Met mezelf heb ik al afgesproken dat ik zaterdag die twee meiden alleen laat. Ik ga wat drinken en eten in de stad en daarna een film zien. Als ik daarvan terugkom zullen ze wel over wat anders willen praten dan een reünie. Als ze daar niet inmiddels te teut voor zijn. Waarschijnlijk zal Mirjam er verstandig aan doen te blijven slapen.
Gisteravond, dat zal niemand ontgaan zijn, zat ik in een dipje, waar mijn lief me op vakkundige wijze uitgehaald heeft. Normaliter word ik niet zo gauw negatief beïnvloed door dingen om me heen. Het heeft ermee te maken, denk ik, dat ook Annemiek erbij betrokken is. Dat is niet omdat ik denk mijn typische rol van mannelijke beschermer onvoldoende te (kunnen) vervullen. Dat kan ze zelf heel goed. Ze moeten gewoon met hun al of niet virtuele poten van haar afblijven. Het is net zo iets als iemand die in een volle tram 'per ongeluk' iets te dicht tegen haar aan gaat staan. Daar kan ik ook niets tegen doen, maar ik mag er toch wel de pest over in hebben?
Annemiek zit momenteel naar ´Fahrenheit 9/11´ te kijken. Die heb ik al eens gezien en aan een herhaling had ik geen behoefte. Er zijn sinds die tijd wel meer en grotere rampen in de wereld gebeurd. Die worden ook niet jaarlijks op wereldschaal herdacht. Ik besteed mijn tijd verder maar aan het inpakken van te verhuizen spulletjes.

Vrouwmoedig 12/9/2008 7.16 uur

Vandaag hebben we een vrije, maar wel drukke dag. Uitslapen is er dus niet bij. We brengen eerst Ivars pc met toebehoren en kleren naar mijn huis. Daar maakt hij een mooi draadloos netwerkje van zijn en mijn pc en zijn laptop. Daarna ga we naar een makelaar. Vanmiddag gaan we naar het stadsdeelkantoor en om vier uur zitten we bij een notaris. Als we die ook achter de rug hebben zijn we vast wel toe aan een drankje. Als we gisteren hadden vrij genomen hadden we nog op een terrasje kunnen zitten. Maar wie weet staat ons nog een mooie 'indian summer' te wach­ten.
De komende nacht zal de laatste zijn die we doorbrengen in deze flat. Tot nu toe heeft Ivar niet de indruk weten te wekken dat het hem vervult met gevoelens van weemoed of andere vormen van droefenis.
We hebben op het internet al eens bekeken wat we allemaal kunnen afspreken bij de notaris. We neigen naar 'koude uitsluiting'. Dat klinkt heel akelig misschien, maar het betekent gewoon dat het enige - materieel dan - wat we gemeenschappelijk hebben onze huishouding is, waaraan we allebei in gelijke mate zullen bijdragen. Zelfs dan heb ik nog altijd Ivars toestemming nodig om mijn huis te verkopen. De notaris zal ons wel vertellen of we er slim aan doen voor zo'n constructie kiezen. We kunnen trouwens later altijd weer naar de notaris stappen om de voorwaarden te wijzigen.
Wat Ivar nog niet verteld heeft is dat ik volgende week vrijdag voor de leeuwen wordt gegooid, oftewel zijn collega's mogen zien voor wie hij zijn kluizenaarsbestaan heeft opgegeven. Ik zal mij daar vrouwmoedig doorheen slaan.
Van mij hoeft Ivar zaterdag de deur niet uit te gaan. Ik hoop wel dat hij iets te eten maakt voor Mirjam en mij dat ik alleen maar in de magnetron hoef op te warmen.

Kaal 12/9/2008 22.21 uur

Voor wie het in zijn of haar agenda wil zetten: 24 oktober om 15.30 uur begint de korte plechtigheid die ons samenleven een officieel tintje zal geven. We hebben er de nadruk op gelegd dat de ambtenaar van dienst niet meer hoeft te doen dan zich aan de letter van de wet te houden. Dat lijkt simpel genoeg, maar ik ben wel eens bij een huwelijk geweest waar 'het stel' precies hetzelfde had gezegd, maar de ambtenaar dat kennelijk wat 'kaal' vond en dus maar ruim een kwartier heeft vol gekletst met bijzonderheden over de trouwzaal. De tijd die de betrokken ambtenaar in zijn/haar rooster overhoudt mag hij/zij wat ons betreft besteden aan een extra kletspraatje met collega's bij het koffieapparaat of een korte wandeling door het Vondelpark. Wij komen alleen maar voor het zetten van een handtekening. Onze ouders zullen hetzelfde doen als getuigen. Annemiek zal de gelegenheid aangrijpen als excuus voor enige uitbreiding van haar garderobe. Ze zal de komende weken af en toe proberen mij ervan te overtuigen dat ik er een heel enkele keer best iets modieuzer mag uitzien dan normaal en dat 24 oktober daar misschien toch wel een geschikte dag voor is. Mijn argument dat haar stralende verschijning dan nog beter uit zal komen vindt zij niet geheel valide. Ik vermoed dat ik uiteindelijk zal zwichten, mits het bereikte compromis geen stropdas en colbert inhoudt.
De hele dag is verder volgens plan verlopen. Met de makelaar heb ik afgesproken dat mijn flat vanaf 1 november beschikbaar is. Mijn ouders kunnen er dan nog in de herfstvakantie gebruik van maken. Mijn zus en zwager kunnen er 24 oktober ook overnachten. Ik heb de makelaar een sleutel gegeven en de vrije hand wat betreft foto's, plaatsing op het internet enzovoort. Voorlopig ga ik nog één keer in de week kijken of er wat in de brievenbus ligt.
We hadden voor zeven uur gereserveerd bij Café Bern op de Nieuwmarkt en daarvoor bij een café in de buurt het een en ander gedronken. Ik heb nu vooral dorst van de grote hoeveelheid knoflook die we ingenomen hebben. Die dorst ga ik nu lessen met bier. Tegelijkertijd ga ik nog wat genieten van vrouwelijk schoon.

Blijvertje 13/9/2008 8.12 uur

Vanochtend rijden we nog een paar keer heen en weer met boeken en cd's. We kijken nog één keer over het IJ naar Amsterdam-Noord en gaan dan voorgoed zuidwaarts. Ivar gaat toch maar niet naar de film vanavond. Hij mag meeborrelen, eten maken en meeeten. Daarna mag hij zich terugtrekken op wat voor onbepaalde tijd zijn definitieve werkkamer wordt. Op een door Mirjam en mij te bepalen tijdstip mag hij zich weer bij ons voegen en zeggen dat hij onze plannen voor de reünie geweldig vindt. Mirjam heeft gisteren nog een sms-je gestuurd met een duidelijke tekst: "Blijf slapen." Dat belooft een latertje te worden vanavond.
Ik heb het idee dat Ivar en Mirjam wel samen door één deur kunnen. Dat zou wel zo plezierig zijn omdat ik hoop dat zij en ik onze vriendschap van destijds weer kunnen oppikken. We hebben toen echt niet alleen gepraat over jongens en verdwenen bh's. Los van de nodige frivoliteiten en escapades waren we tamelijk serieuze meisjes. We deden vaak samen huiswerk en praatten over toekomstplannen. Prinsen op witte paarden kwamen daar niet zo gek vaak in voor. Ergens op de achtergrond gingen we er wel vanuit dat er op een gegeven moment een man in ons leven zou verschijnen en daar een tijd zou blijven. Een mogelijk moederschap was ook niet meer dan een gegeven dat verder geen belangrijke rol speelde. Het enige wat ik zeker wist, was dat ik Nederlands wilde gaan studeren en dat ik 'iets met boeken' wilde gaan doen. Wat dat betreft ben ik dus redelijk geslaagd.
Toen we met ons vwo-diploma in onze handen stonden wist Mirjam nog niet veel meer dan dat ze wilde studeren. Na de vakantie vertelde ze dat het psychologie zou worden, omdat het 'met mensen' te maken had. Ze ging in Utrecht studeren en daar al gauw wonen ook, waardoor het contact al gauw minder werd en na een jaar of twee het "We bellen nog" niet meer tot bellen leidde. Het pc-bezit en e-mailen was toen nog niet zo wijdverbreid als nu. Er waren toen ook nog meer Ne­derlanders dan mobieltjes.
Ondanks al die jaren die ertussen zaten konden we afgelopen woensdag moeiteloos de draad weer oppakken. We hebben over de jongens uit onze jeugd gepraat en gelachen, maar ook over mannen uit een meer nabij verleden en - voor mij - in het heden. "Ik kan geen toekomst voorspellen", zei Mirjam, "maar ik weet een beetje hoe mensen in elkaar zitten. Ik heb gelezen wat jullie de laatste tijd geschreven hebben. Ik hoor hoe je over Ivar praat en zie hoe je daarbij kijkt. Ik moet me wel heel erg vergissen als Ivar geen blijvertje is. Je zult er niet aan ontkomen ons te laten kennismaken. Wat ik van hem gelezen heb geeft me al een positief gevoel. Je hoeft niet bang te zijn dat ik ook voor hem val, want we hadden op school ook een heel verschillende smaak. Volgens mij vind je van die verlegen types een uitdaging."
"Ja, jij hield het meer op het letterlijk doortastende type. Heb ik je niet eens een snolletje genoemd?"
"Zeker. En ik jou de veilige maagd. Ze mochten pas wat van jou, als ze eerst zus of zo. Eigenlijk is het met Ivar wel snel gegaan. Op donderdag ontmoet je hem in de bioscoop en zaterdag liggen jullie al in Maastricht te rollebollen."
"Zegt dat iets?"
"Ja, dat je hem een aantrekkelijke vent vond."
"Meer niet?"
"Als ik daar het precieze, wetenschappelijk verantwoorde antwoord op had, had ik het meest succesvolle relatiebureau ter wereld. Dat heb ik niet, dus ... Als je wilt weten wat liefde is, moet je niet bij mij zijn. Ik kan je een literatuurlijstje geven waar je ook geen stap verder mee komt. Vertrouw maar gewoon op je eigen gevoel en gebruik je verstand als je daar wat meer mee wil doen. Dat doen jullie al. Dit consult was geheel gratis."
Ik bedenk nu pas dat we toen niet echt aan haar relaties zijn toegekomen, afgezien van wat algemene dingen. Ze hoeft me niet alle naadjes van alle kousen te laten weten, maar je zou toch zeggen dat ieder mens op een gegeven moment iets duurzaams wil. Of is het niet meer dan een soort primitieve behoefte aan zekerheid en geborgenheid, nog los van degene die daarvoor zorgt? We hebben vanavond vast wel tijd om daar ook wat verder over door te praten. Hebben we ook nog een mannelijke visie.



Bart zei: 13/9/2008 10.04 uur
Ivar en Annemiek, kennen jullie het concert van Genesis in Rome in 2007? Phil Collins zingt in het laatste nummer (Carpet Crawlers): ‘YOU HAVE TO GET IN BEFORE YOU CAN GET OUT’. Met andere woorden: je zult mee moeten doen voordat je ervan verlost kunt worden!


Heldinnenrol 13/9/2008 22.12 uur

Mirjam en ik hebben het meteen maar even uitgeprobeerd en wat bleek? We kunnen heel goed samen door één deur en zo breed zijn die deuren niet in de wat oudere huizen. Waarmee ik maar zeggen wil: ik zou er geen enkel bezwaar tegen hebben als zij wat vaker langs zou komen. Ik zou het zelfs leuk vinden. Mocht iemand denken: zo, dat klinkt wel heel enthousiast en wat is Annemieks commentaar daarop? Ik ga maar even door. Mirjam ziet er vanuit mijn optiek niet veel minder aantrekkelijk uit dan Annemiek, zeer aantrekkelijk dus. Je kan een leuk gesprek met haar voeren. Je kan met haar lachen. Ik zou zo een leuk avondje met haar uit kunnen en daarna zou ik haar netjes naar huis brengen.
Verder niets? Inderdaad, verder niets. Is er meer nodig dan? In 'My Fair Lady' vraagt professor Higgins zich af: "Why can't a woman be more like a man?" Ik ga niet zeggen dat vrouwen zich als mannen moeten gaan gedragen, wat je daaronder ook zou moeten verstaan. Wat ik bedoel is: je kan als (hetero)man toch met een vrouw omgaan zoals je met een vriend omgaat? Moet een man zo'n heel avondje uit niets anders denken dan: hoe krijg ik haar uit de kleren en in bed? Ik zal wel niet passen in het beeld van de 'echte man', maar ik zou dan niet een echt leuke avond hebben. Ik zou mijn aandacht niet bij haar hebben. Ja, bij een paar onderdelen. Big deal!
Het zal wel duidelijk zijn dat het van de borrel tot en met de koffie na het eten bijzonder leuk was. Ik kreeg ook nog wat te horen van de meer frivole kanten van hun (laatste) schooljaren. Ik kon daar geen stoere verhalen uit mijn schooltijd tegenover stellen. Ik begon pas in mijn studententijd wat losser te worden, al stond ik toen ook niet bekend als 'de grote versierder'.
Na de koffie werd ik - tijdelijk - verbannen naar mijn werkkamer. Het was meteen weer raak toen ik mijn e-mail checkte en zag dat Bart weer gereageerd had op een van mijn blogs. Hij heeft kennelijk nog vrije tijd om naar cd's te luisteren en heeft niet eens een slechte smaak. Dat moet ik hem nageven. Hij zou dezelfde smaak moeten hebben voor het duidelijk overbrengen van een boodschap. Het zou wel handig zijn als hij enige kennis had van helder schrijven. Een tijdje geleden had hij het over maatschappelijke elementen die het niet zo nauw nemen met de rechtsorde. Als goedwillende burgers zouden Annemiek en ik een bijdrage kunnen leveren aan het beschermen van die rechtsorde. Nu moeten we mee doen om ervan verlost te worden. Hij vergeet helaas te vermelden waarvan wij verlost zouden moeten willen worden.
OK, Bart, luister nog eens heel goed naar die cd van het concert van Genesis in Rome. Wat zingen ze nu precies? Ze zingen het twaalf keer: WE'VE GOT TO GET IN TO GET OUT. Dus niet "you have", maar "we have". Zit ik zout op slakken te leggen? Foutief citeren kan een dommigheidje of onnauwkeurigheid zijn, het kan ook een bedoeling hebben. Die toevoeging van "before" geeft ook nog eens een subtiele betekenisverandering. Moet ik nu met Annemiek weer raadseltjes gaan zitten oplossen? Wat bedoelt Bart met ...?
Verlost word je van iets ergs, op zijn minst iets vervelends. Bedoel je daarmee die niet zo maatschappelijke elementen? Moeten wij eerst met hun meedoen? Moeten wij als goedwillende amateurs infiltreren in de kringen van vastgoedcriminelen? Om mijn flat te verkopen heb ik een makelaar uit het telefoonboek gezocht die hier vlakbij zit. Is dat een ingang? Of gaat het om de drugsmaffia? Of moet ik mij bekeren tot de islam? Hoe dan ook, ik ben niet zo'n held. Eerlijk gezegd ben ik nogal een schijtebroek. Ik zie voor Annemiek ook geen heldinnenrol weggelegd. Ik heb ook een vrij drukke baan. Het zal je verder niet ontgaan zijn dat Annemiek en ik aan iets andere dingen denken dan aan het redden van de wereld. Vreselijk egoïstisch, ja. Maar ja, zo zitten we nu eenmaal in elkaar.
Diezelfde Annemiek heeft net haar hoofd om de deur gestoken met, om in stijl te blijven, 'an offer I can't refuse': een cognacje in aangenaam gezelschap. Als Mirjam daar zin in heeft, zal ik haar de teksten van Rune laten lezen, 'complete and unabridged'. Vanuit haar politieachtergrond kan ze er wellicht iets zinnigs over zeg­gen en daarbij ook nog eens duidelijk zijn. Catch you later!

Vijgenblad 14/9/2008 12.04 uur

Ivar is net met Mirjam in de auto gestapt. Gaan ze er nu al samen vandoor? Nee, hoor. Hij brengt haar gewoon even naar huis. D'ene dienst is d'andere waard. Als het goed is, is hij terug voor ik klaar ben met schrijven. Duurt het veel langer, dan zal hij zich moeten verantwoorden. Wat heeft hij met die snol uitgespookt? Moesten zij zo nodig even vaststellen dat zij ook samen door haar slaapkamerdeur kunnen? Geintje!
Mirjam en ik hebben eerst even gelezen wat Ivar gisteravond geschreven heeft voor wij serieus aan de drank gingen. Het leverde hem enkele waarderende zoenen van Mirjam op, die ik nog eens dikjes overdeed.
Mirjam nam er rustig de tijd voor de teksten van Rune te lezen. "Begrijp me goed, jongens", zei ze, "ik werk aan de rand van het politiewerk. Ik hoor natuurlijk wel eens wat over de manier waarop gewerkt wordt, maar ik weet er niet echt het fijne van. Maar wat er verder aan opsporing wordt gedaan door andere diensten, zoals de AIVD, daar heb ik ook geen zicht op."
"Maar heb je enig idee wat ze van ons willen?" vroeg ik. "Nou ja, van Ivar willen eigenlijk. Door gelukkige omstandigheden ben ik er ook maar toevallig bij betrokken geraakt."
"Jullie gaan sinds kort vriendschappelijk met een aantal allochtonen om."
"Je gaat ons toch niet vertellen dat die drie terroristische plannetjes zitten voor te bereiden, hè?" Ivar klonk bijna verontwaardigd. "Arqam en Farah waren bij wijze van spreken bij hun geboorte al ingeburgerd. Sinds hun jeugd hebben zij geen moskee meer van binnen gezien. Duhkha hebben we pas één keer ontmoet, maar die wekte ook niet de indruk op het punt te staan een jihad te beginnen. Hij was in ieder geval zeer overtuigend als homo die niets liever wil dan veel in Arqams buurt te zijn, wat niet als typisch islamitische leefwijze beschouwd kan worden. Ik meen ook te weten dat in kringen van Al Quaida en aanverwante fundamentalistische clubjes iets minder alcohol gebruikt wordt dan ik Arqam heb zien doen. Hij vindt die Wilders een zich overschreeuwende populistische blaaskaak die niet weet waarover hij praat, maar hij zou er nog geen moorkop voor over hebben om die richting Wilders te gooien, laat staan een taart en laat hele­maal staan een eigengemaakte bom."
Uit wat zij gelezen had kon Mirjam zich ook geen beeld vormen van de drie als geharde terroristen. Uit wat ze van Rune las kreeg ze wel de indruk, ook niet meer dan dat, dat die serieuzer genomen moest worden dan wij deden. "Wat hij schrijft en voorstelt zou wel eens plausibel kunnen zijn. Het lijkt me ook niet helemaal onwaarschijnlijk dat hij inderdaad samenwerkt met die Bart."
Mijn stronteigenwijze lief was nog lang niet overtuigd. "Laat dat allemaal nou eens zo zijn, waarom dan al die geheimzinnigdoenerij? Zoiets zie je toch alleen in slechte B-movies? Waarom maakt hij, of Bart, niet gewoon een afspraak voor een gesprek waarin ze alles uitleggen en duidelijk zeggen wat ze van mij verwachten? Ik ben best voor rede vatbaar, maar ik ga niet zomaar voor spionnetje spelen of agent provocateur, of hoe zo iemand ook heten mag. Daar nemen ze maar opgeleide mensen voor in dienst. Hebben we daar de AIVD niet voor?"
Mirjam beloofde dat ze op haar werk wat om zich heen zou vragen.
De voorbereiding van de reünie kostte niet zo veel tijd. We gaan de inmiddels bekende oud-klasgenoten vragen zich ook bij schoolbank.nl aan te melden, oude adresboekjes op te speuren en in het geheugen te graven. Ik zal als coördinatiepunt gaan optreden en nadenken over twee programma's: een voor goed weer en een voor slecht weer.
We hadden voor het eten al ruim de tijd gehad nog wat meer herinneringen op te halen. Dat ging ook nog wat door toen Ivar er weer bij was, maar ja, sommige dingen beschouw je toch als 'vrouwenpraat', zoals de fundamentele keuze tussen tanga of gewone slip. Aan Ivar heb ik niets in dat opzicht. Die is al tevreden met een vijgenblad.
Het werd dus een echt latertje. Ik werd om een uur of half tien wakker doordat Mirjam onder de douche ging. Geheel tegen alle afspraken in heb ik al mijn charmes aangewend om Ivar zo ver te krijgen dat Mirjam meteen koffie zou krijgen en dat hij in één moeite door voor het ontbijt ging zorgen. Hij heeft keihard onderhandeld: hij steekt geen poot uit naar het avondeten.
Ik hoor hem de trap op komen. Hij heeft duidelijk maar korte tijd in Haarlem doorgebracht. Ik ben weer helemaal gerust.

Vermoeden 14/9/2008 18.36 uur

Dat tochtje naar Haarlem duurde niet zo lang. Mirjam heeft die korte tijd gebruikt om nog wat op me in te praten. "Je mag voor jezelf zo eigenwijs zijn als je wilt, maar als ik een vriendin net weer terug heb, zou ik haar liever niet beschadigd zien. Ik kan me zo voorstellen dat haar ouders en toekomstige schoonouders er ongeveer net zo over denken. Ik weet ook wel dat je haar niet van minuut tot minuut kunt beschermen. Dan kom je je bed niet meer niet uit. O, da's niet zo'n goede redene­ring, geloof ik. Je hoort mij ook niet zeggen dat jullie nu gevaar lopen. Ik weet er ook nog veel te weinig van. Denk alleen maar af en toe aan de moeder van de porseleinkast."
Ik heb haar ten overvloede verzekerd dat ik de laatste ben die wil dat Annemiek een haartje gekrenkt wordt en heb haar beloofd dat ik alles nog eens rustig zal overdenken en uitgebreid met Annemiek zal bespreken.
Vanmiddag heb ik overdacht. Dat heb ik op de fiets gedaan, want het was best fraai weer. Annemiek vond dat ik beter alleen kon gaan. Ze zou me maar afleiden van het betere denkwerk. Ze ging lekker in de zon een boek zitten lezen op het balkon aan de achterkant.
Ik heb gewoon in een heel rustig tempo kriskras door de stad gefietst. Op de terugweg heb ik op het terrasje in het Vondelpark een tijdje achter een cappuccino gezeten. Ik zal dan maar toegeven dat ik zeer bewust Rune en Bart op stang heb willen jagen. Ik heb nog nooit een overdreven eerbied voor de overheid gehad en me daartegen afzetten wordt alleen maar versterkt als ik op een knullige manier door haar 'dienaren' of koddebeiers benaderd wordt. Ik ben ook wel slim genoeg om te weten dat het niet om drugshandelaren of de vastgoedmaffia gaat. Wat ik alleen niet begrijp is waarom er verband gelegd wordt tussen mij en mogelijke terroristen. Ik weiger domweg mij mee te laten slepen in de nationale paranoia en achter iedere moslim de schaduw van Osama bin Laden te zien. Van mijn vader heb ik wel eens gehoord dat in zijn jonge jaren iedereen die wel eens de 'De Waarheid', de communistische krant, had gelezen bijna automatisch op de zwarte lijst van de BVD, de voorloper van de AIVD, terecht kwam als mogelijk handlanger van Moskou. Een baan bij de overheid kon je dan wel vergeten.
Ik kan eens een experimentje uitvoeren. Ik zeg morgenmiddag dat ik thuis ga werken, maar ik activeer dat mobieltje van Rune en ga bij de ingang van de Stopera kijken wie er naar binnen gaat. Als er een duidelijke allochtoon naar binnengaat bel ik 112 om te zeggen dat ik een verdacht type de Stopera heb zien ingaan. Ik wandel naar de brug over de Amstel, laat het mobieltje verzuipen en ga kijken hoe de Stopera ontruimd wordt. Kun je lachen! Maar op grond van zo'n fake telefoontje heb­ben ze laatst wel een vliegtuig uren aan de grond gehouden. Verwachten ze nou dat ik dinsdag, terwijl Arqam nog staat te douchen na het squashen, in zijn sporttas ga zitten rommelen om te kijken of er misschien een plattegrond van de Trevezaal of het Catshuis in zit? Ik kan hem ook gewoon vragen of hij de laatste dagen nog bommen heeft ontworpen of gemaakt. Ik betwijfel of hij daarna nog met me wil squashen en dat zou ik jammer vinden.
Als ik het goed heb mag de politie in dit land niet zomaar iemand aanhouden. Er moet sprake zijn van een 'redelijk vermoeden' van een strafbaar feit. Nou, deze goedwillende burger steekt geen poot uit in het nationale belang als hij niet eerst een redelijk vermoeden heeft. Op het ogenblik heeft hij zelfs geen onredelijk vermoeden. Hij vermoedt helemaal niks.
Ik had een redelijk vermoeden dat ik Annemiek kon overtuigen van de redelijkheid van mijn zienswijze. Met een glas wijn weekte ik haar van haar boek los en wat bleek? Ze is het met me eens. Ze is niet eigenwijs, maar ze gebruikt wel haar hersens. "We wachten rustig af of Mirjam wat nieuws te melden heeft", zei ze voor ze met gezonde tegenzin naar de keuken vertrok. Om zeven uur gaan we gezellig naar Studio Sport kijken en we gaan maar eens vroeg naar bed voor de afwisseling.

Wetten 15/9/2008 7:31 uur

Gewoon het begin van een nieuwe werkweek en toch een beetje anders. Vanaf vandaag beginnen alle werkweken hier, in mijn huis, dat onze woning is. Als ik niet zou bloggen, zou die gedachte niet bij me opkomen. Soms weet ik onder de douche al wat ik ga schrijven, soms zet ik de pc aan en denk: waar moet ik het nou in godsnaam weer ons over hebben? En dan borrelt er zo'n gedachte naar boven: mijn huis, onze woning. Annemiek op de filosofische toer.
Net als Ivar kijk ik af en toe op andere blogs. Bijvoorbeeld van een pubermeisje dat wanhopig bezig is nog slanker te worden dan ze al is. Of van een nog vrij jonge vrouw bij wie net een hersentumor is vastgesteld. Waar heb ik het dan helemaal over? Materieel zat ik al helemaal goed. Daar kan ik door mijn geschrijf anderen alleen maar jaloers mee maken. En niet-materieel gaat het nog veel beter. Goed nieuws is geen nieuws. Kan ik niet beter wachten met bloggen tot ik kan schrijven: "Ivar begrijpt me niet. Hij ligt al te snurken voor ik bij hem in bed kom. Het is hem nog niet opgevallen dat ik mijn haar geblondeerd heb." Een verstandig mens zou denken: zet die pc niet aan en ga dat gewonnen half uurtje aan Ivar besteden of laat hem aandacht aan jou besteden. Dat is ook een goed begin van de werkdag. Maar ja, sinds ik aan dat bloggen begonnen ben, ben ik er een beetje verslaafd aan geraakt. Dan wacht ik tot er iets opborrelt en het ene woord haalt het andere uit, tot nu toe.
Mijn gedachten dwaalden gistermiddag ook wel eens van mijn boek af. Ik weet uiteraard waarom Ivar schrijft zoals hij schrijft. Hij heeft me wel eens gevraagd: "Kan dat zo?" Een heel enkele keer heeft dat wel eens tot een heel klein veranderingetje geleid. Ik houd wel van dat eigenzinnige. Er wordt al genoeg in de maat achter de muziek aan gelopen en platgetreden paden zijn mij ook meestal te druk. Als ik een keer de verkeerde kant op loop doe ik dat liever uit eigen keus, dan omdat ik me door iemand anders die kant op heb laten sturen. Ivar en ik lopen ook niet slaafs achter elkaar aan. We overleggen welke kant we op willen en welke route we volgen. We gebruiken geen virtuele TomTom, want dan rijden we toch weer met de grote meute mee. We kunnen zelf ook een kaart lezen. Soms kom je onverwacht op de leukste plekken als je een keer een verkeerde afslag neemt. Als ik Ivar niet ontmoet had, was ik nooit aan het bloggen begonnen en was Mirjam mij nooit op het spoor gekomen. Wat zou er gebeurd zijn als Ivar niet aan het bloggen begonnen was? Zou de AIVD hem dan ook op de huid gezeten hebben? Ja, we zijn er nu echt vrijwel zeker van dat het de AIVD is. Die zal er nu wel de pest over in hebben dat ik dat hier zonder omwegen neerschrijf. Dat zal me dan een zorg zijn. Ik ben het namelijk helemaal met Ivar eens dat de meeste macht in dit land, in elk land, bij de overheid ligt en dat wetten er vooral zijn om individuele burgers tegen misbruik van die macht te beschermen.
Voor het geval de AIVD geïnteresseerd is: ik ga binnenkort een afspraak met Farah maken om uitgebreid met haar te praten over de constructio ad sensum. Wat daarbij geconstrueerd wordt? Probeer daar maar eens achter te komen.



Mirjam zei: 15/9/2008 10.35 uur
Even uitpuffen van de wekelijkse vergadering van het managementteam. Ik wou nog maar eens zeggen dat ik het heel leuk vond zaterdag. Nou heb ik niet alleen een vriendinnetje terug, maar er ook nog een vriendje bij. Wanneer gaan we een avondje uit zonder fratsen, Ivar? Hier in Haarlem doen ze ook aan cultuur, hoor.
Ik moest even googelen om erachter te komen wat voor constructie dat ook weer was. Levensgevaarlijk, zeg. Doen jullie voorzichtig?



Bart zei: 15/9/2008 14.05 uur
Capita coniurationis caesi sunt. Oftewel:de kopstukken van de samenzwering werden gedood.


Brand 15/9/2008 23.46 uur

Over het al of niet wegdoen van de auto hoeven we niet meer na te denken. We zaten net bij de borrel elkaar te vertellen hoe de dag geweest was, toen er aangebeld werd. Er stond een agent beneden aan de trap die vroeg of hij boven mocht komen. Hij mocht zelfs op een stoel in de kamer gaan zitten en een glaasje fris drinken. Hij was een beetje verwonderd dat we rustig zaten te drinken. "We hadden verwacht dat u wel meteen naar het bureau zou komen. Of op zijn minst zou bellen."
"Waarom zou ik naar het bureau komen?"
"Heeft u uw auto niet gemist?"
"Nee. Ik gebruik hem niet dagelijks en zaterdag kon ik hem niet direct voor de deur kwijt. Ik heb er echt niet op gelet op hij er stond toen ik thuiskwam. Is hij weg dan? En hoe weten jullie dat als ik dat niet verteld heb?"
"Omdat hij kort na het middaguur in de brand is gevlogen. Wij hebben hem weggesleept voor technisch onderzoek omdat we vermoeden dat hij opzettelijk in brand is gestoken."
"O." Ja, wat moet je anders zeggen?
"Zijn er buren, mensen in de straat met wie u onenigheid had?"
Ik vertelde dat ik hier wel eens eerder een paar dagen geweest was, maar hier pas twee dagen officieel woonde. "We gaan volgende maand trouwen." Ik hield het maar simpel. "Ik heb nog geen gelegenheid gehad om met wie dan ook ruzie te maken en mijn aanstaande is de vriendelijkheid zelve."
"Zijn er andere mensen die u een hak willen zetten?"
Even schoot Rajib door mijn gedachten, maar die lijkt me net zo grijpbaar en mogelijk net zo illusoir als het mannetje op de maan. Ik zei dus dat ik geen idee had.
Veel viel er verder niet meer te bespreken. Ik kan een kopie van het procesverbaal komen halen op het bureau. Dat zal ik nodig hebben voor de verzekering. Dat kan ik morgen tussen de middag doen, want dat is ook bijna om de hoek. Ik liet de agent uit. Bij de deur vroeg hij of ik het niet erg vond dat we de auto kwijt waren. Ik zei dat we er toch al over dachten het ding voorgoed af te schaffen.
"Zo meteen gaan ze nog denken dat je dat koekblik zelf in de fik hebt gestoken", zei Annemiek. "Om er vanaf te komen. Maar zonder gekheid: als hij inderdaad in de fik gestoken is, geeft dat wel te denken, vind je niet?"
Dat vond ik wel. Die auto kan me geen bal schelen, maar de manier waarop we hem kwijt zijn geraakt wel. "Moet ik de politie over Rajib vertellen?" Ik zei waarom ik dat niet gedaan had.
"De AIVD leest ons blog", zei Annemiek. "Ze hebben dus ook Rajibs reacties gelezen. Je mag op zijn minst aannemen dat ze voor alle zekerheid even gekeken hebben wie die reacties geschreven heeft. Hebben ze wat ontdekt? Als het antwoord op die vraag "ja" is, hebben ze er verdomd weinig mee gedaan."
"Juist. Dus ze hebben niets ontdekt, omdat er niets te ontdekken viel of omdat geheime diensten ook niet in staat zijn om alles te ontdekken. Als ze dat wel konden hoefden we ons namelijk helemaal niet bezorgd te maken over aanslagen."
"Of ze lopen achter kleine visjes aan om de grote vis, de moeder aller vissen, te pakken."
Mijn kop stond op dat moment niet naar koken. Ik liep even naar mijn pc om via het internet een pizza te bestellen. Er was geen bijzondere e-mail. Er had ook niemand op ons blog gereageerd. Op de terugweg nam ik nog maar een pilsje mee uit de keuken.
"Rajib is het niet geweest", zei ik tegen Annemiek. "Die zou iets geschreven hebben om te laten merken dat hij verantwoordelijk was voor de aanslag op mijn auto. Ik ga me vanavond aanmelden bij Greenwheels. Er is in ieder geval één onnodige auto de wereld uitgeholpen. Laten we onze zegeningen tellen."
Annemiek ging met haar hand over mijn baard. "Zo grappig vind je het ook niet, Ivar, en zo luchtig denk je er ook niet over. Mag ik eens diep in je ogen kijken?"
Dat mag ze altijd, want dan kan ik terugkijken en dat doe ik graag. Natuurlijk had ze gelijk. Het is niet grappig. Het zijn geen kutmarokkaantjes geweest, want die wonen niet in deze buurt. Hier komen beroepscriminelen vastgoedmakelaars vermoorden. Het is meestal ook geen eenling die dit soort acties onderneemt. Maar waarom heb ik de aandacht getrokken van dat soort mensen, wat voor soort mensen het ook is. Aan mijn werk kan het ook niet liggen. Ik maak geen software voor bedrijven die met 'gevoelige' zaken bezig zijn. Het zijn bedrijven die producten maken en verkopen voor Jan en alleman.
Waar het op neer komt is: ik wil niet dat er iets met Annemiek gebeurt!

En ik wil niet dat er iets met Ivar gebeurt!

Ja, Annemiek is er bij komen zitten. We hebben ter afleiding vanavond naar 'The War of the Worlds' gekeken. Annemiek weet ook wel iets van de Engelse literatuur. Volgens haar zou H. G. Wells zijn boek nauwelijks herkennen in de film. Volgens haar zou hij ook te verstandig zijn om net als Tom Cruise in Scientology te geloven.



Rajib zei: 16/9/2008 0.57 uur
Kom nou toch, Ivar! Een auto in de brand steken is een spelletje voor beginners. Ik heb wel wat beters te doen. Je hebt hebt het zelf al geschreven. We hebben al heel wat bereikt. We hebben jullie bang gemaakt. Heb je enig idee wat die bangmakerij jullie kost? Hoe smaakt zo'n koekje van eigen deeg? Hoe lang hebben jullie ons bang gemaakt? Hoe lang zijn we jullie slaafjes geweest?
Je denk toch niet dat ik dat jou en dat vrouwtje van jou belangrijk vind? Ik besteed mijn aandacht liever aan dat vriendje, met wie je vanavond weer gaat squashen en dat hoerige zusje van hem. Probeer maar eens gedaan te krijgen dat de politie gaat uitzoeken wie er echt verantwoordelijk is voor het uitbranden van je auto. Veel succes!


Boodschapper 16/9/2008 7:28 uur

We zijn lekker ingeslapen gisteravond, maar ik werd na een tijdje wakker. Ik had iets vervelends gedroomd. Ik wist niet wat, maar voelde me unheimisch. Gelukkig lag er een stevige arm om me heen en een brede borst tegen mijn rug. Een tijdje heeft er van alles door mijn hoofd gespookt, brandende auto's en enge mannen die in mijn nek liepen te hijgen. Ik lag op het punt Ivar wakker te maken voor een afleidende knuffel. Me concentreren op de knuffels vóór het slapen hielp ook.
In het heldere ochtendlicht ziet alles er veel vrolijker uit. Dat avondje uit in Haarlem zal er zeker een keer komen. Ik zal me niet geroepen voelen mee te gaan om te kijken of alles wel bij het nette blijft.
Ik ga straks mams maar even bellen om te zeggen dat ze zich echt geen zorgen hoeft te maken. Dat zouden meer mensen moeten doen. Ivar bijvoorbeeld. In Drenthe zullen ze ook wel aan het opstaan zijn, denk ik zo.
Het is wel kort dag, maar ik ga Farah bellen om te vragen of ze zin heeft vanavond langs te komen als haar broertje en Ivar aan het squashen zijn. Ik wil wel meer weten over haar onderzoek naar het opgroeien met meer talen. Ze mag me ook voordoen hoe ik er charmant uit kan zien met een hoofddoekje. Dat bomvest en die Kalashnikov denken we er dan wel bij.
Net als Ivar doe ik nu wat luchtiger dan ik me in feite voel. We zullen die auto niet missen, maar ik begrijp ook wel dat hij niet alleen voor de grap in de fik gestoken is. Iemand heeft ons een boodschap willen geven. Boodschappen hebben intussen genoeg gehad. We zouden zo langzamerhand wel eens een boodschapper willen ontmoeten.
Ik denk niet dat Bart net als ik het gymnasium heeft gedaan. Voor de niet-latinisten heeft hij niets opgehelderd. De constructio ad sensum die in de Latijnse tekst zit, gaat in de Nederlandse vertaling helemaal verloren. Daar ging het hem natuurlijk ook niet om. De vertaling is de nieuwe boodschap die hij ons geeft: er wordt ergens samengezweerd, maar het zal de samenzweerders duur te staan komen. Doe vooral goed je best, Bart! Verspreid hun signalementen via Interpol. Heb je ze al doorgegeven aan de CIA? Is er al een plekje voor ze gereserveerd in Guantanamo Bay? Kan ik weer slapen zonder enge dromen?
Nee, ik heb Rajib niet vergeten. Die heeft het laat gemaakt! Ik heb geen zin nu op hem te reageren. Misschien wil Ivar vanavond aandacht aan hem besteden.

Verrassend 16/9/2008 23.17 uur

We hebben ons best gedaan onze ouders vanochtend zo veel mogelijk gerust te stellen. Gelukkig had geen van hun al mijn blog van gisteravond gelezen. Daar zal ik wat beter op gaan letten. Iets lezen is toch wat anders dan het horen vertellen.
"Ik zal wat langer dan normaal onder de douche blijven", zei Arqam vanavond. "Mijn sporttas heeft een dubbele bodem. De bovenste zit met klittenband op de onderste. Ik heb vast kopieën van de belangrijkste plattegronden gemaakt, want je hebt er vast niet aan gedacht een camera mee te nemen."
Arqam kan gelukkig de wat bizarre humor van de situatie zien. Hij begrijpt ook dat ik niet voor die situatie gekozen heb en haar evenmin gecreëerd heb. Hij heeft net als ik veel leukere dingen om aan te denken. Hij is afgelopen zaterdag met Duhkha bij diens ouders op bezoek geweest. Die had een paar dagen eerder zijn ouders verteld hoe de vork in de steel zat.
"Ze hebben het er moeilijk mee", zei Arqam. "Daar zijn ze heel eerlijk over. Maar ze zouden het nog erger vinden als ze hun zoon nooit meer zouden zien. Voor die keus heeft hij ze echt gesteld. Hij is een heel lieve jongen, maar als hij het nodig vindt kan hij hard zijn."
Bij het tweede pilsje kwam Arqam met een verrassende vraag: "Wat is de vraagprijs van jouw flat eigenlijk?" De vraag was misschien niet zo verrassend maar wat erop volgde wel. Hij noch Duhkha heeft een woning waarin je met z'n tweeën erg goed uit de voeten kan. Zij hadden mijn flat gezien en vonden die best aardig, evenals de locatie. Ze willen, met andere woorden, wel een bod op mijn flat uitbrengen.
Ik heb gezegd dat je als vrienden niet met elkaar over dat soort dingen moet gaan onderhandelen. Ik heb alles met de makelaar goed doorgesproken. Ik heb ook geen zin om voortdurend gebeld te worden als er weer iemand een bod of een nieuw gebod gedaan heeft. De makelaar weet wanneer hij me kan bellen met de simpele mededeling dat hij met iemand tot overeenstemming is gekomen. Ik heb Arqam het telefoonnummer van de makelaar gegeven en hoor het verder wel. Arqam vond het prima. Ik heb erbij gezegd dat de datum van 1 november niet onderhandelbaar was. Zo'n haast heeft hij ook niet.
Het is Arqam ook niet helemaal duidelijk wat hij van Rajib moet denken. Hij heeft er wel begrip voor dat een gelovig moslim moeite heeft met zijn en Farahs manier van leven. "Streng christelijke mensen vinden ook dat jij en Annemiek in zonde leven. Na een paar honderd jaar hebben ze geleerd dat ze ermee moeten leven. Gun die moslims ook nog wat tijd. Hoe lang is het helemaal geleden dat protestanten en rooms-katholieken in het beschaafde, westerse Noord-Ierland bommen naar el­kaar gooiden? Trouwens, ik heb het nog makkelijk vergeleken bij Duhkha. Hij is geboren in Suriname. Hij is etnisch een Hindoe en dus behoorlijk donker en is als moslim opgevoed. Zet dat in je sollicitatiebrief, waarin ook staat dat je een afgeronde hbo-opleiding hebt. Hij heeft zich bijna een jaar lang blauw gesolliciteerd, voor hij een keer opgeroepen werd. Toen was het gelukkig wel meteen raak."
"Ja, en omdat hij gek is op discriminatie is hij ook nog maar homo geworden."
"Gelukkig wel, ja."
Thuis viel ik midden in een verhitte discussie over de al of niet aanwezig literaire waarden in het werk van Ronald Giphart. Op dat gebied acht ik mij volslagen incompetent. Ik heb mij teruggetrokken tot ik hoorde dat Farah afscheid nam. Zij gaf mij nog een standje. "Waarom wordt die Mirjam eigenlijk voorgetrokken? Waarom heb ik nog niet zo'n genereus aanbod van een avondje uit gekregen?"
"Omdat mijn moeder een keer gezegd heeft dat ik te oud was om met kleine meisjes te spelen."
Ze maakte nog een dreigend gebaar met haar tasje, maar gaf mij bij nader inzien toch de gelegenheid haar een afscheidszoen te geven. Ze moest wel het laatste woord hebben. "Vind je dat nou lekker zoenen, met zo'n baard?" vroeg ze aan Annemiek. "Kun je nagaan wat die talibanvrouwen dagelijks moeten doormaken. Ik zou die boerka binnenshuis ook over mijn hoofd houden."
"Het moet haar toch wel opgevallen zijn dat je er veel mannelijker uitziet nu?" vroeg Annemiek met een onschuldig gezicht.
Ik zocht mijn toevlucht bij een oude wijsheid: "Een man zonder baard is als een vrouw met een baard."
Annemiek heeft het met Farah nauwelijks over onze situatie gehad. Farah vind het wel grappig dat iemand op de gedachte zou kunnen komen dat zij de Nederlandse samenleving zou willen omturnen. "Misschien kan ik ook een blog gaan bijhouden", zei ze. "Daar kan ik precies beschrijven waar ik me dagelijks mee bezighoudt. Ze kunnen ook nog iemand achter me aan laten sjouwen om te kijken of het klopt. Dan zien ze vanzelf dat ik vrij weinig tijd overhoud voor samenzweringen."
Hoewel er geen enkele redelijke grond voor is, geloof ik Rajib als hij zegt dat hij het niet op ons voorzien heeft. Wij zijn er alleen om af en toe verbaal op af te reageren. Nou, dat mag. De vraag is of Arqam en Farah er zo makkelijk over kunnen denken. Anderzijds kan ik me niet voorstellen dat hij meer van me weet dan wat ik in dit blog schrijf. Hij weet niet waar ik woon, hoe ik eruit zie, waar ik werk, niets. Hij kan dus nog minder weten van Arqam en Farah. Dus eigenlijk lopen ze he­lemaal geen gevaar, althans niet van die kant.

Vingeroefeningen 17/9/2008 7:24 uur

Zoals altijd heb ik gistermiddag, nadat ik thuis was gekomen, gekeken of er e-mail was. Daarna ben ik tot vanochtend niet in mijn werkkamer geweest. Naast mijn bureau staat een metalen prullenbak, zoals je die op honderden kantoren in duizendtallen aantreft. Deze heeft een bijzonder kenmerk: een deuk. Op dezelfde plek is de verf beschadigd. Na het legen ben ik er een keer mee tegen de hoek van de keukentafel gelopen. Ik zet die prullenbak altijd met die deuk naar de muur. Het is mij gisteren niet opgevallen, maar vanochtend zag ik het meteen: de deuk was naar de deur gekeerd. Iemand had die prullenbak opgepakt en weer neergezet. Ik niet. Voor alle zekerheid heb ik Ivar, die nog stond te douchen, gevraagd of hij dat geweest was. Natuurlijk niet.
Ik kan maar één conclusie trekken: er is iemand in ons huis geweest en heeft daar rondgesnuffeld. We moeten vanavond nog eens rondkijken, maar er is niets opvallends verdwenen. Ik heb wat sieraden en die zijn er ook nog allemaal. Het is of zijn dus geen ordinaire inbreker(s) geweest. Ik heb al in tijden de stand van de prullen in mijn prullenbak niet bijgehouden, dus ik weet niet of ze die documenten nauwkeurig hebben bestudeerd. Veel wijzer zullen ze er ook niet van geworden zijn.
Misschien heb ik teveel thrillers gelezen en gezien, maar ik zit nu zelfs te denken dat het hele huis met afluisterapparatuur en minicamera's is volgehangen. Ze zullen achter ons bestbewaarde geheim tot nu toe komen: dit is de enige plaats waar Ivar mij Annemiek noemt. Hij noemt me ook maar zelden ... Mijn vader zal hier alleen nog maar willen komen op voorwaarde dat Ivar er niet is. Het hoge woord moet er dan maar uit: Ivar noemt mij voorkeur "Poepie". Dat is nog het ergste niet, paps. De manier waarop hij het zegt is zo ontzettend lief, dat ik graag "Poepie" genoemd wordt, maar alleen door hem.
Waar zitten al die camera's? Is er nog één plek in dit huis waar ik mij onbespied kan omkleden? Voor alle zekerheid ga ik tussen de middag maar vast twee pyjama's kopen. We hoeven de kat toch niet op het spek te binden? Voor ons seksleven zullen we moeten uitwijken naar een andere plek. Dat moet dan maar. Eén keer per maand naar een hotel kan er nog wel vanaf. We gaan niet als konijnen te keer.
Ik maak er nu een grap van, maar ik neem het wel degelijk serieus. De overheid, gisteren weer bijna compleet verzameld in de Ridderzaal, met nieuwe hoofddeksels en al, is de enige die dit soort streken ongestraft kan uithalen. We kunnen wel naar de politie gaan, maar die vindt geen enkel spoor. "Weet u wel zeker, mevrouwtje, dat u die prullenbak niet zelf een keer verkeerd om gezet heeft?" Ja, dat weet mevrouw Van Driel verdomd zeker. En ook dat meneer Lundgren dat niet gedaan heeft en dat Farah Taoujni er gisteravond niet met haar kleine tengeltjes aan gezeten heeft. Duidelijk?
Dit hoeft niet lang meer door te gaan of binnenkort vindt de constituerende bijeenkomst plaatst van de fundamentalistisch seculier/anarchistische terreurgroep Van Driel-Lundgren. Dan zal om te beginnen een aansprekende naam bedacht worden voor de ondertekening van de briefjes waarin wij onze aanslagen op telefooncellen, ondergrondse glas- en papierbakken, abri's en ander straatmeubilair zullen claimen. En dat zullen dan alleen nog maar de vingeroefeningen zijn. Jullie zullen raar opkijken als de Magere Brug plotseling inzakt. Wat dachten jullie van een merkwaardige plantenziekte op de Bloemenmarkt? Hoe komt het ineens dat al die duiven op de Dam plotseling doodvallen? En dan moet het echte zware werk nog beginnen.
Zo, lucht dat even lekker op! Kan ik helemaal uitgeraasd aan het ontbijt beginnen. Hoef ik mijn lief daar niet mee lastig te vallen. We hebben het er vanavond nog wel over.

Klem 17/9/2008 22.15 uur

Aan onszelf zijn we vanavond pas later toegekomen. Bij mijn e-mail zat vanmiddag een mailtje van Arqam:
Hi Ivar en Annemiek,
Laat ik beginnen met het goede nieuws: ik heb gewoon gewerkt vandaag, ik ben net thuis en typ persoonlijk dit mailtje. Kortom, mij mankeert nauwelijks iets. Dat had anders gekund. Op weg naar huis gisteravond, op de Ruysdaelkade, zo ongeveer tegenover het Zuiderbad, kwam er plotseling een auto naast me rijden. Ik twijfelde geen moment: ze probeerden me klem te rijden tegen geparkeerde auto's. Ik heb gemazzeld. Op een gegeven moment was er net voldoende ruimte tussen twee auto's om er tussen te schieten. Ik heb een behoorlijke smak gemaakt, maar meer dan wat schaafwondjes en blauwe plekken heb ik er niet aan overgehouden. Komende dinsdag kan er gewoon gesquasht worden. Daarmee wil ik ook zeggen dat ik jullie niet verwijt dat dit mij is overkomen. De afgelopen weken heb ik tussen de bedrijven door ook wel eens nagedacht over wat ik in jullie blog las. Zo langzamerhand begin ik een vaag vermoeden te krijgen waar het om gaat. Maar er zijn nog zoveel toevalligheden in het spel. Ik kan daar in een mailtje niet over schrijven, want jullie weten net zo goed als ik dat alle mailtjes gelezen kunnen worden. Alle telefoontjes kunnen afgeluisterd worden. We kunnen een wandeling door het Amsterdamse Bos gaan maken en dan ook nog van grote afstand worden afgeluisterd. Ik heb gelachen om Annemieks blog van vanochtend, maar het zou me helemaal niets verbazen als er een kern van waarheid in zat. Wat dachten jullie van een weekendtripje naar Fez? Daar kunnen we een wandeling maken over de soek. Ik maak me sterk dat in die drukte en geroezemoes ons gesprek niet uit te filteren is. Zie je, ik kan ook nog steeds grapjes maken. Ik kan ook een ouderwetse pen pakken en op een gewoon papieren briefje schrijven wat ik denk en vermoed. Zo blijft er ook niets op mijn harde schijf achter. Dat papieren briefje kan ik persoonlijk aan jullie overhandigen. Na lezing houden jullie er een lucifer bij en de verbrande resten spoelen jullie door het toilet. Ik maak me sterk dat zelfs de knapste koppen er dan niet achter kunnen komen wat ik jullie verteld heb. Jullie kunnen op dezelfde manier reageren. Het is een wat ingewikkelde manier van communiceren, maar zo is het eeuwen lang gegaan. We komen er wel uit.
Groet,
Arqam.
"In wat voor maatschappij leven we eigenlijk?" vroeg ik me af. Dat vragen meer mensen zich af, maar dan denken ze meestal aan andere dingen, zoals belaagd ambulancepersoneel. Met dat soort mensen hebben Arqam en wij niet te maken. Er zitten mensen achter een bureau iets uit te denken wat ze een strategie noemen. Ze zijn ervan overtuigd dat ze daarmee het algemeen belang dienen. Aan dat algemeen belang zijn de belangen van een paar gewone burgers totaal ondergeschikt. Die zitten in een fase van hun leven dat ze net begonnen zijn aan de opbouw van wat iets moois zou kunnen worden. Tja, lullig voor ze, maar als het ze duidelijk is welke belangen er op het spel staan, zullen ze daar ongetwijfeld begrip voor hebben.
"Weet je wat ik nu zou willen doen?" vroeg Annemiek.
Ik hoefde haar maar aan te kijken. "Ja, dat weet ik donders goed. Maar je houdt je kleren aan tot we naar bed gaan. Anders word ik teveel afgeleid."
"Van wat?"
"Van de dingen die ik wil doen, lieve Poepie. Zoals de lievelingsmaaltijd van Poepie bereiden."
Ik ben ternauwernood aan zwaar lichamelijk letsel ontkomen door te beloven het woord "......" nooit meer in de mond te nemen of op schrift te zetten. Ik heb daar uit vrije wil aan toegevoegd dat we bij het naar bed gaan zouden doen alsof er geen camera's en microfoons te bekennen waren. Dus Annemiek leest nog een paar bladzijden en ik ga meteen slapen. Maar nog steeds zonder pyjama. Live it up, boys!
Blijven we zo luchtig doen? Wat moeten we anders? You can't fight city hall, laat staan het Binnenhof en omgeving. De enige verdediging die we hebben is hier vertellen wat er gebeurt. Als het meezit, komt er op een gegeven moment een journalist achter wat we hier allemaal schrijven en die denkt misschien dat het de moeite waard is er verder in te duiken. Journalisten hebben meer bronnen en kanalen om achter de waarheid te komen dan wij. Wees verstandig, jongens, (of meisjes) ga ons niet benaderen. Voor je 't weet heb je ook iemand achter je aan. Veel meer dan we hier hebben geschreven kunnen we je ook niet vertellen. Zie maar wat je ermee doet.
"Zal ik Mirjam eens bellen?" vroeg Annemiek.
Naar mijn idee zou Mirjam zelf al gebeld hebben als ze iets wijzer was geworden en ze heeft een drukke baan ook. "Wie zegt dat ze elke dag onze blogs leest?"
"Ja, dat weet ik wel, maar toch. Ik wil morgen niet horen dat Farah of Duhkha in het ziekenhuis beland is. Heel lief van Arqam dat hij ons niet de schuld geeft, maar ik voel me toch een beetje verantwoordelijk."
"Jij bent helemaal niet verantwoordelijk. Ik heb in een onbewaakt moment Arqam aangesproken. Jij hebt in een onbewaakt moment mij aangesproken. Ik ben in een dolle bui een weblog begonnen en Rajib is daar in een dolle bui op gaan reageren. Toevalligheden en dolle buien en daar zitten mensen zich nu beroepsmatig druk over te maken en proberen god weet wat te bereiken door auto's in de brand te steken en mensen plat te rijden."
"En camera's aan te brengen." Annemiek stond op en keek om zich heen. "Ze kunnen het heen en weer krijgen. Let op, jongens!" Ze maakte een rits los, liet haar rok zakken en maakte een pirouette.
Ik ben ook maar een man.

Silence 18/9/2008 7:20 uur

We aten gisteren wat later dan gebruikelijk. We hebben niet eens thuis gegeten. Ivar had geen zin meer in koken. Hij wilde wat via het internet bestellen, maar daar had ik weer geen zin in. Ik stelde voor ergens in de Beethovenstraat wat te gaan eten.
"Dan moet ik alles weer aantrekken."
Om het goede voorbeeld te geven liep ik naar de hal en zette vast mijn baseballpetje op. Daarmee kreeg ik hem in ieder geval van de bank af, maar moest ik hem weer van mij afhouden. Wat een simpel petje al niet kan veroorzaken. Het kostte nog enige overredingskracht, maar als ik dat petje ophield wilde hij wel met me mee uit eten gaan.
We waren in een opperbeste, bijna uitgelaten stemming. We hadden even overal lak aan. De andere mensen in het restaurant zullen ons beschouwd hebben als een stel overjarige pubers die hun handen niet van elkaar af konden houden. Daar hadden ze nog gelijk in ook. Achteraf gezien is het zo snel gegaan met ons dat we het hele stadium van verliefd zijn bijna overgeslagen hebben. Gisteravond hebben we daar een stukje van ingehaald. Bij een volgend bezoek aan een hore­cagelegenheid zullen we ons weer ingetogen gedragen.
Na het eten zijn we via een omweggetje door het Beatrixpark naar huis gewandeld. Ik was als oudste ook de verstandigste en heb Ivar ervan weten te weerhouden zijn oneerbare voorstellen volledig te realiseren.
We hebben samen het blog geschreven. "Moet ik dat wel opschrijven", vroeg Ivar, "van dat rokje dat je laat zakken?" Dat had hij in zijn enthousiasme al opgeschreven. Ik zei dat hij er voor mijn part bij mocht schrijven wat ik nog meer liet zakken, over mijn kop trok, losmaakte en uitschopte, maar hij had ineens geen zin meer in verder schrijven. We zijn nog steeds heel verliefd naar bed gegaan. The rest is silence, om met de laatste woorden van Hamlet te spreken.
Ik ben nog steeds in een opgewekte stemming. Ik stap vandaag naar personeelszaken om te vertellen wat er binnenkort in mijn leventje officieel gaat veranderen. Dat was er nog niet van gekomen. Ik zal het ook aan wat directe collega's vertellen, dan hoeven ze het niet via 'the grapevine' te horen. Ik ga erbij vertellen dat ze hier alles uitgebreid kunnen lezen. Hoe meer mensen weten wat voor raars ons overkomt, hoe beter. T.z.t. zal ik ook ergens een borrel geven om mijn laatste 'aanwinst' te showen.
Tussen de middag ga ik weer eens naar de Oudemanhuispoort, snuffelen tussen de oude boeken. Ik ben daar al vaak leuke boeken tegengekomen die nu in mijn boekenkast staan.



Karlien zei: 18/9/2008 7.44 uur
Je wordt met de dag ondeugender, Annemiek. Ik ben zo vrij mezelf voor komende zondag bij jullie uit te nodigen, zodat ik een hartig woordje met je kan spreken. (Bel me maar als het niet uitkomt.) Het lijkt me goed dat je dan ook je vader uitnodigt. Die kan dan man tegen man aan Ivar vertellen waarom in bepaalde omstandigheden het Amsterdamse Bos geschikter is dan het Beatrixpark. Ja, je oude moeder is ook wel eens ondeugend geweest. Ik zou weer eens met hem een wandeling moeten maken langs plekjes waar we oude herinneringen kunnen ophalen. Jullie verhalen maken bij mij ook af en toe wat los. Leuk is dat.
Ik hoop wel dat die rare mensen jullie nu een keer met rust willen laten. Het is toch schandalig wat ze die Arqam hebben aangedaan? Wat willen ze nou bereiken? Ik wil zondag ook alles horen wat jullie Mirjam verteld hebben.


Journalist 18/9/2008 22.35 uur

Dorien keek me onderzoekend aan toen ik vanochtend bij haar binnenkwam met mijn koffie. Ik vroeg haar beleefd of ik wat van haar aan had.
Ze moest lachen. "Laten we het maar niet hebben over wat jij wel of niet aan hebt. Daar heb ik al het een en ander over gelezen. Annemiek heeft daar aardige dingen over geschreven. Had je dat al gelezen? Jullie zijn wel op de openhartige toer. Krijgen we binnenkort de echte bedgeheimen te horen?"
Ik had Annemieks blog nog niet gelezen, dus dat deed ik meteen maar even. "Daar staat toch geen onvertogen woord bij?" zei ik.
"Nee hoor. Het is allemaal zeer vertogen. Ze is neerlandica genoeg om haar woorden goed te kiezen. En ze weet ook wanneer ze moet stoppen. Maar ik zit met dezelfde vraag als je schoonmoeder. En ik denk dat Willem ook met die vraag zit."
Veel dingen die ik op mijn pc thuis heb staan, heb ik ook op mijn laptop. Dorien had wat broodjes laten aanrukken en we hebben met ons drieën op Willems kamer geluncht. Ik heb de blogs van Rune geprint en aan hun laten lezen. Ik zeg er maar bij dat Dorien ze daarna in de shredder heeft gestopt.
"Ze beweren nogal wat", zei Willem. "En jij denkt dat ze er volledig naast zitten? Die foto's zijn ook fake, volgens jou?"
Ik heb op het punt gestaan te schrijven wat er te zien is op de foto's die hij bedoelde, maar ik wil niet onnodig op lange tenen gaan staan.
"Ik kan het niet met 100% zekerheid zeggen, maar ik acht de kans dat ze fake zijn levensgroot. De bij de foto's genoemde jaren sporen niet met andere feiten." Ik legde uit wat die feiten waren. Willem en Dorien vonden het heel plausibel klinken. Willem zei nog maar eens dat hij de juiste beslissing had genomen.
Journalisten lopen meestal niet ergens toevallig tegenaan. Ze worden getipt. Tijdens het koken ging de telefoon. Annemiek kwam met het ding in haar hand naar de keuken. "Een journalist aan de lijn." Ze zei erbij van welke commerciële omroep de man was. Die zal ik hier niet noemen. "Hij wil een keer langskomen om met ons te praten."
"Vraag eens of hij kan lezen."
"Of u kunt lezen." Ze luisterde even. "Hij zegt van wel."
"Vertel hem dan nog eens dat wij niet benaderd willen worden en dat hij alles wat hij nodig heeft kan lezen. Als hij daarmee een heel eind op streek is, mag hij het nog eens proberen."
Annemiek herhaalde het braaf en luisterde weer. Ze kon het daarna zonder mij af. "Mijn man en ik hebben er totaal geen behoefte aan onze gezichten te laten zien in een van jullie lullige showtjes. (...) Nee, we willen ook niet ons verhaal doen, want in dit stadium gelooft geen mens dat. (...) U doet maar wat u niet laten kan. (...) Omdat we liever een echte journalist aan het werk zouden willen zien gaan. (...) Goedendag. Wat een zak! Hij zei dat hij ook een itempje kon maken over het weblog van een stel met achtervolgingswaanzin. Je hebt gehoord wat ik daarvan vond."
"Heel goed! Sinds wanneer ben ik 'mijn man'?"
"Bij hoge uitzondering. Verder ben je gewoon die lekkere scheet van me."
Ze wist represailles te voorkomen door zich tijdig uit de voeten te maken.
Een van onze lezers vond het kennelijk handig de journalistiek op ons spoor te zetten. Eerlijk gezegd kwam dat niet helemaal onverwacht, alleen wat sneller dan verwacht, maar waarom heeft hij of zij dan niet in een wat meer serieuze richting gezocht?
Bij de koffie na het eten vertelde Annemiek dat ze in de Oudemanhuispoort Farah tegen het lijf gelopen was, die ook tussen de boeken aan het speuren was. "Ze was met een wat oudere man, jaar of veertig, denk ik. Een neef van haar vader, die in Brussel woont. Dat moet dan wel het Franstalige deel zijn, want zijn Frans was beter dan zijn Nederlands. Hij was bij oom en tante op bezoek, dus Farah had op zich genomen hem wat van Amsterdam te laten zien."
De tweede beller vanavond was Mirjam. Ze was helemaal bijgelezen en vond het ontzettend vervelend wat ons en Arqam overkomen was. Ze begreep er ook niks van. Ze had nog niet veel tijd gehad om wat na te gaan, maar een collega die ze in grote lijnen verteld had wat er zo al gepasseerd was, had haar gezegd dat Nederlandse opsporingsambtenaren in het kader van undercoverwerkzaamheden wel eens iets doen wat niet helemaal door de beugel kan, om hun 'betrouwbaarheid' te bewij­zen, maar dat ze zich zeker niet zullen vergrijpen aan onschuldige burgers of hun eigendommen.

Introductie 19/9/2008 7:22 uur

Onder de douche stond ik in dubio: wat trekt een zichzelf respecterende en ietwat ijdele vrouw aan als ze weet dat een aantal mannen haar, om te beginnen, kritisch op haar uiterlijk zullen beoordelen. Zo langzamerhand zal 'iedereen' verwachten dat ik dat petje op zal zetten, maar ik heb er een hekel aan voorspelbaar te zijn of lijken. Voor de rest houd ik het op 'beschaafd vrouwelijk': een lange broek, geen spijkerbroek, die net niet te strak zit en een truitje met een roy­ale v-hals plus een bijpassend enigszins toedekkend sjaaltje dat aangeeft dat ik toch wel een net meisje ben. Het petje houd ik in beraad. Ik neem het voor alle zekerheid mee. Ik heb een mannelijke collega, Ruud, die nu bijna een jaar bij ons werkt. Hij is midden veertig en op een niet zo leuke manier gescheiden. In het begin heeft hij op een aardige manier flink zijn best gedaan mij te versieren en op een sportieve manier geaccepteerd dat het hem niet lukte. We gaan wel eens samen lunchen. Hij is de enige, tot gisteren dan, die al wat meer wist van Ivar en van ons blog. Hij heeft een goeie smaak en is nooit te beroerd om een eerlijke mening te geven. Ik ga maar weer eens met hem lunchen en hem het 'petjesvraagstuk' voorleggen.
Voor de rest zie ik vanmiddag wel wie en wat er allemaal op me afkomt. In een gezelschap van 'onbekenden' beweeg ik me wat makkelijker dan Ivar. Ik heb meestal wel een sociobabbel bij de hand en gemeenplaatsen zijn niet voor niets uitgevonden.
Ik bedenk net dat wat ik nu schrijf over een uurtje door Ivars collega's gelezen kan worden. Kan ik niet beter wat anders schrijven? Wat voor indruk zullen die krijgen? Ik zou moeten schrijven dat ik er erg naar uitkijk de mensen te ontmoeten met wie mijn partner dagelijks samenwerkt. In feite zien en spreken zij hem bijna net zo veel als ik. Ik vind ook echt dat goede collega's belangrijk zijn. En over een tijdje zijn het niet alleen maar collega's. Dan is Ivar voor de helft medeverantwoordelijk voor hoe de zaak loopt en dus voor hun baan. Je kunt er wat lacherig over doen, maar iemands partner en de kwaliteit van de relatie zijn wel degelijk van belang voor iemands functioneren in het werk. Ik word niet 'de vrouw achter de baas', die in het geheim meebeslist over het reilen en zeilen van het bedrijf. Over de inhoud van het werk wat zij doen kan ik geen zinnig woord zeggen. Ik kan er alleen maar aan bijdragen dat Ivar lekker in zijn vel zit als hij op het werk komt. Dat doe ik niet ter ondersteuning van het bedrijfsgebeuren. Dat doe ik voor Ivar en niet minder voor mezelf. Ik heb liever een opgewekte dan een chagrijnige vent om me heen. Dat hij dan ook nog een opgewekte collega is lijkt me een aardig bijeffect.
Zo, met zes weken blogs ben ik, denk ik, wel redelijk voldoende geïntroduceerd. Kunnen we onze aandacht meteen besteden aan de hapjes, drankjes en praatjes.
Voor ik het vergeet: ik heb helemaal niets bijgedragen aan de borrel. Wat er te regelen viel, de hapjes bijvoorbeeld, is allemaal door Dorien gedaan. Bedankt vast, Dorien!

Inbraak 19/9/2008 22.46 uur

Dit wordt weer een coproductie en een blog met twee verschillende gezichten. Dan heb ik het niet over de ge­zichten van Annemiek en mij, maar over de twee totaal verschillende gezichten van deze dag. We beginnen met het leukste gezicht, in twee opzichten.

•••••

Ruud hoefde geen moment na te denken over zijn advies: "Petje op! In de eerste plaats omdat je er dan heel leuk uitziet. Als je het nu bij je hebt, zet het dan op om mij een plezier te doen." Dat plezier deed ik hem.
"In de tweede plaats", zei Ruud, "wat is er tegen om aan de verwachtingen van mensen te voldoen? In de derde plaats ben je ijdel genoeg om er op je voordeligst uit te willen zien. Mag ik daar nog een opmerking over maken?"
Ik gaf hem carte blanche.
"Je ziet er altijd leuk uit, dus ik zeg het maar nooit meer, want dan word het eentonig en vervelend, maar vandaag ... Hoe zeg ik dat nou goed zonder in een lyrische beschrijving te vervallen?"
"Houd het maar kort."
Veel korter kon niet: "Beschaafd sexy."
De lieverd had een zoen verdiend. Ik had nog een tweede probleem(pje) voor hem. "Ik kan twee dingen doen: ik kan naar die kroeg gaan waar de hele meute waarschijnlijk al verzameld is, maar dan kom ik zo binnen van 'Hier is ze dan!' Ik heb niks tegen belangstelling, maar zo'n stelletje priemende ogen vind ik ook niet alles. Ik kan ook een beetje vroeger weg gaan en naar Ivar z'n werk gaan. Maar dan kom ik weer onverhoeds mensen tegen die nog net even naar het toilet gaan of zoiets en roepen 'Bij wie moet u wezen?' Dat vind ik ook wat ongemakkelijk."
Daarvoor had Ruud ook een prima oplossing: "Je gaat gewoon een uurtje eerder van je werk en zorgt dat je als eerste in die kroeg zit. Ivar en Dorien zullen vast de eerstvolgenden zijn. De rest komt of met hun mee of komt successievelijk binnendruppelen."
Het verliep helemaal via dat scenario. (Ik had Ivar wel gebeld wat ik ging doen.) Ik kreeg niet alle belangstelling in één keer te verwerken en al snel ging die belangstelling een heel andere kant op.

•••••

Dat lag niet aan Annemiek. De belangstelling ging naar een onderwerp waar de hele dag al vrij veel aandacht aan besteed was. Mijn dag op het werk begon weer op Willems kamer, waar Dorien me direct na binnenkomst naar toe leidde. Er zat een mij niet bekende man bij hem.
Willem begon met: "Zo af en toe neem ik wel een juiste beslissing."
Ik kan nu vertellen wat die beslissing was, die Willem genomen had na het extra werkoverleg van 1 september. Ik stelde toen voor voorlopig niets te doen en iedereen was het daarmee eens. Willem heeft toen die conclusie aangehoord en daarna aan Dorien en mij verteld dat hij het zekere voor het onzekere nam. Binnen een paar dagen had hij geregeld dat elke nacht tussen acht uur 's avonds en zes uur 's morgens een man van een beveiligingsbedrijf vier keer op steeds wisselende tijden, even om en in ons pand kijkt.
Afgelopen nacht werd Willem rond één uur wakker gebeld: er was een poging tot inbraak gedaan. Hij hoefde niet langs te komen, want de poging was verijdeld. De baas van het beveiligingsbedrijf zou om half negen langskomen en verdere details geven. Dat was dus de man die al bij Willem zat, Vincent de Bruijn. Hij is een ex-politierechercheur. Hij vertelde hoe het gegaan was.
"Die man van ons doet zijn ronde op een mountainbike. In jullie geval komt hij vanuit het Vondelpark en neemt de achteringang om naar binnen te gaan. Zoals afgesproken loopt hij het hele pand door en gaat langs dezelfde weg weer naar buiten. Vannacht was hij op de eerste verdieping toen hij op de begane grond, aan de zijkant glasgerinkel hoorde. Hij was er in no time en zag een man die net probeerde door het raam naar binnen te klimmen. Die man zag hem ook en ging er vandoor. Mijn mannetje rende naar de voordeur. Hij zag een donkerblauwe Volkswagen Passat wegrijden en kon nog het kenteken noteren. Dat heeft hij meteen aan de politie doorgegeven."
"Mooi werk", vond Dorien.
"Inderdaad, mooi werk, maar toen begon het merkwaardig te worden", zei Vincent. "Mijn mensen hebben allemaal zo'n scanner bij zich waarop je het radioverkeer van de politie kunt afluisteren. Dat deed mijn man dus ook. Hij hoorde dus op een gegeven moment dat die Volkswagen gespot was. Mooi zo, zou je denken. Maar even later hoorde hij dat de politieauto die de Volkswagen volgde zijn actie moest afbreken."
"Hoezo?" vroeg ik. "Was er een veel belangrijker opdracht?"
"Nee, dat wil zeggen, dat zou natuurlijk kunnen. Een wilde schietpartij kan voorrang krijgen boven een verijdelde inbraak, maar 'afbreken' kan ook betekenen: jongens, jullie volgen een auto die jullie niet hoeven te volgen. Zeg maar een officiële auto, een dienstauto. Dat mag je toch merkwaardig noemen, hè?"
Dorien, Willem en ik keken elkaar eens aan. We dachten alle drie hetzelfde.
"Nu vraag ik me natuurlijk af", ging Vincent door, "waarom een keurig net softwarebedrijf op een ongebruikelijk tijdstip van officiële zijde bezoek krijgt, dat op een ongebruikelijke manier naar binnen wil komen."
Dorien en Willem keken nu naar mij.
"Het zit zo", begon ik. Ik vertelde in zo weinig mogelijk woorden wat er volgens mij aan de hand was. Vincent luisterde alleen maar. Toen ik klaar was vroeg hij of ik voor hem ook de teksten van Rune kon printen. Dat ging ik meteen doen. Hij nam ze zonder commentaar in ontvangst en stopte ze zonder ze te lezen in zijn tas. Dorien had hem intussen verteld hoe hij op mijn blog kon komen.
"Sorry", zei Vincent. "Ik heb nog een andere afspraak waar ik niet onderuit kan. Ik zal alles in het weekend bestuderen. Ik zal kijken of ik iets los kan krijgen van vroegere collega's. Schikt het als ik maandagochtend om een uur of tien weer langs kom?"
Dat schikte. Willem liep zelf met Vincent naar de buitendeur.
"Het moet niet veel doller worden", zei Dorien. "Wat denken ze hier nou te kunnen vinden?"
"Het kan ook pure intimidatie zijn", dacht Willem. "Ze willen Ivar laten merken dat hij ook op zijn werk in de gaten gehouden wordt. Zoiets. Ze hebben al laten zien dat hij niet ongemerkt kan gaan squashen. Dorien, wil je even iedereen vragen nu hierheen te komen, dan weten ze ook van de hoed en de rand."
Een half uurtje later wist iedereen net zo veel als wij en kon er verder gespeculeerd worden, wat de rest van de dag volop gebeurde. Toen Dorien en ik ook weer naar ons eigen hok gingen vroeg Willem of Dorien iemand wilde regelen die vandaag nog een nieuwe ruit kon inzetten. Ze keek op haar horloge. "Die is er over een kwartier als het goed is." Een enkele keer kan ze zelfs Willem nog verbazen.

•••••

Ik bedoel het natuurlijk niet letterlijk zo, maar ik vond het niet heel erg dat de aandacht een beetje van me werd afgeleid. De aandacht die ik kreeg was toch al ruim voldoende. Ik heb mijn best gedaan mijn aandacht zo eerlijk mogelijk te verdelen, maar sommige mensen kregen toch wat meer dan andere. Om zijn reputatie onder de 'jongens' op peil te houden speelde Willem zijn rol van grote charmeur en ik vond het wel leuk mee te spelen. Flirten heb ik altijd leuk gevonden. Ivar stond het vanaf een afstandje geamuseerd te bekijken. Ik had hem nog niet eerder in een wat groter gezelschap meegemaakt. Dit was voor ons ook weer een nieuwigheid. Hij is gelukkig niet zo'n type dat er voortdurend bij moet zijn als zijn vrouw met een andere man aan de praat is. Eigenlijk zijn we in die kroeg maar weinig in elkaars buurt geweest en hebben we maar weinig met elkaar gepraat. Hij stond een beetje van een afstand de anderen te observeren, al praatte hij ook wel met deze of gene.

•••••

Deze of gene kwam vertellen, onder andere, wat hij van Annemiek vond. In zo'n situatie verwacht je niet dat iemand komt met: "Man, uit welke goot heb je dat mens in 's hemelsmaan opgevist?" Ik had de indruk dat de meeste opmerkingen redelijk eerlijk waren. Ik ga ze hier niet allemaal herhalen, want dan gaat ze maar buiten haar schoenen lopen. Dat kleine beetje bescheidenheid dat nog in haar zit wil ik er wil in laten. Ik heb trouwens niet voortdurend op een afstand van Annemiek ge­staan. Ellen liep druk rond te fotograferen en wilde op een gegeven moment een foto van ons tweeën, omdat we qua lengte zo aardig bij elkaar afsteken.

•••••

Met de twee andere vrouwen in het gezelschap heb ik ook wat langer gepraat dan met de mannen. Ellen heeft ook haar 'allochtonenprobleem'. "Ik wou dat de ouders van mijn vriendin net zo makkelijk waren als die van die vriend van Ivar. We zien elkaar zoveel mogelijk, maar ze durft nog steeds niet aan haar ouders te vertellen wat onze relatie precies is. Ik weet niet of ik het op deze manier nog heel lang kan volhouden. Het hoeft van mij niet zo traditioneel huisje, beestje, boompje, maar ik wil wel vaker dan hooguit één keer in de week met haar eten en vaker samen met haar wakker worden. Elke dag bijvoorbeeld."
Ik had een idee. "Als jullie tweeën en Arqam en Duhkha nou eens bij ons langs komen. Die twee jongens weten heel wat beter dan Ivar, jij en ik waar jullie, met name Hasna, het over hebben. Vooral Duhkha heeft een behoorlijke stap moeten doen. Natuurlijk hebben mannen het altijd makkelijker dan vrouwen, maar toch."
"Zeg dat", zei Ellen, met een wrang lachje. "Heb jij ooit gehoord dat een man slachtoffer is ge­worden van eerwraak?"
Ze gaat in ieder geval met Hasna over mijn voorstel praten.

•••••

Rond negen uur waren de meeste collega's vertrokken. Alleen Willem, Dorien en Ellen waren er nog. Er waren voldoende hapjes geweest om geen honger te krijgen en net teveel om nog echt te gaan eten. We besloten tot 'one for the road' en zo nodig thuis nog een hapje te nemen.
Annemiek vond het een geslaagde borrel, gelukkig geen formeel gedoe. "Ik was nog even bang", zei ze tegen Willem, "dat je een toespraakje zou houden. 'Welkom bij de club' en zo."
"Ik kijk wel uit! Je komt toch niet bij ons werken? Ze hoefden alleen maar je gezicht te leren kennen, voor het geval je Ivar een keer komt afhalen. Nou, dat kennen ze nu en .... Nee, ik ga geen flauwe opmerkingen maken. Dames", zei hij tegen Ellen en Dorien, "ik zal weer eens aardig zijn en jullie met mijn taxi thuisbrengen. Ivar, als je toch naar de bar gaat, om af te rekenen ..."
Wij zijn naar huis gewandeld.

Rustig 20/9/2008 9.33 uur

We gaan er een heel rustig weekend van maken. Vandaag gaan we alleen de deur uit om boodschappen te doen. Ik ga de boekenkast van Annemiek uitbreiden om mijn boeken daarbij te zetten. We houden ze wel gescheiden. De cd's zetten we gewoon door elkaar, gesorteerd op genre of componist. Dat gaat Annemiek doen.
We gaan niet terugkijken op gisteren. We gaan vooruitkijken naar morgen. Dat zal ook niet veel inspanning kosten. Het belangrijkste zal zijn het samenstellen van het diner dat we Karlien en Herbert kunnen voorzetten. Ik zal mijn culinaire vaardigheden (proberen te) tonen. Je moet je aanstaande schoonouders gunstig stemmen en ik ben benieuwd naar Herberts ervaringen in het Amsterdamse Bos.
Het zou best eens zo kunnen zijn dat ik voor het eerst sinds - ik heb het even opgezocht - 3 augustus vanavond niets aan dit blog toevoeg. En mocht je morgenochtend de altijd inspirerende teksten van Annemiek missen, dan kan dat maar één ding betekenen: we zijn lekker lang in bed gebleven.

Gewoon 21/9/2008 22.17 uur

Omdat ik al twee keer mijn ochtendbeurt heb overgeslagen mocht (Wat heet? Moest!) ik vanavond aan de bak. Oplettende lezertjes zullen nu de (te) snelle conclusie trekken dat we vanochtend lang in bed zijn gebleven. Nee!
Tegen half acht werd ik wakker en zag dat we als cadeautje nog een mooie dag kregen. Ik trok Ivars dekbed van hem af en sleurde hem onder de douche. Daar heb ik hem rustig uitgelegd dat ik met zijn testosteronspiegel niets te maken had en dat er nog veel meer leuke dingen in het leven waren. Hij mocht kiezen: door de nog rustige stad wandelen of fietsen. Hij koos voor de fiets en ik liet hem zijn eigen willekeurige route bepalen.
Drukte hoort bij Amsterdam, maar als je op zondagochtend nog vóór half negen de stad ingaat is die op een heel andere manier mooi. Pas toen we goed en wel in de stad waren realiseerden we ons dat het ook nog eens de autovrije zondag was. Van mij mogen ze Amsterdam binnen de Singelgracht continu vrij maken van onnodige auto's.
Ivars onderbewuste voerde ons via een kronkelroute door de Jordaan naar de Westelijke Eilanden en vandaar naar de Oostelijke Eilanden, Hoogte Kadijk, Entrepotdok, Oude Schans, Nieuwmarkt en de Walletjes naar de Dam, waar we op het terras bij de Nieuwe Kerk cappuccini en tosti namen. Het was intussen al een stuk drukker geworden. Langs de bouwputten van de Noord-Zuidlijn zijn we richting Oud-Zuid gefietst, waar we nog wat fraaie staaltjes Amsterdamse School (opnieuw) bewonderd hebben.
Ivar had ruim de tijd om alles wat hij tot maaltijd wilde maken vast schoon te maken, te schillen, te snijden, te marineren enzovoort, zodat hij toen mijn ouders er waren niet de meeste tijd in de keuken hoefde door te brengen, maar kon meeborrelen en -praten. Daar valt niets bijzonders over te melden: gewoon dochter en schoonzoon die met (schoon)ouders praten over wat hun in het dagelijks leven beroert en dat plezierig vinden.
Het hele weekend was zo: gewoon. Paps en mams gingen om half tien weg. Ivar wil per se nog even kijken naar 'Try before you die' bij BNN, omdat ene Filemon en Sander elkaar daarin gaan tongzoenen. Als je dat niet gedaan hebt schijn je niet rustig dood te kunnen gaan. Dat schijnt Nicolette te hebben met 'Cheese rolling'. Ik wil niet eens weten wat dat is. Ik ga vast naar bed en wacht wel af of Ivar nog iets bijgeleerd heeft over tongzoenen.

Ramen 22/9/2008 22.42 uur

Vincent was er vanochtend even na tienen. Hij was eerlijk: "Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Wat ik nog te weten ben gekomen is dat die Volkswagen geen auto van de Amsterdamse politie was. Meer wilde of kon mijn zegsman niet vertellen. Ik voel me hier niet lekker bij. Ik moet aan de continuïteit van mijn bedrijf denken. Het betrappen van 'agenten' past daar niet in."
"Je wilt van deze klus af", zei Willem. "Daar kan ik me iets bij voorstellen."
"Dat klopt. Ik zal nooit kunnen aantonen wie geprobeerd heeft hier in te breken en waarom. Dat zal aan alle kanten ontkend worden en er zal ook geen spoor van te vinden zijn. Ik kan je een ander goed beveiligingsbedrijf aanraden. Zeg niet dat je van mij komt en ik zal hun niets vertellen. Dit pand is in het algemeen prima beveiligd tegen inbraak. Je weet inmiddels wat nog een zwak punt is: de ramen. De volgende keer komen ze zonder glasgerinkel binnen, tenzij je iets aan die ramen laat doen."
Veel meer viel er niet te zeggen. We stonden er weer alleen voor.
Willem nam het luchtig op: "In het kader van energiebesparing heb ik toch al eens overwogen om overal dubbel glas aan te laten brengen. Daar maken we dan iets steviger glas van. Wat vind je, partner?"
Partner vond het een uitstekend idee. Hij bracht het zelfs bij zijn andere partner ter sprake, want haar huis heeft ook nog steeds enkel glas. Die maakte er ook een grap van: "Ja, en als die global warming doorgaat, kunnen we over een paar jaar gaan nadenken over airconditioning. Weet je hoeveel energie dat kost?" Los van de grap vindt ze het wel een goed idee.
Minder leuk in de huidige omstandigheden is dat ik donderdagochtend om tien voor half elf van Schiphol naar Berlijn vlieg en vrijdagavond om tien voor tien weer terug ben op Schiphol. Een klant uit Berlijn belde vanmiddag dat zijn hele administratieve systeem kuren vertoonde. De leverancier van de hardware had hem verteld dat er met die hardware niets aan de hand was, dus ... De man die ik aan de lijn had was niet in staat mij uit te leggen wat er mis dreigde te gaan.
Het zal nog wel vaker voorkomen dat ik een nachtje van huis ben. Dat zal Annemiek ook wel eens zijn. Ze gaat in ieder geval in oktober twee dagen naar de Buchmesse in Frankfurt. Ze gaat ook één keer per jaar, in het voorjaar, met haar vader een paar dagen naar een of andere stad in het buitenland. Dat hoorde ik gisteren. We kunnen daar allebei prima mee leven. Alleen nu komt het niet echt goed uit. Ik ga me daar in Berlijn toch voortdurend zitten afvragen of hier alles wel goed gaat.
Volgens Annemiek hoef ik me geen zorgen te maken. 'Ze' hebben inmiddels hun punt wel gemaakt en kunnen constateren dat we nog steeds niet onder de indruk zijn. Ze kan zich niet voorstellen dat ze nog verder zullen gaan en haar echt fysiek iets zullen aandoen. "Bovendien", zei ze, "kunnen ze hier echt niet geluidloos binnenkomen en heb ik altijd een telefoon bij de hand om 112 te bellen."
"Ze kunnen al binnen zijn als jij thuiskomt. Of de politiewagen die hier heen komt krijgt de opdracht om af te breken."
Daar moest ze toch even over nadenken. "Dan doe jij woensdag voor een paar dagen boodschappen en ga ik donderdag en vrijdag thuiswerken. Hoef ik in ieder geval de deur niet uit. Voorlopig lig ik nog drie nachten achter jouw brede rug. O nee, jij ligt achter mijn slanke rug. Nou ja, dichtbij genoeg om mij te verdedigen. En we hebben nog twee dagen om een goed plan te maken."
Doe ik nou stom om hier wereldkundig te maken dat ik twee dagen en een nacht weg ben? Volgens mij weten ze toch al dat er voor mij een vliegreis naar en een hotel in Berlijn is geboekt.

CD 23/9/2008 7.17 uur

Ik kan niet al weer verstek laten gaan. Eerlijk gezegd zie ik er wel een klein beetje tegenop dat Ivar een nacht weg is en niet omdat ik dan alleen in bed lig. Dat is al eens eerder gebeurd. Tot die nacht in Maastricht heb ik alle nachten dit jaar alleen geslapen en goed geslapen.
Gisteravond ben ik niet acuut in slaap gevallen. Ik heb niet liggen piekeren, maar gewoon liggen nadenken. Het is natuurlijk leuk dat Ivar zo bezorgd is, maar het vervelende is dat hij ook nog gelijk heeft. Ze zijn hier al eens binnen geweest. Ik geloof echt niet dat ze hier camera's hebben opgehangen, maar van mogelijke microfoontjes ben ik niet zo zeker. Het gaat ze niet zo zeer om wat wij tegen elkaar zeggen, maar wat wij met anderen bepraten. Voor het geval het allemaal niet duidelijk is overgekomen: afgelopen zondag hebben we mijn ouders ook laten lezen wat Rune allemaal te berde heeft gebracht. Ivar had dat, voorzichtig als hij is, nog niet hier verteld, maar ik heb hem er gisteravond van overtuigd dat we dat best konden doen. De kring van mensen die op de hoogte is wordt steeds groter. Maar dan zeggen 'ze' toch dat iedereen wel een rare tekst kan schrijven en zeggen dat die tekst in een weblog stond? Ja, dat kan. Maar Ivar heeft meer gedaan. Als die teksten van Rune op het scherm stonden heeft hij op 'PrtSc' gedrukt en vervolgens in 'Paint' op 'plakken'. Dat levert mooie plaatjes op, die je vervolgens kunt opslaan. Die plaatjes staan op de harde schijf van twee pc's, een laptop en een usb-stick. O ja, die staan ook op een cd, maar waar die cd nou is? Dat heeft Ivar zelfs mij niet verteld. In ieder geval niet hier in huis en niet op zijn werk. Het is ook niet zoiets dramatisch wat je wel in thrillers leest: "Als er iets met mij gebeurt wordt die cd openbaar gemaakt." Dat ding ligt nu ergens rustig te wachten tot Ivar hem weer komt oppikken.
"Maar stel", zei ik, "dat er iets met jou gebeurt?"
Daar moesten we geen van tweeën aan denken, maar Ivar, mijn slimme lief, had daarover nagedacht: "Dan komt die cd vanzelf naar je toe."
Nee, ik weet niet wat hij bedacht heeft, dus kom me het niet vragen. En ik ga donderdag en vrijdag thuis werken.



'Ivars' ex zei: 23/9/2008 14.56 uur
Ivar, heb je die pre-paid nog?



Rajib zei: 23/9/2008 15:42 uur
Is die Ivar van jou zo slim? Welke slimme man laat zijn vrouw nou twee dagen helemaal alleen. Nou ja, je bent natuurlijk zijn vrouw niet. Je bent niet meer dan het vrouwtje dat hij 's avonds in zijn bed wil vinden. O nee, zit ik weer verkeerd. Het is jouw bed. Hij is alleen maar bij je ingetrokken. Hij kookt voor je en in ruil daarvoor bied jij dagelijks jezelf aan. In de heersende opvattingen van dit zogenaamd christelijke land is dat dan een goede relatie. Ik kan daar misselijk van worden! Het wordt hoog tijd dat er wat verandert in die opvattingen.


Verkocht 23/9/2008 22.50 uur

Wie had dat nou durven denken? El Creepo is back in town! En nog steeds volledig gebiologeerd door mobiel telefoonverkeer. Goed, daar gaat ie weer. Ja, ik heb dat ding nog. Nee, ik zet hem niet aan. Het is je toch niet ontgaan dat een aantal andere mensen net zo hard om jou gelachen heeft als wij? Als je ons wat te zeggen hebt, schrijft dat dan als reactie in dit blog. Wat je over dat mobiele ding ook zou zeggen, zouden we toch woordelijk hier weergeven. Maar we kunnen natuurlijk altijd iets over het hoofd zien. Je hebt je eigen teksten helemaal zelf in de hand. Zet hem op!
En ons zedeloos gedrag werd ook Rajib weer eens te veel. Eigenlijk zijn de gastarbeiders, zoals ze toen nog genoemd werden, veel te laat gekomen. Ze hadden hier moeten komen toen iedereen nog netjes naar de kerk ging. Toen er vóór het huwelijk alleen voorzichtig gezoend mocht worden. Misschien mocht je ook af en toe een hand vasthouden. Dat weet ik niet zo goed. In ieder geval moest je van de rest afblijven. Als ze toen waren gekomen hadden ze gelijk met ons kunnen opgaan in al die nieuwe ontwikkelingen. Natuurlijk deden de jongens en meisjes in de tijd van mijn ouders en grootouders ook wel eens dingen die ze niet aan de dominee of meneer pastoor durfden te vertellen, maar ik durf zo maar te beweren dat ook in islamitische landen wel eens buiten de pot gepiest wordt. Lees de 'Verhalen van duizend en één nacht' er maar eens op na. Vreemd gaan is volgens mij ook geen typisch westerse gewoonte.
Bij het squashen zijn we vanavond tot het uiterste gegaan. Ik won de eerste set met 16 - 14. Arqam pakte de tweede met 9 - 7 en ook de derde met 12 - 10. Niet alleen daarom had hij recht op een pilsje van mij. Bij dat pilsje zei hij: "De makelaar had je willen bellen, maar ik zei dat ik het zelf wel zou vertellen. Ik had hem niet eerder verteld dat ik je kende." Hij vertelde dus dat hij, afgezien van de gebruikelijke ontbindende voorwaarden in het voorlopig koopcontract, zich met ingang van 1 november aanstaande de trotse eigenaar mag noemen van de flat die nu nog van mij is. Ik hoef ook niet meteen een opkoper in te schakelen want hij wil ook nog wel het een en ander van mijn meubelen en dingen in de keuken overnemen. Daarover zullen we het onderling wel eens worden.
Arqam was nieuwsgierig naar waar die cd wel zou kunnen zijn. Ik had het hem best kunnen vertellen, maar ik heb gezegd dat ik volgende week, los van de squashuitslag, de pilsjes na afloop voor mijn rekening zou nemen als hij er, door goed nadenken, zelf achter zou komen. Hij vond het een aardige uitdaging. Hij is nog even met mee gefietst voor de sleutels van de flat, zodat hij en Duhkha er vast het een en ander kunnen doen. Alles mag van mij, als mijn ouders er in de herfstvakantie maar redelijk comfortabel kunnen logeren.
Annemiek is nog steeds vastbesloten: de enige concessie die ze aan 'hun' doet is twee dagen thuiswerken. Ik kan het alleen maar met haar eens zijn dat er dan weinig kan gebeuren, afgezien van een mortieraanval. Ik heb met haar afgesproken dat ik maximaal tien keer per dag zal bellen.
Ja, dat is onzin. Ik zal haar donderdagavond een keer bellen en vrijdagochtend nog een keer. Ze komt me niet ophalen op Schiphol. Ze heeft me verzekerd dat ze vrijdag in haar meest verleidelijke outfit op me zal zitten wachten. "In der Beschränkung zeigt sich die Meisterin", heb ik haar gezegd.

Blozen 24/9/2008 7.18 uur

Wat er aan de hand is weet ik niet, maar het lijkt wel of de inspiratie mij in de ochtenden ontbreekt de afgelopen dagen. Met mij is er niets aan de hand. Ik ben uitgeslapen en ik voel me goed. In ons gezamenlijke leventje is de laatste dagen niets drastisch veranderd, eigenlijk niets veranderd. Dat El Creepo en Rajib weer eens een blijk van leven hebben gegeven is ook niet heel erg opmerkelijk. Die zouden eerder een inspiratiebron moeten zijn voor het uitdelen van katten, maar waarom zou ik aandacht aan hun besteden?
Over aandacht gesproken: we hebben al een week niets meer van Mirjam gehoord. Dat is geen verwijt in haar richting, want ik heb zelf ook geen moeite gedaan. Mirjam, als je dit leest: ik bel je in de loop van de dag met de vraag: heb je zin om donderdagavond bij me langs te komen? Een warme maaltijd en borrel vooraf zijn uiteraard inbegrepen. Het zal Ivar een rustig gevoel geven dat ik de hele avond 'politie' in huis heb. Los daarvan kan het gewoon weer een leuke avond wor­den. Ik heb het er hier niet over gehad, maar ik heb intussen ook wel wat aan die reünie gedaan. Ik heb er nog vier adressen bij gekregen. O.a. Henk komt zeker. Over 'rooie Henkie' hoef ik Mirjam niets te vertellen. Zij weet heel wat meer van hem dan ik. Zij heeft die bijnaam bedacht. Die bijnaam had niets te maken met zijn haar. Dat was, als ik het me goed herinner, vrij donker. Hij zag er goed uit, was DE basketballer van de school in onze tijd en zeer populair bij de meisjes. Maar vreemd genoeg was hij ook de meest blozende jongen/man die ik ooit ben tegengekomen. Het eerste wat hij deed als een meisje hem aansprak was blozen. Mirjam heeft me ooit in geuren en kleuren verteld hoe ze hem nog meer liet blozen dan gebruikelijk. Ik ga daar niet verder op in, want dan ben ik nog wel even bezig en zit iedereen dit met rooie oortjes te lezen. Ik denk dat Ivar intussen wel klaar is met de thee.



Mirjam zei: 24/9/2008 13:22 uur
Komt dat even mooi uit! Ik ben morgen de hele middag voor overleg in de Amsterdam. Ga er maar vanuit dat ik uiterlijk vijf uur voor de deur sta.
Ach ja, rooie Henkie. Ben benieuwd of hij nog steeds zo bloost. Dat zal best als ik her­inneringen met hem ga ophalen. Dan neem ik hem wel even apart. De anderen hoeven niet alles te weten.


Probleem 24/9/2008 23.01 uur

Het gaf me toch een gevoel van opluchting dat Mirjam hier morgen is. Wat mij betreft blijft ze ook slapen. Ben ik dan weer dat typische 'beschermende mannetje', dat denkt dat 'het vrouwtje' het in het haar eentje allemaal niet redt zonder mij? Annemiek heeft het 35 jaar zonder mij gered, dus de komende 35 jaar, of meer, zou ze het ook wel zonder mij kunnen redden. Maar toevallig heb ik haar ontmoet en ben ik van haar gaan houden. Mag ik dan een beetje bezorgd zijn? Als ik het in mijn kop zou halen de Mount Everest te beklimmen zou ze ook een beetje bezorgd zijn als ik aan de laatste 200 meter naar de top begon.
Ik zit trouwens met hetzelfde probleem als Annemiek: wat moet ik nou weer schrijven? Het karakter van dit weblog is nogal veranderd. Als uitlaatklep heb ik het niet meer nodig, althans niet voor persoonlijke gevoelens. Die kan ik nu rechtstreeks kwijt en ik krijg nog meteen respons ook.
Dit is nu vooral een verslag van wat de overheid ons aandoet. Die overheid kan ons nu voor de rechter slepen wegens smaad en ze zal het proces overtuigend winnen, want we kunnen niets bewijzen. Alle bewijzen zullen zorgvuldig uitgewist zijn. Ik heb, waarschijnlijk in een depressieve bui, alles verzonnen en later anderen, om te beginnen Annemiek, van mijn fantasieën kunnen overtuigen. En waarom is dat allemaal? Om mij te bewegen eraan mee te helpen aan te tonen dat andere brave burgers niet zo braaf zijn als ze voorgeven te zijn. Ze zoeken het zelf maar uit.

Apparaatje 25/9/2008 21.11 uur

Bloggen kun je overal vandaan. Als er maar een internetaansluiting is. Uiteraard heeft mijn hotel die.
Bij het ontwerpen en schrijven houd ik altijd rekening met 'Murphy's Law': "Whatever can go wrong will go wrong." Dat betekent in de eerste plaats dat ik de mogelijkheid dat het programma uit zichzelf fout kan gaan zoveel mogelijk voorkom. Dat lukt aardig. Vervolgens probeer ik te voorzien welke fouten de gebruikers kunnen maken en zo veel mogelijk 'sageguards' in te bouwen. Nu is het aantal mogelijke gebruikersfouten gelijk aan het aantal gebruikers maal X en mijn voorstellingsvermogen heeft zijn grenzen. Vanmiddag ben ik erachter gekomen dat een gebruiker een fout heeft gemaakt en welke. Het zal morgen niet al te veel tijd kosten die fout voor de toekomst uit te sluiten. Ik zal de lezers niet vervelen met de technische details.
Aan de bar van het hotel, waar ik voor het eten wat dronk, heb ik met Annemiek gebeld. Er werd opgenomen door Mirjam, want Annemiek was in de keuken bezig. "Ik heb je hint begrepen", zei ze.
"Ik ben me van geen hint bewust."
"Ik blijf slapen. Ik heb mijn katapult meegenomen en mijn nagels bijgevijld. Annemiek heeft haar paraplu voortdurend onder handbereik."
"En jullie hebben je al ruim een uur lang vrolijk gemaakt over een overbezorgd mannetje in Berlijn."
"Vraag dat maar aan je geliefde, die nu driftig pogingen doet mij de telefoon te ontfutselen. Het eerste wat ze zei toen ik binnenkwam was dat je nog steeds niet gebeld had."
"Ze liegt dat ze barst", zei Annemiek. "Ik had je pas rond elf uur verwacht. Maar intussen heb je aan je plicht voldaan. Dat is maar goed ook, want om elf uur kan ik waarschijnlijk toch weinig zinnigs meer zeggen met dat drankorgel in huis."
We praatten nog wat door over volstrekt onbelangrijke dingen, gewoon om aan de praat te blijven.
Na het eten keek ik naar mijn e-mail. Er was een mailtje van Dorien waar ik niet vrolijk van werd:
Dag Ivar,
Je 'vrienden' weten van geen ophouden. Vanochtend, ik zat bij Willem op de kamer, was een glazenwasser bezig. Die tikte op een gegeven moment op het raam. Ik deed het open en hij gaf me iets dat aan de buitenkant tegen het glas had gezeten, vlak bij een hoek. Als je niet beter wist, zou je van een afstandje gedacht hebben dat een vlieg zich te pletter had gevlogen. Het was alleen geen vlieg, maar iets kunstmatigs. Willem vertrouwde het voor geen cent en heeft De Bruijn gebeld. Die heeft vanmiddag een mannetje gestuurd die alles weet wat er te weten valt over apparaatjes waarmee je kunt spioneren. Hij wist het meteen: het is een zeer gevoelige sensor die trillingen doorgeeft, ook stemtrillingen. Die trillingen worden doorgestuurd naar een zeer gevoelige microfoon op afstand. Je begrijpt het al: het was de bedoelingen gesprekken in Willems kamer af te luisteren. Volgens die deskundige zat er nog zo weinig aanslag op dat apparaatje dat het er zeer recent moet zijn aangebracht. Waarschijnlijk was die inbraak bedoeld om ergens intern afluisterapparatuur aan te brengen. Omdat dat niet lukte, hebben ze het maar aan de buitenkant gedaan.
Zo, je bent weer helemaal op de hoogte. Kun je je voor de rest van de avond zielig voelen en jezelf in slaap huilen omdat je zo vreselijk alleen bent. Bedenk maar dat je een heel weekend hebt om alles in te halen.
Tot maandag,
Dorien.
Wat denken ze nou in godsnaam te weten te komen? Het enige wat ze niet wisten was de inschakeling van dat veiligheidsbedrijf. Dankzij een attente glazenwasser hebben ze ons weer wat alerter gemaakt. Ik denk er hard over De Bruijn te vragen diezelfde 'apparaatjesdeskundige' onze woning van boven tot onder te laten onderzoeken. Voor zover ik weet hebben we nooit iets gezegd wat ze niet kunnen of mogen weten. Maar het gaat ze gewoon geen moer aan wat Annemiek en ik in de persoonlijke sfeer tegen elkaar zeggen.
Voor alle zekerheid zal ik ook mijn flat nog laten onderzoeken. Het lijkt me niet aardig om Arqam en Duhkha met dat soort dingen op te zadelen. Die kun je rustig tot 'verborgen gebreken' rekenen.



Arqam zei: 25/9/2008 22:23 uur
Bedankt, Ivar! Ik zou het echt heel vervelend vinden als mijn staatsondermijnende activiteiten buiten mijn eigen kleine kringetje bekend werden. Misschien moeten we ook maar eens ergens anders gaan squashen, want inmiddels hangen de kleedkamer en bar daar ook al vol microfoons. Het zou me niet verbazen als de man achter de bar daar op dinsdagavond een undercoveragent is. Kun je je herinneren dat hij laatst vroeg waarom ik altijd een pistool bij me had? Volgens mij geloofde hij niet echt dat ik jou moest beveiligen tegen je stalkende ex-echtgenote.


Onderzoek 26/9/2008 8.22 uur

Mirjam is net vertrokken. Niet met een houten hoofd, want we zijn erin geslaagd het redelijk rustig te houden gisteravond. Wat Ivar over dat apparaatje schreef heb ik gisteravond samen met Mirjam gelezen. Ik had er helemaal niet bij stil gestaan dat hij ook vanuit Berlijn wat zou kunnen schrijven en was van plan zelf wat te schrijven, voor het naar bed gaan. Mirjam kwam erbij zitten. "Misschien schrijf ik wel heet van de naald een reactie", zei ze.
We hebben geen van beiden wat geschreven. We hebben er wel nog over doorgepraat. Dat hadden we natuurlijk eerder op de avond al gedaan. Ik had de indruk dat Mirjam zich bijna schuldig voelde dat ze zo weinig voor ons had kunnen doen en dat het zelfs nog steeds doorging. "In mijn functie heb je een soort vertrouwenspositie", zei ze. "Mensen moeten weten dat ze altijd vrijuit tegen me kunnen praten. Dat betekent ook dat ik ze niet om privéredenen, om jullie te helpen, onder druk kan zetten. Ik kan ze, quasi langs mijn neus weg, wat vragen, maar meer ook niet. Als ik de indruk heb, en dat had ik een keer, dat iemand niet het achterste van zijn tong laat zien, kan ik niet keihard gaan doorvragen. Dan gaan zij zich afvragen waar ik precies mee bezig ben. Begrijp je dat een beetje?"
Ik zei dat ik het helemaal begreep en dat meende ik ook. Ze moet niet voor ons een positie die zij leuk vindt op het spel gaan zetten. We hebben wel zitten lachen om de reactie van Arqam. Je zou kunnen zeggen dat hij nog beste reageert door dat stel belachelijk te maken.
Zo meteen ga ik Dorien bellen voor het telefoonnummer van De Bruijn. Ik ga een afspraak met hem maken voor het onderzoek van mijn huis en Ivars flat.

Aanvulling (13.21 uur)

Het was aangenaam weer voor een fietstochtje tijdens mijn lunchpauze. (Ik zou de deur niet uitgaan, maar je moet af en toe een beetje risico durven nemen.) Ik ben even naar Ivars flat gefietst. Daar lag nog steeds dat mobieltje dat El Creepo ons cadeau gedaan had. Ik heb een kopje koffie gedronken bij de Brasserie 1e Klas in het Centraal Station. Dat mobieltje ligt nu in een van de afvalbakken op spoor 2. Waarom dat ineens?
Vanochtend heb ik met De Bruijn gebeld. Zijn mannetje komt a.s. maandag langs. Ik ga nog een dagje thuis werken. De Bruijn kwam uit zichzelf met een verrassende mededeling. Hij volgt ons blog nog steeds, gewoon uit belangstelling. "Dat had ik jullie wel eens eerder mogen vertellen", zei hij, "maar dat mobieltje kan een afluisterapparaat op zichzelf zijn. Ook al is dat ding niet in gebruik, de microfoon erin kan wel trillingen, gesprekken dus, opvangen en doorsturen."
De laatste tijd was er weinig om door te sturen en het kan best zijn dat de accu zo langzamerhand leeg was, maar voor alle zekerheid leek het me raadzaam dat ding voor goed te dumpen.
Nog een uur of negen, dan is mijn sterke beschermer weer thuis. Hij zal in dat vliegtuig wel iets oneetbaars hebben gekregen, dus ik zal kijken of ik nog een lekker snackje voor hem in elkaar kan zetten.



Ivar Lundgren zei: 26/9/2008 17:15 uur
Doe geen moeite, lieve Annemiek. Ik heb nog ruim de tijd iets echts te eten voor ik in het vliegtuig stap. Je kunt je tijd beter besteden aan het nadenken over je outfit. Zie mijn blog van 23/9.
Zou El Creepo inmiddels alle afvalbakken op spoor 2 al hebben nagesnuffeld?


Spulletjes 26/9/2008 23.47 uur

De hele terugreis verliep vlekkeloos. Het vliegtuig landde een paar minuten te vroeg. Ik had alleen handbagage, dus hoefde nergens op te wachten. De trein naar Amsterdam-Zuid stond op het punt van vertrekken en tram 5 kwam aanrijden toen ik op dat perron aankwam. Ik was, kortom, nog net vóór half elf thuis.
De outfit van Annemiek gaat niemand wat aan. Ik volsta met de mededeling dat ze er zeer aantrekkelijk uitzag. En ja, we waren gewoon op z'n Boeketreeks' blij elkaar weer te zien, te horen en te voelen en dat hebben we uitgebreid laten blijken. Daarna zijn we ook nog serieus geweest.
En waar hadden we het over? Precies! We hebben samen zitten googelen op 'beveiliging' en 'apparatuur'. Als je even doorzoekt gaat er een wereld voor je open. 'Ze' kunnen misschien apparaatjes aanbrengen om ons te beloeren en beluisteren, maar wij kunnen apparaatjes laten aanbrengen die het hun heel lastig kunnen maken om binnen te komen zonder dat er toeters beginnen te loeien en/of bellen gaan rinkelen. We kunnen het ook nog zo regelen dat er tegelijkertijd, als wij niet thuis zijn, een sms'je naar ons gestuurd wordt, zodat wij 112 kunnen bellen om te vragen of ze even langs willen gaan. Ik stuur morgen nog een mailtje naar De Bruijn met de vraag of hij daar ook eens over wil nadenken. Dat wil hij vast wel, want het zijn geen goedkope spulletjes, maar dan hoeft Annemiek zich geen zorgen over mij te maken als ze binnenkort over de Frankfurter Buchmesse loopt. Het blijft alleen enigszins merkwaardig dat wij over dit soort maatregelen en investeringen moeten nadenken niet omdat wij ons overgrote zorgen maken over de mogelijkheid van aandacht van de al of niet geor­ganiseerde misdaad.
Annemiek zit momenteel naar 'De aanslag' op Nederland 2 te kijken. Toen was het duidelijk wat je van 'de overheid' mocht verwachten. Ik durf niet te beweren dat ik me in zo'n situatie net zo 'opstandig' had gedragen als nu. Toen had je nog geen ICT-ers als ik die kaartenbakken overbodig maakte. Maar een kaartenbak kon niet crashen. Er raakte wel eens een kaart zoek. Nu zijn soms hele bestanden zoek. "Sorry, meneer, de computer is down." Iemand heeft wel eens geroepen: "De computer is van hulpmiddel tot excuus geworden." De kaartenbak was nooit down.
Zit ik hier nou mijn eigen beroep af te kraken? Nee, natuurlijk niet. De hulpmiddelen die we gebruiken worden steeds geavanceerder, maar het zijn nog altijd dezelfde mensen die de hulpmiddelen gebruiken. Je kunt nu je hele archief op een usb-stick in je broekzak meenemen en in een taxi uit die broekzak laten vallen. Wat deed je nou precies verkeerd?
Ik ga ook nog maar een stukje film kijken.

Vertrouwen 27/9/2008 23.17 uur

Tja, de film was vannacht pas om kwart voor twee afgelopen, dus dat werd uitslapen vanochtend. Bij het boodschappen doen bleek het weer zo mooi te zijn als verwacht werd, prima dus om weer of nog eens een lekker eindje te fietsen door het Waterland. Het was zo'n beetje dezelfde route, zei Ivar, die hij fietste toen hij voor de eerste keer merkte dat er aandacht voor hem was.
Bij het pannenkoeken eten in Broek in Waterland hadden we het er ook nog over.
"Waar lag dat mobieltje eigenlijk?" vroeg Ivar.
"Op dat lage tafeltje naast de bank."
"Dus als Arqam en Duhkha daar geweest zijn, kunnen ze alles afgeluisterd hebben."
"Ja, dan weten ze nu precies waar zij de driezitsbank willen zetten en dat jij er totaal geen idee van hebt hoe je een kamer een beetje gezellig kunt inrichten. Daar hebben ze trouwens volledig gelijk in."
Dat liet Ivar uiteraard niet op zich zitten. "En wie heeft ervoor gezorgd dat die kamer aanzienlijk werd opgefleurd, door op diezelfde driezitsbank een aantrekkelijke vrouw te doen plaatsnemen?"
Ik heb hem maar in die waan gelaten.
Bij het kijken naar 'Kassa' had ik een aha-erlebnis. Daarin was namelijk de Ombudsman te gast. "Zouden we die niet kunnen inschakelen?" vroeg ik.
Ivar was pessimistisch. "In de eerste plaats is het voor buitenstaanders een verhaal dat zo bij elkaar gefantaseerd kan zijn en als het al waar is allerlei verklaringen kan hebben. Die Ombudsman is ook afhankelijk van de gegevens die hem verschaft worden. Je weet net zo goed als ik dat er niet een net dossier is dat ze even voor meneer Brenninkmeijer uit het archief zullen halen."
Dat punt was voor Ivar. Als het nog een tijdje zo doorgaat, zitten we in net zo'n situatie als Jozef K. uit 'Het proces' van Kafka. We hebben niets gedaan, maar we worden wel voortdurend achtervolgd.
"Dat is het punt juist", zei Ivar, "Ik doe niet wat zij willen dat ik doe."
We hadden afgesproken dat ik vanavond het blog zou schrijven. We hebben ook afgesproken wat ik zou schrijven. Voor alle zekerheid zeg ik nog maar even dat als je dit leest Ivar het eerder gelezen heeft en gezegd heeft dat ik op de knop 'Bericht publiceren' mocht klikken.
'Ze' weten dat Ivar Arqam puur bij toeval heeft ontmoet. Ze hebben hun uiterste best gedaan Ivar ervan te overtuigen dat Arqam en Farah en Duhkha deel uitmaken van een groep, een cel of hoe je dat ook noemt, die een terreuraanslag voorbereidt in Nederland. Die lieve Farah was niet alleen in Marokko om familie te bezoeken, maar ook, nee: vooral, om verdere contacten te leggen met medeplegers van die komende aanslag. Ivars rol zou moeten zijn het vertrouwen te winnen van Arqam. Die zou dan wellicht dingen loslaten waaruit 'zij' de nodige conclusies zouden kunnen trekken. Die zou Ivar dan met dat mobieltje aan El Creepo moeten doorgeven. Er werd zelfs aan getwijfeld of Duhkha wel in het AMC opgenomen was geweest. Dat lijkt me makkelijk te controleren. Of zit daar een cel van allochtone artsen en verpleegkundigen die een fakepatiënt hebben ingeschreven, behandeld en uitgeschreven en een rekening naar de verzekeraar hebben gestuurd?
Zal ik jullie wat vertellen, jongens? Wij zijn gewone mensen en wij gaan met gewone mensen om. Daarbij vertrouwen wij op ons eigen oordeel, dat gebaseerd is op ervaringen en gevoelens. Wij vertrouwen mensen totdat ons zonneklaar duidelijk is dat dat vertrouwen onterecht is. Is dat naïef? Vast wel. Maar het maakt het leven wel een stuk aangenamer dan voortdurend om je heen kijken.

Gewoon 29/9/2008 7.25 uur

Is er iemand ongerust geworden? Zondagochtend was er niks van mij te lezen. OK, kan gebeuren. Maar zondagavond was er ook niets van Ivar te lezen. Trouwe lezers zouden kunnen gaan denken dat 'ze' hebben toegeslagen. Als dat zo was zou je dit niet lezen.
Er gebeuren ook gewone dingen in ons leven. Gistermorgen ging even na half acht de telefoon. Eerst moest ik Ivar gerust stellen: "Dat is mijn moeder, weet je wel." Toch was ik ook wel een beetje geschrokken. Zo vroeg bellen doet ze nooit in het weekend. Ze had wel een goede reden om te bellen: met een kop koffie in haar hand was ze op weg van de keuken naar de kamer over een drempel gestruikeld. Opstaan ging, maar op haar rechterbeen staan was heel pijnlijk. Ze was naar de telefoon gehinkeld, vervolgens naar de bank en of we even konden komen. Natuurlijk konden we dat, met een taxi. Met die zelfde taxi gingen we naar de Eerste Hulp van het Amstelland ziekenhuis. Zelfs op dat tijdstip waren we niet de enige bezoekers, maar om een uur of tien waren de resultaten van de röntgenfoto's bekend. Gelukkig was er niets gebroken, maar de linkerenkel was behoorlijk gekneusd, of zoiets. Die werd flink ingetapet en daarna konden we weer naar huis.
We zijn dus de hele zondag gebleven. Mijn moeder en ik kunnen dagen achter elkaar doorkletsen dus ik kwam de dag wel door. Ivar praatte van tijd tot tijd wel mee, maar hij heeft zich vooral beziggehouden met mij te zien opgroeien. Dat wil zeggen: hij heeft wel zo'n beetje alle foto's gezien die mijn ouders van mij gemaakt hebben en dat zijn er nogal wat. Toen mijn moeder vroeg of hij ook de video's wilde zien, was hij natuurlijk helemaal niet meer te houden.
Mijn vader is met video begonnen toen ik vijftien was. De eerste beelden die hij de moeite van het bewaren waard vond, waren van mij op het strand bij Zandvoort. De opmerkingen die Ivar daarover maakte waren bepaald vleiend te noemen.
Mijn vader kwam gisteravond ook nog langs. Hij was het weekend bij vrienden in Ohé en Laak geweest. Hij heeft niet tussen twee plaatsen heen en weer gependeld. Ohé en Laak is één dorp, een gat eigenlijk, in Limburg. In ieder geval zal mijn vader zolang dat nodig is de mantelzorg op zich nemen. Veel zorgen hoeven we ons dus niet te maken.
We zijn gewoon met de bus naar huis gegaan. Het was eigenlijk zo'n gewone dag, die in elke familie kan voorkomen, dat pas toen we naar bed gingen Ivar aan bloggen dacht. Ik vond dat niet zo nodig en leidde hem af met het voorstel alle video's waar ik op sta te kopiëren. Dat vond hij een geweldig idee, waarna hij nog wat vleiende opmerkingen maakte.

Nederlanders 30/9/2008 22.23 uur

Dat mannetje van De Bruijn is vanmiddag geweest. Alle technische bijzonderheden zijn Annemiek wat ontgaan (dat zou bij mij ook het geval geweest zijn), maar waar het op neerkomt is dat zo'n beetje de enige plaats waar we niet afgeluisterd werden het toilet was. Maar dan moesten we niet te hard praten. Camera's waren er niet, maar dat hadden we ook niet echte verwacht. In ieder geval was duidelijk waarom ze een tijdje geleden binnen waren geweest. Morgen wordt ook mijn flat nog geïnspecteerd. Dat zal wel van het zelfde laken een pak zijn. We gaan er maar vanuit dat de afluisterjongens af en toe hebben zitten kicken op onze privégesprekken. Dan nemen wij niet altijd een blad voor de mond. Waarom zouden we?
In principe is het, volgens hetzelfde mannetje, een fluitje van een cent - al kost het wat meer dan een cent - wat apparatuur in onze woning te installeren die met een grote mate van zekerheid voorkomt dat er nog eens tijdens onze afwezigheid ongenode gasten binnendringen. Ik schrijf 'met een grote mate van zekerheid' omdat technische mensen nooit stil zitten en altijd bezig zijn tegenmaatregelen te bedenken. Maar in ieder geval is de uitspraak "maar je moet er wel wat voor doen" van toepassing. We krijgen zeer binnenkort per e-mail een offerte van De Bruijn.
We hebben ons overigens zitten afvragen of het eigenlijk nog wel nodig is. Afgelopen zaterdag heeft Annemiek duidelijk, dachten wij tenminste, beschreven waar het precies om gaat. We hebben, zou je kunnen zeggen, de zaak 'verraden'. Als 'ze' al denken dat Arqam, Farah en Duhkha een gevaar voor onze samenleving vormen, dan zijn wij zeker niet meer de juiste mensen om hen te helpen dit trio te 'ontmaskeren'. Ze zullen het helemaal op eigen kracht moeten doen. En waarom hadden 'ze' daarbij een amateur als mij nodig? Omdat ze er kennelijk niet in slagen bewijsmateriaal te verzamelen. Zou het misschien zo kunnen zijn dat er helemaal geen bewijsmateriaal is? Zou het misschien ook zo kunnen zijn dat ik als argeloos type gewoon op mijn Hollandse boerenklompen aanvoelde, daarin later gesteund door Annemiek, dat we hier te maken met drie goed ingeburgerde allochtonen die gewoon bij de Nederlandse samenleving willen horen? Zou het tenslotte misschien zo kunnen zijn dat deze drie Nederlanders, want dat zijn ze, zich nu gaan afvragen of ze wel bij die Nederlanders willen horen? In ieder geval wensen wij ons niet te rekenen tot het soort Nederlanders dat aan de kleinste verdachtmaking voldoende heeft om een heksenjacht te beginnen. Ik weet niet zo gauw een Nederlandse uitdrukking maar de Amerikanen noemen dit 'cry wolf'. Dat komt uit een sprookje: 'The boy who cried wolf'. Een jonge schaapherder roept af en toe "Wolf!" en het hele dorp komt aanrennen. Maar er is helemaal geen wolf. Op een keer komt er wel een wolf. De jongen roept "Wolf!" en de mensen in het dorp denken: bekijk het maar. Vertel maar vaak genoeg dat we bedreigd worden door terroristen en iedereen denkt: dat zal best, is er nog wat leuks op tv vanavond?

Paranoia 30/9/2008 7.29 uur

We zijn niet in een echt vrolijke bui naar bed gegaan gisteravond. En zelfs daar hield het ons nog een tijdje bezig. We hebben bepaald niet ons best gedaan van die onzichtbare types vrienden te maken. De vraag is nu: hebben we vijanden gemaakt? Zitten 'ze' zich nu af te vragen hoe ze ons dat betaald kunnen zetten? We geloven niet dat intussen heel Nederland met spanning dit blog volgt. Het zijn wat familieleden en vrienden. We hebben al eerder vastgesteld dat niemand ons verder zal geloven, omdat we helemaal niets, nada, noppes kunnen bewijzen. Waarom zouden ze ons niet, voor ons eigen bestwil, kunnen oppakken om eens tijdje goed bekeken te worden in een psychiatrische inrichting, waar ze wel raad weten met paranoia? Als dit maar lang genoeg doorgaat gaan we misschien zelf geloven dat we paranoïde zijn.
De moord op Theo van Gogh hebben 'ze' niet weten te voorkomen. Verschillende leden van de Hofstad groep werden in hoger beroep vrijgesproken. Wat voor 'successen' hebben ze verder nog op hun naam staan? Of zijn ze zo goed dat ze allerlei verschrikkelijke dingen hebben weten te voorkomen, maar houden ze dat liever geheim? Zijn er ruim voldoende Nederlanders die maar wat graag als informant willen optreden en zo nog een zakcentje kunnen bijverdienen?
Ik ga nog meer uit de school klappen. Dit schreef El Creepo - toen ik nog zo vriendelijk was om hem Rune te noemen - op zijn eigen weblog-van-korte-duur: "Met je medewerking is minder dan twee jaar gemoeid en in die periode verdien je genoeg om je in te kunnen kopen. Ik kan er ook voor zorgen dat jouw huis snel wordt gekocht." Dat aanbod heeft die stronteigenwijze vent van me luchtigjes van de hand gewezen. Als hij het aanbod had aangenomen had ik hem waarschijnlijk toch iets minder leuk gevonden. Ik ben niet zo gek op mannen die te koop zijn, zeker niet als dat mannen zijn die toch al zo ongeveer alles hebben of kunnen krijgen wat hun hartje begeert. Bovendien stelt Ivar, als het om materiële dingen gaat dan, niet zulke geweldig hoge eisen. Dingen moeten werken, meer eisen heeft hij niet. Wat een vrouwelijk maatje betreft is hij heel wat kritischer. Hij heeft er nou een die werkt en ook nog eens aan allerlei andere verlangens tegemoet komt. De bofkont!

Onbereikbaar 30/9/2008 22.47 uur

Annemiek begint zich een beetje ongerust te maken, niet over ons, maar over Mirjam. Gisteravond wilde ze Mirjam bellen - over de reünie - maar ze kreeg de voicemail zowel op de vaste als op de mobiele telefoon. Ze vroeg of Mirjam haar terug wilde bellen.
In de loop van de middag had Mirjam nog steeds niets van zich laten horen en dat vond Annemiek vreemd. Ze besloot dus Mirjam op haar werk te bellen. Ze vroeg, niet geheel onlogisch, naar Mirjam van Vliet.
Het was even stil en toen vroeg de telefoniste: "Wie wilt u spreken?"
"Mirjam van Vliet."
Weer enige stilte en toen: "Momentje."
Na enkele momentjes kwam "de secretaresse van mevrouw Van Vliet" aan de lijn: "Mevrouw Van Vliet is momenteel niet bereikbaar. Kan ik een boodschap doorgeven?"
"Ze is toch niet bereikbaar?" Ja, laat dat maar Annemiek over.
"Ze neemt vast wel contact op als ze weer bereikbaar is."
"Vraagt u dan of ze mij terug wil bellen. Ze heeft mijn nummer."
"U bent van ...?"
"Van niemand."
"En waar gaat het over?"
"Iets persoonlijks."
"En uw naam was?"
"Die was Annemiek van Driel, maar dat is hij ook nog wel als mevrouw Van Driel weer bereikbaar is."
Mirjam heeft nog steeds niet teruggebeld en Annemiek krijgt nog steeds alleen maar haar voicemail.
"Dat is toch raar", zei Annemiek. "Ze zit toch niet al sinds gisteravond in een vergadering achter gesloten deuren? Ze zal toch wel een keer een broodje eten of een plasje moeten doen? Of even een tukje? Zou er geen enkel moment zijn om even naar de voicemail te luisteren? Ze zal toch niet hartstikke ziek thuis liggen?"
"Dan had die secretaresse wel gezegd dat ze ziek was. Als iemand zonder enig bericht niet op het werk komt, zeker in haar functie, gaan ze echt wel even kijken."
Annemiek bleef dubben. "Het was zo gek dat het leek of die telefoniste voor het eerste de naam van Mirjam hoorde."
"Misschien een uitzendkracht of een nieuweling."
We gingen er maar vanuit dat Mirjam nog wel met een logische verklaring zou komen.
Zoals ik al verwacht had, begon Arqam na het squashen over onze 'ontboezemingen'. "Weet je wat nou het mooiste zou zijn?" vroeg hij. "Duhkha, Farah en ik zijn echt bezig met iets voor te bereiden en jij bent wél ingegaan op het voorstel om informatie van mij of ons los te krijgen, maar voor het geval ik daarover maar enige verdenking zou koesteren, probeer jij via je weblog voor iedereen duidelijk te maken dat zoiets het laatste is wat jij zou doen. Heel slim bedacht. Je speelt het ook slim. Je vraagt nooit wat. Je wacht gewoon af tot ik vertel dat ik naar Schiphol moet om een Pakistaan af te halen. Dat heb ik nooit verteld, maar het zou kunnen. Helaas is Farah door de mand gevallen toen Annemiek haar tegenkwam met onze contactman in Brussel."
In die geest zijn we nog een tijdje doorgegaan. Het was wel ontspannend om er gewoon een beetje over te dollen.
Arqam had trouwens geen pilsje verdiend want hij had geen idee waar de cd met de teksten van El Creepo zich zou kunnen bevinden. Dat is ook het leuke van mijn vondst, vind ik zelf: in een tijd van hi-tech een heel simpel, bijna ouderwets middel gebruiken.

Opgelucht 1/10/2008 7.14 uur

Vanochtend heb ik niets te schrijven. Ik zit alleen maar heel opgelucht te zijn. Er was een mailtje van Mirjam! Ze had het vlak voor één uur vannacht verstuurd.
Lieve Annemiek,
Je hoeft je nergens zorgen over te maken. Alles gaat goed met me. Ik vind het heel vervelend dat je je zo ongerust hebt zitten maken, maar ook wel lief.
Ik heb me twee dagen helemaal afgezonderd, gewoon thuis. Ik moest een nogal groot project hier voorbereiden, zeg maar: de eerste opzet maken. Ik heb mijn voicemail wel afgeluisterd, maar ik ken mezelf. Als ik dan ga reageren zit ik meteen over allerlei andere dingen te kletsen en na te denken en dat kon ik net niet gebruiken.
Ik ga nog wat drinken en daarna naar bed. Ik zet geen wekker. Ik zie wel wanneer ik wakker wordt en op mijn werk zien ze me wel een keer verschijnen. Ik bel je vanavond.
Liefs en groetjes voor Ivar.
Mirjam.

Zeiknat 1/10/2008 21.39 uur

Ivar is nog niet thuis. Niets bijzonders, hoor. Er lag gewoon een klus die af moest, anders wordt Dorien, 'Ms. Deadline', boos en dat wil niemand.
Ik heb uitgebreid met Mirjam aan de telefoon gehangen. Ze klonk nog wat slaperig, maar gaf toe dat ze wel wat eerder aan dat project had mogen beginnen. "Aan de andere kant", zei ze, "lever ik vaak mijn beste werk als ik het onder druk moet doen. Dan ga ik niet al te lang zitten nadenken over andere mogelijkheden en zitten twijfelen over welke nou het beste is. Het is tenslotte ook niet meer dan een voorstel. Lekker ongenuanceerd schrijven maakt de meeste reacties los. Dat prikkelt tot nadenken. Bovendien vindt iedereen het leuk gelijk te krijgen als hij of zij kritiek levert."
Uiteraard waren onze ontboezemingen ook Mirjam niet ontgaan. Die maakten haar toch wel een beetje ongerust. "Ik begrijp jullie wel, hoor, maar jullie hebben niet met een stelletje kwajongens te maken die gewoon eens een paar onschuldige burgers willen pesten. Het zijn in het algemeen ook gewoon mensen die in hun werk geloven en er het beste van proberen te maken."
"Er zitten vast ook van die typische dienstkloppers bij", zei ik.
"Natuurlijk zitten die erbij. Je hebt overal van die mensen die zeggen: 'Regel is regel.' Dat zijn er een paar en die worden ook wel door collega's gecorrigeerd, als dat nodig is."
"Inbreken is een normale routineklus, maar auto's in de fik steken gaat wat ver. Zoiets?"
We kregen een hele discussie over 'de gevaren die ons bedreigen'. Mirjam denkt daar duidelijk anders over dan wij, maar dat is niet zo vreemd. Wat dit betreft horen Ivar en ik tot de minderheid, zij niet.
"Terroristen trekken zich niets aan van regeltjes", zei Mirjam. "Als wij ons strikt aan de regeltjes zouden houden, kan de politie pas optreden als het kwaad al geschied is. We willen dat kwaad liever voorkomen."
"En zij wij verplicht om mee te werken? En als dat al zo is, waarom proberen ze dat op zo'n stompzinnige manier te bereiken? Hadden ze helemaal in het begin, toen ze achter Ivar aanfietsten, niet beter gewoon met hem kunnen praten. Of denken ze dat die terroristen ook nog allerlei mensen in dienst hebben die in hun in de gaten houden? Dan houden ze elkaar wel lekker bezig."
Zo gingen we nog een tijdje door tot we bij de conclusie kwamen: we zullen het wel niet eens worden, maar dat hoeft in dit geval ook niet. We kunnen zonder probleem leuke dingen met elkaar gaan doen, zoals het organiseren van een reünie. Die gaat in ieder geval door. Al zo'n kleine zeventig procent van de klas heeft toegezegd te zullen komen. We hebben wel besloten dat we het pas in het komende voorjaar gaan doen, als er wat meer kans op weer is om ook iets buiten te kunnen organiseren, bijvoorbeeld een picknick in het Vondelpark.
De offerte van De Bruijn kwam vandaag ook binnen. Voor zover ik er verstand van heb ziet het er goed uit en is het in een paar uur te installeren. De kosten vallen me ook nog mee.
Ik hoor net de benedendeur open en dicht gaan. Iemand roept van beneden of de antiterroris­tenbrigade even mag komen schuilen. Ach, die jongens worden met dit weer ook zeiknat. Laat ik mijn hand maar over mijn hart strijken.

Buffet 2/10/2008 23.01 uur

Nadat ik gisteravond mijn natte kleren had verwisseld voor wat droogs en mijn hand ook over Annemieks hart gestreken had, las ik wat ze geschreven had. Er viel mij wat op. Ik vroeg of haar ook iets opgevallen was.
"Wat zou me moeten opvallen?"
"Lees nog eens goed wat je geschreven hebt."
Toen ze het voor de derde keer nalas zag ze het ook en verzonk ze in nadenken. "Nee", zei ze toen. "Dat kan niet. Dat geloof ik niet."
We hebben samen nog wat uit vorige blogs gelezen en kwamen tot de conclusie dat we het misschien toch wel moesten geloven. 'Ze' moeten maar uitzoeken wat we bedoelen. We gaan niet alles voorkauwen.
Al met al worden we er niet echt vrolijker van. We hadden nog niet verteld dat in mijn flat zo'n beetje dezelfde apparatuur is aangetroffen als hier. Arqam en Duhkha komen in ieder geval in een 'schone' flat. Ze zullen nu zelf moeten zien hoe ze hem schoon willen houden. Alleen al door hun etnische komaf zitten ze in een nadeliger positie dan wij.
"Maar stel nou eens", zei Annemiek, "let wel, ik zeg: stel, dat Arqam, Farah, Duhkha en die neef uit Brussel werkelijk iets van plan zijn. Hoe zouden wij daar dan achter moeten komen? Een beetje aanslag kost toch wel wat voorbereidingstijd. Heb je daar tijd voor als je, zoals Arqam, toch een redelijke drukke baan hebt? Ga je dan je vrije tijd besteden aan squashen?"
"Werkt Arqam wel bij dat reclamebureau?" voegde ik eraan toe. "Ik zou gewoon dat bureau eens kunnen bellen en vragen naar meneer Taoujni. Nou, daar hebben ze nog nooit van gehoord. Bingo!"
"Arqam en Duhkha zijn helemaal geen homo's. Farah is het liefje van Arqam, of misschien wel van Duhkha. Jouw flat wordt betaald met geld dat door Osama bin Laden persoonlijk beschikbaar is gesteld."
"Arqam heeft gewetenswroeging bij elk pilsje dat hij drinkt en Farah snakt naar het moment dat zij haar boerka weer kan dragen in plaats van zo'n vunzig kort rokje."
Ik weet dat Arqam en Farah dit ook lezen, Duhkha misschien ook, en daarom schrijf ik het ook gewoon op. Ze weten dat we dat echt niet allemaal gaan controleren. Ik zou me doodschamen als ik dat deed. Als 'zij' daar meer van denken te weten, dan moeten ze ons dat maar een keer haarscherp uitleggen, met overtuigende bewijzen.
We zijn ons maar met wat echt vrolijke zaken bezig gaan houden. Vandaag over drie weken is 'het' zover. Dan worden we ook officieel voor de wet partners. Wat er die dag zelf gebeurt is wel duidelijk: een lekker etentje met onze ouders en mijn zus en zwager. Alleen het restaurant moet nog uitgezocht en gereserveerd worden. Keus genoeg in Amsterdam.
Na rijp beraad, zoals dat zo mooi heet, hebben we besloten dat we het ook voor onze collega's, Mirjam en onze 'terroristen' niet geheel ongemerkt voorbij kunnen laten gaan. De week daarop zitten mijn collega's en ik toch al ergens bij elkaar vanwege het gebruikelijke werkoverleg. In de gelegenheid waar we dat doen kunnen we aansluitend een koud of warm, of allebei, buffet laten serveren met bijbehorende drankjes. In gedachten zie ik Dorien al nadenken over wat daar een goede gelegenheid voor zou zijn. Graag Dorien! Je hebt de vrije hand. We weten nog niet precies hoeveel er van Annemieks werk komen, maar ga voorlopig uit van zo'n twintig personen. T.z.t. weten we wel hoeveel het er precies worden.
Op die dag zullen Willem en ik ook officieel bekend maken of onze maatschap doorgaat. Dat ziet er allemaal wel goed uit. Ik heb het er hier nooit over, maar Willem en ik hebben al een enkele keer met de bank gesproken en het ziet er naar uit dat er in ieder geval financieel geen problemen zijn. Als dat eenmaal definitief zeker is hoeven Annemiek en ik alleen nog maar een keer "ja" te zeggen. Annemiek staat er zakelijk natuurlijk helemaal buiten, ze hoeft me ook geen toestemming te geven, maar ik vind het wel een plezierig idee dat zij er helemaal achter staat. Toen we het daar over hadden begon ze ineens te neuriën: "Stand by your man." Ze zei ook nog wat: "After all, you're just a man."
Ja, na zo'n voorzet kun je de bal alleen maar in het doel trappen.

Waarschuwing 3/10/2008 23.51 uur

Vanavond zijn we naar het Concertgebouw geweest. Het was zomaar een opwelling bij Annemiek tijdens de borrel en met lijn 5 zijn we er in minder dan tien minuten. Het 'Orkest van het Oosten' speelde een ouverture van Rossini, het 1e pianoconcert van Chopin en de 2e symfonie van Martucci. Van Martucci hadden we nog nooit gehoord, maar op de website van het Concertgebouw werd hij beschreven als de romantische Italiaanse "Brahms". Het was gewoon een avondje aangename live muziek.
Onze opgewekte stemming werd meteen na thuiskomst grondig verpest. Er was een briefje door de bus gefrommeld, weer zo'n half A4'tje:

WAARSCHUWING!

Goed, jullie werken niet mee. Maar jullie kunnen wel ophouden met schrijven over en beschrijven van onze acties. Dat MOET vanaf heden gebeuren! Nog beter is het gehele blog van het internet te verwijderen.
Wanneer jullie aan deze waarschuwing geen gevolg geven, zullen wij ons op andere maatregelen bezinnen.

'Ze' weten nu hoe we over hun waarschuwing denken. Daar hoefden wij niet zo lang over na te denken. We weten nu ook dat we constant in de gaten gehouden worden, want we wisten zelf pas op het laatste moment dat we vanavond de deur uit zouden gaan. Waarschijnlijk zat onze 'schaduwer' in dezelfde tram terug als wij. Dan kan hij nu naar huis, want we komen pas weer buiten als we morgen boodschappen gaan doen. Maar houd ons goed in de gaten, want voor jullie het weten houden we ineens een passerende taxi aan en zijn we joost mag weten waar naartoe.
Er is overigens een veel simpeler manier ons te laten ophouden met schrijven over jullie: ervoor zorgen dat er niets meer te (be)schrijven valt. Kortom:

HOUD OP MET ONS LASTIG TE VALLEN!
Dat KAN vanaf heden gebeuren!




Dorien zei: 4/10/2008 10.39 uur
Ivar en Annemiek, ik heb, naar aanleiding van het bericht van afgelopen donderdag, ook nog eens een paar berichten teruggelezen. Noem het 'female intuïtion', maar ik vertrouw die Mirjam niet. Ik heb gewoon het idee dat ze geprobeerd heeft om jou, Ivar, via Annemiek, alsnog over te halen mee te werken aan dat geschifte informantengedoe. Niet te vergeten die inbraakpoging bij ons op kantoor en die vlieg op het raam. En nu zie ik wat er weer in je bus is gestopt.

Ik ben boos. Heren en dame(s) uit Zoetermeer: poten af van ons allen!



Mirjam zei: 4/10/2008 14.46 uur
Dorien,
Je bent een goede collega van Ivar. Hij vaart blind op je en waarschijnlijk terecht. Dus ik kan me je reactie heel goed voorstellen, maar intuïtie, zelfs de vrouwelijke soort, is niet meer dan dat: inzicht zonder nadenken. (Ik heb het voor alle zekerheid nagezocht in 'van Dale'.)
Je hebt Annemiek nu twee keer ontmoet en je vindt haar ook heel aardig. Nou, anders ik wel! Zij kan je vertellen hoe blij ik was toen ik de beste vriendin uit mijn jeugd weer ontmoette. Ik kan echt niet zo goed toneelspelen. En het laatste wat ik wil is dat haar en Ivar vervelende dingen overkomen.
Lees alles nog eens goed na en ga dan nadenken. Dan kom je misschien tot een andere conclusie. Als alles goed gaat ontmoeten we elkaar op 31 oktober. Zullen we het dan uitpraten?


Actueel 4/10/2008 21.39 uur

Vervelend is dat! Nou dreigen twee vrouwen die ik allebei heel graag mag en die allebei mij, geloof ik, wel aardig vinden, elkaar in de haren te vliegen om iets wat mij, en Ivar natuurlijk, overkomt. En allebei hebben ze de beste bedoelingen. Zo ver gaat het al. Ik hoop dat alles goed gaat en dat ze elkaar inderdaad op 31 oktober ontmoeten. Dan zullen ze merken dat ze zonder problemen een glas met elkaar kunnen drinken.
Wat Dorien met 'Zoetermeer' bedoelt zal wel duidelijk zijn: daar is de AIVD gevestigd. Ze hebben zelfs een website waarop je kunt lezen: "Een 'geheime dienst' op internet: dat klinkt tegenstrijdig, maar dat is het niet. De AIVD is allang niet meer zo geheimzinnig als zijn voorloper, de BVD. De dienst geeft steeds meer openheid van zaken. Zo gaat het elk jaar dikker wordende jaarverslag uitgebreid in op de onderwerpen waarmee de AIVD zich bezighoudt.
Maar een beetje geheim blijft de AIVD wel. Op deze website vindt u dan ook bijvoorbeeld geen informatiebronnen of namen van AIVD-medewerkers. Over werkwijze kan alleen in algemene termen gesproken worden, en deze website kan ook niet altijd actuele informatie verschaffen over de zaken die bij de AIVD in onderzoek zijn."
Nou, over één actuele zaak vind je hier dus wat informatie. Van nu af aan zullen we het beestje gewoon bij zijn naam noemen, de AIVD.
We, Ivar en ik dus, hebben vanmiddag de koppen nog eens bij elkaar gestoken. Wat kan de AIVD allemaal doen om ons te beletten hier te schrijven wat WIJ willen?

1. Onze pc's jatten
Dat is zinloos, want wij kunnen vanaf elke willekeurige internetaansluiting naar ons blog gaan en verder schrijven.

2. Ons blog laten verwijderen
De AIVD heeft vast invloed genoeg om dat te laten gebeuren. OK, fijn. Een paar uur later staat dat zelfde blog ergens anders op het internet. We laten de trouwe lezers wel weten waar. De AIVD kan het internet gaan afschuimen om het te zoeken. Ik zeg er nog maar even bij dat alle teksten die in dit blog te lezen zijn inmiddels ook op een usb-stick staan. Ze zullen heel goed moeten zoeken om dat ding te vinden. Zo'n klein ding is erg makkelijk te verstoppen.

3. Ons verhinderen in de buurt van een pc te komen
Dat wordt al een stuk lastiger. Dan moeten ze ons verhinderen naar ons werk te gaan. Daar willen ze graag weten waarom we niet verschijnen. Wat zijn goede redenen om niet op het werk te komen? Om er een paar te noemen:
a. ziekte;
b. ongeval;
c. spoorloze verdwijning.

De AIVD heeft vast meer foefjes bij de hand dan wij in onze stoutste fantasieën kunnen bedenken, maar zullen ze echt verder willen gaan dan ze al een paar keer gegaan zijn? Overal lopen mensen rond die last hebben van tunnelvisie, maar zelfs in Zoetermeer zullen toch wel een paar mensen rondlopen die af en toe roepen: "Hé, jongens, zullen we even normaal blijven doen?" Of zouden ze daar andere opvattingen over 'normaal' hebben? Vormt voor hun iedereen een potentiële bedreiging? Is iedere bijeenkomst een mogelijke samenzwering? Ik heb ook wel eens last van beroepsdeformatie. Ik betrap me er wel eens op dat ik een artikel in een krant of tijdschrift zit te beoordelen op literaire kwaliteiten die het helemaal niet hoeft te hebben.
Het wordt nu hoog tijd voor een glas wijn.

Back-up 4/10/2008 18.55 uur

Je kunt Ivar en Annemiek misschien onverstandig noemen of (een beetje te) uitdagend, maar zeker niet onnadenkend.
O, wacht even. Ik vergeet wat. Onderaan staat wel dat dit is "Geplaatst door Ivar Lundgren", maar hij heeft dit noch geschreven, noch geplaatst. Hij weet wel dat ik dit schrijf. Hij was zelfs zo vriendelijk mij zijn gebruikersnaam en wachtwoord te laten weten. Ik zou me misschien moeten voorstellen, maar dat kan ik beter niet doen. Noem me maar 'Back-up'.
Annemiek heeft vanmiddag niet alles opgeschreven waar zij en Ivar over hebben nagedacht. Terwijl zij driftig aan het schrijven was, is Ivar naar een 'gelegenheid buiten de deur' gegaan om mij te bellen. Hij had een verzoek. Zou ik nog vanmiddag een prepaid mobieltje willen aanschaffen, de goedkoopste die er is. Dat ging hij ook doen. Van die El Creepo heeft hij namelijk geleerd dat gesprekken daarmee niet traceerbaar zijn. We hebben elkaar nog heel kort ontmoet en de nummers uitgewisseld. Dat alles heeft maar één doel: als ik niet op een werkdag vóór negen uur een sms-je van hem ontvang, weet ik dat hij niet op zijn werk is aangekomen. Het eerste wat ik dan doe is daar in dit blog melding van maken.
Des te meer reden voor de AIVD om ervoor te zorgen dat dit blog uit de lucht gaat? Dat dachten we niet. Wat gaan al die trouwe lezers denken als ze plotseling merken dat het blog niet meer bestaat? Hoe zou dat nou komen? Foutje bij www.blogger.com? Dat zal toch wel niet?
Als alles goed gaat - en dat hoop ik echt - is dit niet alleen het eerste, maar tegelijkertijd het laatste blog dat ik hier schrijf.
Is Ivar niet gevolgd, geschaduwd, toen hij de stad inging vanmiddag? Ik zei toch dat ze nagedacht hebben! En jullie dachten toch niet dat ik dit thuis zit te schrijven? Enig idee hoeveel internetcafé's en telefoonwinkels met internetmogeljkheden er in Amsterdam zijn? Ben ik een man? Een vrouw? Een collega? Hoeveel mensen heeft de AIVD beschikbaar voor deze zaak?



Dorien zei: 5/10/2008 11.54 uur
Mirjam,
Ik heb, geloof ik, niet zo'n behoefte aan een gesprek met jou. Wat hebben wij nou uit te praten? Jij hebt misschien wat uit te leggen. Als je vriendschap met Annemiek zo diep zit als je zegt, dan moet je haar hebben. Als (je) werk en privé met elkaar in de clinch komen, moet je keuzes ma­ken. De 31e vieren we een feestje en daar komt wat mij betreft niets tussen.


Badjasdag 5/10/2008 23.51 uur

Het was geen weer dat lokte tot lange wandelingen of fietstochten. Het lokte meer tot het zitten voor een open haard, die we overigens niet hebben. We hebben er, na laat uit bed gekomen te zijn, een pyjamadag van gemaakt, wat bij ons, bij gebrek aan pyjama's, een badjasdag is.
Annemiek zit een beetje in over de 'ruzie' tussen Mirjam en Dorien. Ze zijn allebei verstandig genoeg om niet ons feestje van de 31e in de war te schoppen, maar het is gewoon niet leuk. Ze wil gewoon met allebei tegelijk kunnen praten. Ik zal het er morgen eens met Dorien over hebben.
Annemiek heeft geprobeerd Mirjam te bellen, maar kreeg de voicemail. Mirjams mobieltje heeft ze niet gebeld, want als Mirjam niet thuis is, kan ze net zo goed bij een leuke vent zitten en waarom zou je haar daar storen?
Annemiek belde in één moeite door met haar ouders en ik heb het goede voorbeeld gevolgd. Ze zijn alle vier toch wel enigszins ongerust, vooral de moeders.
"Dat krijg je als je alles openbaar maakt", zei Annemiek. "Zouden we het allemaal verteld hebben als we er niets over hadden geschreven?"
Ik denk dat we het dan niet verteld hadden, om ze niet onnodig ongerust te maken. Het bracht me wel op een ander idee: "Hoe zou het allemaal verlopen zijn als ik geen blog had gehad? Het eerste directe contact was dat mailtje van ene Daan. Als ik geen blog had gehad, had ik hem teruggemaild met 'Forget it.' Wat was dan hun volgende stap geweest?"
"Misschien is Daan wel doorgegaan als El Creepo", veronderstelde Annemiek.
"Dat zou best kunnen, ja. Maar zo heeft hij zichzelf en zijn maatjes alleen maar verder in de nesten gewerkt."
"Nou, nee, wij hebben hem in de nesten gewerkt. Hij heeft er alleen bij geholpen."
"Maar als ze het alleen bij mailtjes hadden gehouden en wij geen blog hadden, waren ze waarschijnlijk eerder opgehouden. Nu is het voor hun een soort prestigestrijd geworden. Ze zullen die twee koppige burgers wel eens laten zien wie er de baas is."
Daar hielden we het bij, maar het liet me niet los. De AIVD mag dan paranoïde trekjes hebben, ze gaan geen goed geld naar kwaad geld gooien. Ze weten dat we niet over te halen zijn, dus waarom zouden ze daar nog menskracht in steken? En kunnen ze echt weg komen met het in de brand steken van particulier eigendom? Ik had niet direct een sterke emotionele band met mijn auto, maar het was wel mijn eigendom, waar iedereen met zijn poten van af zou moeten blijven, om te beginnen een overheidsdienst die er juist is om ons te beschermen tegen allerlei kwade machten. Ik heb het afgelopen vrijdag toch heel duidelijk gezegd: laat ons met rust en we schrijven niet meer over jullie. Die conclusie hadden ze in Zoetermeer al weken geleden kunnen trekken. Maar ze bleven doorgaan. Daar klopt iets niet. In Amerikaanse thrillers lees je wel eens over supergeheime diensten waar zelfs de CIA en de FBI niets van afweten. Moet ik nou gaan denken dat zo'n supergeheime dienst hier echt bestaat? Een dienst die ongestraft alles kan doen wat God en de regering hebben verboden? Eerlijk gezegd kan ik me dat niet voorstellen, maar het maakt alles des te meer onverklaarbaar.
Daar had ik het toch weer met Annemiek over. Die had wel een idee: "Als zij ons nu een mailtje sturen waarin staat dat ze ons verder met rust laten, beloven wij dat wij het van nu af aan nooit meer over de AIVD en/of 'Zoetermeer' zullen hebben. Dit wordt gewoon een huis-tuin-en-keukenblog. Ik schrijf vol bewondering over jouw culinaire prestaties. Jij schrijft een lyrisch verhaal over ons lange weekend in Parijs, waar alle mannen met veel bewondering naar mij keken."
Kunnen we het zo afspreken, jongens in Zoetermeer?



'Ivars' ex zei: 5/10/2008 23:30 uur
Lieve Annemiek en beste Ivar,

Zijn jullie nu zo onnozel of doen jullie alleen maar zo? Jullie geloven toch niet dat wij jullie acties zomaar over onze kant kunnen laten gaan? Jullie hebben geen idee welke schade jullie inmiddels hebben aangericht. We hebben, ondanks jullie mooie woorden, geen enkele garantie dat jullie werkelijk zullen stoppen met jullie destructieve werk. Er staat jullie nog maar één ding te doen: MET ONMIDDELLIJKE INGANG, d.w.z. vóór maandag 6 oktober 2008 te 24.00 uur, 'Ivars blog' van het internet te verwijderen. Wanneer dat niet gebeurt zullen jullie de consequenties daarvan moeten aanvaarden.


Krijgsraad 6/10/2008 8.06 uur

Het is toch niet te geloven? Ik heb Ivar in zijn nakende niksie uit de badkamer gesleept om hem te laten lezen wat El Creepo nu weer geschreven had. Ivar stond nog net niet onder de douche en was net zo stomverbaasd als ik en net zo kwaad. Terwijl hij douchte ben ik met het ontbijt begonnen en tijdens dat ontbijt begonnen we onze 'krijgsraad'.
Ik ga hier niet al onze veronderstellingen, overwegingen en overige bedenksels uitgebreid weergeven. Sommige daarvan zijn 'top secret', om in stijl te blijven. We zijn daar ook nog lang niet mee klaar. De belangrijkste vraag waar we nog geen goed antwoord op hebben: wat doen we als we - gezamenlijk of apart - de deur uitgaan? We zijn van één ding wel overtuigd: ze zullen niet zó gek zijn dat ze een aanslag op ons leven zullen uitproberen, maar enig fysiek ongemak zullen ze zeker niet uit de weg gaan.
We hebben tot nu toe drie besluiten genomen.
Besluit 1 was gauw genomen: 'Zoetermeer' kan de pot op! In wat meer parlementaire taal: we pikken dit gewoon niet, want dan is de weg vrij voor machtsmisbruik en daaraan toegeven staat gelijk aan daaraan meewerken.
Besluit 2: we nemen allebei een snipperdag.
Besluit 3: we bellen De Bruijn of hij vandaag nog zijn apparaatjes kan komen installeren. Als ons dat extra geld gaat kosten, dan moet dat maar.
In de loop van de dag zullen er nog wat aanvullingen op dit blog volgen.

Aanvulling 1 (9.27 uur)
De eerste moeder belde om tien over acht, de tweede net voor negen uur. Ze hadden een gelijkluidende boodschap: "Kunnen jullie je er niet beter bij neerleggen?" We hebben ons best gedaan ze uit te leggen dat dan het einde zoek zou zijn en ze verzekerd dat we heel voorzichtig zouden zijn. Ze hebben zich er schoorvoetend - en ongerust blijvend - bij neergelegd.
Dorien hoefde ik niets uit te leggen, die had Annemieks blog al gelezen en Willem inmiddels ook. Zij zijn er ook niet helemaal gerust op, maar hadden niet anders verwacht dan dat we zo reageerden als we gedaan hebben.
Tot Annemieks verrassing bleek haar direct chef, sorry: leidinggevende, al geruime tijd ons blog te volgen. Dat had hij nooit laten blijken. Zijn eerste vraag was waarom we niet gewoon naar de politie gingen. Annemiek heeft nog maar eens uitgelegd waarom dat weinig zin had. Ze heeft de verzekering gegeven dat ze morgen, behoudens Zoetermeerse acties, gewoon weer op het werk zou verschijnen.
De Bruijn hoefden we niet te bellen. Hij belde zelf even na half negen. Hij had inmiddels gelezen hoe de stand van zaken was en was op zijn zachts gezegd enigszins verontwaardigd over wat zijn vroegere (min of meer) ambtgenoten uitspookten. Zijn medewerker staat om elf uur bij ons voor de deur. Voor alle zekerheid - De Bruijn denkt heel goed mee - hebben we uit voorzorg nog een extra afspraak gemaakt. Direct nadat zijn medewerker heeft aangebeld stuurt hij een sms'je met een afgesproken codewoord. Als dat sms'je niet op het aanbellen volgt, kunnen we beter niet meteen opendoen.

Aanvulling 2 (15.21 uur)
Als we straks samen de deur uitgaan om boodschappen te doen, moeten we bij de voordeur eerst een code intoetsen in een kastje aan de muur. Wie daarna ongenodigd ons huis binnenkomt zal na een paar stappen voor een verrassing komen te staan. De buren zullen ook 'not amused' zijn door al die herrie. Ook via het balkon aan de achterkant kan beter niet geprobeerd worden binnen te komen. We moeten er alleen aan denken bij het thuiskomen het alarm weer uit te schakelen.
We zijn reuze benieuwd waar Arqam mee bezig is. Heeft hij een meesterzet in gedachten?

Aanvulling 3 (18.17 uur)
Het boodschappen doen is zonder kleerscheuren verlopen. Ivar is nu bezig de aangeschafte ingrediënten om te zetten in een eetbare vorm. Dat zal hem wel weer lukken.
We zijn ons er terdege van bewust dat we in de open lucht kwetsbaar zijn. In huis en op het werk kan ons weinig gebeuren, denken we. Niet op de begane grond wonen heeft zo zijn onverwachte voordelen.
Ivar fietst in ongeveer tien minuten naar zijn werk, ik in twintig minuten. Standaard komt daar voor een van ons het dagelijkse boodschappen doen bij. Het lijkt me het verstandigste voorlopig met de tram naar het werk te gaan. In de spits staan we nooit alleen op een halte en is er 'safety in numbers'. In de tram idem dito. We stappen samen in lijn 5. Ivar stapt bij het Stedelijk over op 2 die vlak bij zijn werk stopt. Ik stap bij het Paleis uit en heb dan nog zo'n driehonderd meter te lopen. Van huis naar AH is hooguit 150 meter. (Ik heb het op 'Google Maps' allemaal even bekeken.)
Bij het borrelen hebben we ook bedacht dat het allemaal nooit gek lang meer kan duren. Net als wij wil 'Zoetermeer' hier net zo snel vanaf zijn als wij. Ze gaan geen tijd meer verdoen aan 'bangmakerij'. Ze zullen één beslissende slag willen maken. Om middernacht weten ze zeker dat Ivars blog nog steeds bestaat. Dan kunnen ze hun plannetjes gaan stoven, als ze daar niet al me bezig zijn.
Het zal wel gek klinken, maar op het ogenblik ben ik niet bang, hoogstens onzeker, omdat ik niet weet wat die ene beslissende slag zal zijn en hoe we ons daartegen moeten verdedigen. Het bang worden zal wel komen als het maar uitblijft.

Aanvulling 4 (23.21 uur)
Het was een rare dag. We hebben veel zitten praten, wat natuurlijk niet raar is. Gedurende een paar uur werd dat af en toe onderbroken doordat er gaten werden geboord in muren voor plugjes voor schroeven, waarmee 'dingen' werden bevestigd die signalen opvangen en doorgeven. We hebben ook over 'gewone dingen' gepraat, over onszelf, zeg maar: over onze gezamenlijke toekomst. Worden wij, wordt onze relatie anders als dat gedoe eindelijk voorbij is? We hebben geen idee. We hebben steeds overlegd over wat we zouden moeten doen. Dat doen we trouwens ook over andere dingen: "Zullen we in plaats van pasta weer eens een gewoon kruimig aardappeltje eten?"
"Moet ik eerst aan mijn moeder vragen wat een kruimige aardappel is en wat precies het verschil met een 'afkoker' is. Weet jij het verschil tussen een eigenheimer en een bintje?"
"Ja, uiteraard. Een bintje is een aardappel en een eigenheimer is een nogal lange man die zich op een sneaky manier een plekje heeft verworven in het huis en het bed van een niets vermoedende vrouw."
Ik kon niet anders zeggen dan dat ik zelden een grovere vorm van geschiedvervalsing heb meegemaakt. We gaan het in bed verder uitpraten.



Arqam zei: 6/10/2008 13:28 uur
Vandaag lunch ik wat laat en lees net over de laatste ontwikkelingen bij jullie. We hoeven er geen doekjes meer om te winden: de problemen zijn begonnen nadat jij, Ivar, mij ontmoet hebt. Jij moest mij bespionneren en ik waardeer het zeer dat je dat van het begin af aan en consequent hebt geweigerd.
Al heb ik dat absoluut niet gewild, je zou kunnen zeggen dat ik de 'oorzaak' ben van je problemen. Zo voel ik het ook niet, maar alleen al uit overwegingen van vriendschap wil ik graag een bijdrage leveren aan de oplossing van jullie problemen, al is het maar het voorkomen van verdere escalatie van de zijde van 'Zoetermeer'. Ik zie wel een mogelijkheid, maar dat vergt nog enig nadenken en uitwerken. Ik moet het in ieder geval met Duhkha en Farah bespreken. Als ik in mijn opzetje slaag, hoef ik daarover geen berichtje te sturen. Je merkt het vanzelf.


Clubje 8/10/2008 7:39 uur

We vinden het zelf ook heel vervelend als er een dag lang geen blog van ons verschijnt. Het zou, in de huidige omstandigheden, tot ongerustheid kunnen leiden. Maar we hebben echt onze maatregelen getroffen voor het geval een van ons, of ons allebei, iets zou overkomen. Ik ga daar niet over uitweiden. De hoofdlijn is: als wij om negen uur nog niet op ons werk verschenen zijn en om zes uur nog niet thuis zijn, is dat, dankzij de huidige communicatietechnieken, op diverse plaatsen bekend en worden de nodige maatregelen genomen.
Gisterochtend had ik niets nieuws te melden omdat we maandag alles verteld hadden wat er te vertellen was. Ivar is gisteravond als gebruikelijk met Arqam gaan squashen. Na afloop hebben ze niet hun gebruikelijke pilsjes gedronken. Ze hebben wel pilsjes gedronken, maar hier. Voor ze aan het squashen begonnen had Arqam gezegd dat het hem toch beter leek ons niet verder in het ongewisse te laten, maar Ivar te vertellen wat zijn, of liever: hun, plannen waren. Ivar vond dat prima, maar het leek hem handiger dat ik het meteen uit de eerste hand hoorde. Vervolgens leek het Arqam een goed idee Duhkha en Farah er dan ook maar bij te halen. Enkele telefoontjes waren snel gepleegd en Farah en Duhkha waren er al voor Ivar en Arqam met nog niet geheel droge haren arriveerden. Hun pilsjes had ik al klaar gezet. Farah, Duhkha en ik waren al aan de wijn begonnen.
Wat Arqam vertelde was opmerkelijk. Meer ga ik er voorlopig niet over zeggen. Het was ook voor Duhkha allemaal nieuw, maar hij nam het Arqam absoluut niet kwalijk dat die het hem nog niet eerder verteld had. Hij begreep waarom niet.
We zijn intussen een toch wel wat merkwaardig multicultureel clubje geworden. We hebben wat afspraken gemaakt. Daar hebben we op gedronken. Het werd dus wat laat gisteravond en toen drie leden van het clubje vertrokken waren, was het schrijven van een blog geen topprioriteit voor Ivar. Ik vind het al knap van mezelf dat ik dit nu geschreven heb.



'Ivars' ex zei: 8/10/2008 10:39 uur
Nou, jullie zijn er in ieder geval in geslaagd mij behoorlijk nieuwsgierig te maken. Wat denkt jullie clubje eigenlijk te kunnen bereiken? Heeft al die drank jullie niet wat al te overmoedig gemaakt? Wij hebben ons doel heel duidelijk voor ogen. Wees ervan overtuigd dat wij dat doel zullen bereiken en naar alle waarschijnlijk binnenkort. Ik zou haast medelijden met jullie krijgen. Je bent een egoïst, Ivar. Je had je vriendinnetje hier nooit in moeten betrekken. Nu zal dat goede meisje misschien moeten lijden onder de kwade jongen. Het spijt me voor je, Annemiek, maar ik heb je in het begin al gewaarschuwd. Had je maar moeten luisteren.



Rajib zei: 8/10/2008 14.02 uur
Wat jammer nou dat jullie er binnenkort mee ophouden. Ik lees vaak weblogs en dat van jullie behoort tot mijn favorieten. Het is bijna spannend en ik ben benieuwd naar de ontknoping.
Volgens mij hebben jullie nooit doorgehad dat Rajib maar een bijnaam is. Ik heb er diverse, allemaal aangepast aan de weblogs waarop ik van tijd tot tijd reageer, de ene keer serieus, de andere keer, zoals bij jullie, niet zo serieus. Ik ben namelijk door lichamelijke omstandigheden nogal aan huis gekluisterd. Het internet is mijn 'venster op de wereld'. Sommige bloggers ga ik na een tijdje als goede kennissen beschouwen die me vertellen over wat er allemaal in hun leven gebeurt. Jullie moesten eens weten wat sommige mensen zonder schroom aan de buitenwereld vertellen.
Jullie belevenissen in Nieuw-Zeeland ga ik zeker volgen. Als je dan een reactie leest van ene Guus ben ik dat. Rajib gaat na deze reactie ter ziele.
Maak van 24 oktober een mooie dag. Bij deze vast mijn wensen voor een mooie toekomst. Dat zal wel lukken, denk ik.


Wereldkundig 8/10/2008 20:58 uur

Ik geef het direct toe: ik had een behoorlijke kater vanochtend en neem maar aan dat Annemiek haar dag ook begon met paracetamol. Zij was vanochtend (fysiek) nog niet zover dat ze er ook nog een vrolijk blog van kon maken, maar er was reden genoeg voor vrolijkheid. We hebben er goede hoop op dat we zeer binnenkort weer gewoon op de fiets naar ons werk kunnen gaan, omdat we alleen nog maar om ons hoeven te kijken naar andere verkeersdeelnemers. Over andere dan verkeerstechnische bedreigingen hoeven we ons dan geen zorgen meer te maken.
Mijn fysieke toestand was Dorien in één oogopslag duidelijk: "Ga rustig zitten , dan haal ik wel even koffie voor je."
Bij de koffie vertelde ik Dorien de allerlaatste stand van zaken. Ze slaakte een zucht van opluchting, maar waarschuwde ook dat we de dag niet moesten prijzen voor het avond was. Ze zei ook nog iets over het verkopen van berenhuiden. Ik gaf haar volkomen gelijk, maar liet dat geen domper zetten op mijn opgewekte stemming. Zelfs El Creepo is daar met zijn reactie niet in geslaagd. Annemiek belde mij tussen de middag dat ik even moest kijken. "Ze hebben in Zoetermeer echt geen idee van wat er in de lucht hangt", zei ze. "Als dit allemaal voorbij is moeten ze echt eens goed nadenken over wat ze met die nieuwe ervaring moeten doen. Ik kan me zelfs voorstellen dat ze het zelf wereldkundig gaan maken."
"Als ze ons er maar buiten laten. Ik heb er geen enkele behoefte aan de halve Nederlandse pers over me heen te krijgen."
"Hè, wat jammer nou. Ik zat al te denken aan een nieuw jurkje. Ik kan natuurlijk als jouw woordvoerster optreden. We houden het zo informeel mogelijk. Ik ga op mijn bekende bevallige wijze op de bank te zitten. Je weet wel."
Ik wist het precies en wist ook dat ze haar kater genoeg onder de duim had gekregen om weer geintjes te maken.
Bij het borrelen zaten we nog lekker verder te dollen. We hebben ons vrolijk zitten maken over El Creepo. We hebben het idee dat hij nog min of meer een groentje is die wat te weinig leiding van bovenaf heeft gekregen. Hij is er gewoon ingestonken. We hopen dat hij zijn lesje leert.
"Ik heb zin het op een of andere manier te vieren", zei Annemiek. "Kunnen we niet iets leuks gaan doen dit weekend?"
Ik vond dat ze wel erg hard op de feiten vooruit liep.
"Geluk moet je afdwingen. Mag ik een keertje bijgelovig zijn? Als je ongeluk over jezelf kan afroepen, moet dat toch ook met geluk kunnen?"
"Wat had je in gedachten?"
"Een flinke wandeling in de vrije natuur, tussen alle herfstkleuren, als die er nog zijn. Iets heuvelachtigs. Lekker uitrusten van de wandeling in een ligbad met veel schuim. Wijntje erbij."
Ze mag van mij nog even verder dromen. Morgen zullen we het er nog eens over hebben.
Leuk, Rajib! Ik heb wel eens zitten twijfelen, maar uiteindelijk was ik er wel van overtuigd dat je 'echt' was. Knap gedaan. Bedankt voor je gelukswensen! Rajib is dood, leve Guus!

Leedvermaak 9/10/2008 7:19 uur

Reken maar dat we het er nog over zullen hebben! Desnoods ga ik op mijn strepen staan. Maar dat zal niet nodig zijn. Mijn lange lief is gevoelig voor goede argumenten, zoals: het schijn best een redelijk weekend te worden; of: in Zuid-Limburg zijn we pas goed van start gegaan. Alleen denk ik deze keer niet aan Maastricht, maar aan iets landelijks daar in de buurt, dat goed met het openbaar vervoer te bereiken is. We gooien er vrijdag nog een halve snipperdag tegenaan. Tussen de middag ga ik het internet afsnuffelen naar een goed hotel en naar busroutes vanuit Maastricht. Het lijkt wat onverantwoord in deze tijd waarin de ene financiële crisis over de andere buitelt. Dat zal dan wel, maar als ik het goed begrepen heb, moeten we niet op ons geld blijven zitten, maar het juist uitgeven om de economie draaiende te houden. Ik wil best het goede voorbeeld geven. Ik heb niks belegd en mijn spaarrekening zit nog aardig onder het bedrag dat va­dertje Staat garandeert voor het geval mijn bank het loodje legt. Ik zit bij zo'n oerdegelijke Nederlandse bank, die niet wel 1,25% rente meer biedt dan de andere. Dat zou me op jaarbasis zo'n 300 euro (netto) extra opleveren. Big deal! Ruim honderdduizend Nederlanders hadden zo'n fijne hoge rente bij een IJslandse bank. Die zitten momenteel geen leuk weekendje te overwegen. Ik moet erg mijn best doen om geen leedvermaak te hebben.

Keihard 9/10/2008 22:44 uur

Annemiek heeft na het eten weer uitgebreid zitten bellen. Eerst met haar moeder, later met Mirjam. Die heeft ze tussen neus en lippen door ook verteld dat we het weekend in de 'Royal Suite' van een hotel in Slenaken zullen doorbrengen, niet omdat ze nog eens extra royaal wilde doen, maar omdat de andere kamers al bezet waren. Ik ga niet zeggen dat ze me met keiharde argumenten heeft overtuigd van de wenselijkheid van dit weekendje uit, maar ze heeft me, dat is duidelijk, wel weten over te halen. De meest overtuigende argumenten kwamen van 'Weathernews': max. temperatuur 20 graden; kans op regen 0%; kans op zon 70%; windkracht 2 (zwak). Bij dat weer wil ik wel een flink eind met haar wandelen en ik ga er vanuit dat een 'Royal Suite' een badkamer heeft met een 'Royal Tub', die plaats biedt aan twee personen.
Een ander goed argument werd door Arqam geleverd. Er was een mailtje van hem dat ik las terwijl Annemiek druk aan het bellen was.
Annemiek/Ivar,
Wij zien geen enkel bezwaar voor jullie weekend in Limburg. Wij doen (onze) stap 1 vanavond. Het moet wel heel gek lopen als dan morgen, als jullie op weg zijn naar het zuiden, niet stap 2 volgt. Jullie zullen het vast niet erg vinden als we jullie morgenavond telefonisch storen bij een romantisch tête-à-tête als we de goede uitslag melden.
Groeten van Duhkha en Farah,
Arqam.
Als alles meezit kan ik in mijn blog van morgenavond (ja, de laptop gaat mee en ik kan daar draadloos internetten) melden dat we zaterdag door het Gulpdal kunnen wandelen 'without a worry in the world'.

Zou je die lange hork niet? Ik had minimaal één keihard argument: onder al dat schuim in die badkuip zit iemand die - voor de kenners - aangenaam zacht aanvoelt.
Ik denk niet dat er morgenochtend een blog van mijn hand is.

Romantisch 10/10/2008 23:11 uur

Voor de tweede keer ontmoetten we elkaar in de 'Brasserie 1e klas'. Er waren twee kleine verschillen met de eerste keer: Annemiek was er als eerste en we zoenden. We hadden afgesproken dat ik de kaartjes zou kopen. Geheel in stijl van Annemieks onverantwoordelijk gedrag kocht ik kaartjes 1e klas.
Tot even voorbij Sittard hadden we een coupé voor onszelf. De conducteur die de kaartjes kwam knippen zei: "Zo, jullie zijn de laatsten van vandaag. Hebben jullie er bezwaar tegen dat ik hier ga zitten?"
Dat hadden we niet. Annemiek vroeg of hij in Maastricht woonde. Dat bleek Slenaken te zijn.
"Da's ook toevallig", zei Annemiek. "Daar gaan wij ook heen, voor een weekendje." Ze vertelde in welke hotel we zaten.
"Zo, doe maar duur", zei de conducteur. "Jullie hebben wel een goed weekend uitgekozen. Het is een vrij weekend voor mij, dus ik ga er weer eens flink tegenaan op de fiets."
We babbelden nog wat door over fietsen en andere dingen tot hij een paar minuten vóór Maastricht opstond en ons een plezierig weekend wenste. Wij riepen "Insgelijks."
De bus zette ons bijna voor het hotel af. Het was een mooi tochtje van ruim een half uur tussen al die heuvels door. De suite, in een bijgebouw van het hotel, was inderdaad royaal te noemen. Het uitzicht was even fraai. Het interieur van het hotel zelf is aan de romantische kant, ook de bar en het restaurant, maar wat is er tegen een beetje romantiek op zijn tijd? We besloten dus niet op zoek te gaan naar een andere gelegenheid om te drinken en te eten. Dat was ook allemaal zeer in orde, dus om een uur of negen liepen we in een zeer romantische stemming naar onze suite, waar Annemiek de retorische vraag stelde: "Moet je gewandeld hebben om een bad te mogen nemen?" Ze was al helemaal onder het schuim verdwenen, behalve haar hoofd dan, en ik wilde er bij instappen, maar ook in een romantische bui kan ze praktisch blijven: "Pak voor alle zekerheid vast je mobieltje, want je zult zien dat Arqam belt en voordat jij dan bij dat ding bent, ben je al drie keer uitgegleden."
Het mobieltje piepte na tien zeer gezellige minuten. Het was Kamal. Dat is de werkelijke naam van Arqam. Fanida en Esmail waren bij hem. "Het is gebeurd", zei Kamal. Ik liet een opgestoken duim boven het schuim uitkomen. Hij hoefde niet erg uitgebreid te zijn, alleen maar te bevestigen wat afgelopen dinsdag nog een plan was. Ik kan het hier nu vertellen. Dat zullen ze in Zoetermeer misschien ook niet leuk vinden, maar nu is het toch afgelopen.
Kamal en Fanida waren inderdaad lid van een groepje van negen personen (Fanida was de enige vrouw) die vastbesloten waren een aanslag te plegen op de Amsterdamse metro, naar Londens model. Dat wil zeggen: de andere leden van de groep dachten dat Kamal en Fanida net zo fanatiek waren als zij. Twee jaar geleden had hun Brusselse neef, die Annemiek ontmoet heeft in de Oudemanhuispoort, Kamal omzichtig gepolst. Vond hij ook niet dat ... etc. Kamal vond dat absoluut niet, maar - om te beginnen gewoon uit nieuwsgierigheid - deed of hij geïnteresseerd was. Die neef bracht hem in contact met het al bestaande groepje in Amsterdam. Het waren bepaald geen domme jongens, wel gefrustreerde jongens, die nog maar één uitweg zagen: de jihad. Toen het Kamal duidelijk werd dat het hun menens was besloot hij te doen alsof hij het met hun eens was. Hij was een self made infiltrant. Toen hun plannen vastere vorm begonnen te krijgen, heeft hij een anoniem briefje naar de Amsterdamse politie gestuurd. Dat was ruim een half jaar voor ik hem ontmoette. Uit mijn wederwaardigheden werd hem duidelijk dat hij en de groep in de gaten gehouden werden en daar kon hij alleen maar zeer tevreden over zijn. Al eerder had hij de anderen ervan overtuigd dat Fanida ook lid kon worden van de groep. Vrouwelijke zelfmoordterroristen waren elders ook geen zeldzaamheid meer. Hij deed het niet met plezier, maar uit praktische overwegingen: hij kon niet elke bijeenkomst bijwonen en dan kon zij hem op de hoogte houden. Fanida speelde haar rol met verve, zei Kamal. Ze was nog fanatieker dan de mannen en op een overtuigende manier. El Creepo had ons op zijn blog twee foto's van Fanida laten zien: op een daarvan is ze te zien in een trainingskamp in de bergen van Marokko, op de andere in gezelschap van een bekende (voor de AIVD dan) buitenlandse terrorist. Destijds dacht ik dat die foto's fake waren, maar Fanida bevestigde dat ze echt waren. El Creepo had het alleen allemaal wat aangedikt: ze waren niet zo oud als hij beweerde en die terrorist had niets te maken met de aanslag in Londen, zoals hij beweerde.
De plannen van het groepje waren in een vergevorderd stadium, alleen de definitieve datum moest nog worden bepaald. Afgelopen woensdag heeft Kamal met de politie gebeld en een afspraak gemaakt. Op een plaats die ik hier niet zal noemen heeft hij gisteravond met mensen van de AIVD gesproken. Hij had genoeg materiaal bij zich om hen ervan te overtuigen dat hij geen onzin zat te vertellen. De groep kwam vanmiddag bij elkaar voor het maken van de laatste afspraken. Daarna zouden ze naar de moskee gaan om voor het laatst gezamenlijk te bidden. Ik ga hier ook niet vertellen waar dat was. De politie of AIVD maken maar uit wat ze kwijt willen en wanneer. Ze zijn er wel in geslaagd het helemaal buiten de publiciteit te houden, tot nu toe. De politie heeft ervoor gezorgd dat het groepje de moskee niet bereikt heeft. Kamal en Fanida werden voor de vorm tegelijk met de anderen gearresteerd, maar konden al gauw naar huis. En Esmail? Die hoorde pas dinsdag waar zijn geliefde en schoonzus mee bezig waren en was eigenlijk wel blij dat ze hem erbuiten hadden gehouden.
Ik heb Kamal zonder onderbreking zijn verhaal laten vertellen. "Ik heb jullie toch niet gestoord?" vroeg hij aan het eind.
"We kunnen morgen nog een keer in bad", zei ik. "Het water begint nu wel af te koelen. We nemen nog een warme douche. En met dit bericht heb je ons helemaal niet gestoord. We gaan morgen onbezorgd wandelen. Als jullie hier waren zouden jullie flink gezoend worden door Annemiek, als ik haar gebarentaal goed begrijp. Ik zal me wel beschikbaar stellen als jullie plaatsvervanger. We gaan het binnenkort met ons vijven vieren."
Die zoenen kreeg ik inderdaad, dus het duurde even voor ik aan het bloggen kon beginnen. Morgen nog een uitvoerige beschrijving van onze romantische wandeling. We hadden thuis al een route via Epen en een stukje België gedownload en geprint. Zondag een nauwgezette beschrijving van de treinreis naar huis. Daarna zien we wel weer.

Afscheid 11/10/2008 17:57 uur

We zitten met ons drieën in de 'zitkamer' van de suite. Ivar zit op grond met de rug tegen de muur. De ene helft van een stel handboeien om zijn pols, de andere helft om een buis van de centrale verwarming. Hij heeft geen kleren aan. Ik zit aan tafel, met de laptop voor me. Ik heb ook niets aan. Tegenover mij zit 'Daan', die wij anders noemden, maar die namen mag ik niet meer gebruiken. Het is de tweede keer dat we hem ontmoeten. De eerste keer was gisteren. Hij droeg toen het uniform van conducteur bij de NS. Ik moet opschrijven wat 'Daan' dicteert. Voor hem op tafel ligt een pistool.

Jullie weten nu dat jullie ook te openhartig kunnen zijn. Ik kon kiezen wie ik naar het station zou volgen. Sorry, Ivar, maar ik volgde liever dat vrouwtje van jou dan jou zelf. Mag ik zeggen dat ze een lekker ding is? Je bent een lekker ding, Annemiek. En de dag is nog lang niet om. Ik ben een man alleen en ik krijg weinig gelegenheid om met een aantrekkelijk vrouwtje uit te gaan. Nu is er een fraai exemplaar beschikbaar.
Ik geloof in wat ik doe. Dit land gaat naar de verdommenis als we niet ons uiterste best doen dat moslimtuig in toom te houden en elke poging iets in dit land te veranderen in de kiem te smoren. We hebben dan wel die Arqam, of Kamal, en zijn schattige zusje verkeerd ingeschat, maar er is nu wel degelijk een terreurgroep opgerold. Dankzij die diezelfde AIVD die jij zo graag belachelijk maakt, Ivar.
Jullie hebben een nog veel grotere fout gemaakt. Jullie hebben mij belachelijk gemaakt. Ik werk me al jaren uit de naad om dit land veilig te houden. Als je het niet in je hebt om daar een beetje dankbaar voor te zijn en een beetje respect voor te tonen, is het minste wat je kunt doen, je kop erover houden. Maar nee, jullie moesten zo nodig laten zien hoe slim en principieel jullie zijn. Geld zat, maar toch een beetje links doen. Ik kots van jullie soort. Ik kots soms van mijn bazen die vinden dat ik het niet over moslimtuig mag hebben, omdat de overgrote meerderheid uit nette burgers zou bestaan. Als ik uitgepraat ben, Annemiek, en gelezen heb wat je zo braaf intikt, mag je op 'Publiceren' klikken. Dan kan iedereen lezen hoe ik erover denk. Dan wachten we een paar uurtjes, zodat jullie trouwe lezers weten wat hier gebeurt. Ondertussen, Ivar, zal ik je laten zien wat een echte vent met zo'n lekker vrouwtje kan doen.
Ga me niet vertellen dat ik na vanavond mijn baantje wel kan vergeten. Er komt een vacature bij de AIVD. Er komt ook een vacature bij een uitgeverij en bij een softwarebedrijf. Dat had allemaal niet hoeven gebeuren, Ivar, als je van het begin af aan meegewerkt had.
Laat het me nu maar lezen, Annemiek. 'Afscheid' lijkt me een passende titel voor vandaag.


Uitleg 11/10/2008 23:22 uur

We zijn weer helemaal bijgekomen, fysiek tenminste. Mentaal kan nog wel een nachtje duren. Nooit eerder heb ik me zo machteloos gevoeld. Ze zat daar net zo machteloos en zo kwetsbaar aan die tafel tegenover hem. Ik stelde me dingen voor die ik me niet wilde voorstellen.
Het was zo'n mooie dag geweest. Het was geen erg lange wandeling. Het was prachtig weer. We genoten van de omgeving en van elkaar. We hebben uitgebreid geluncht in Epen. We waren tegen half vijf terug in onze suite en zouden nu ongestoord van het bad genieten. We kleedden ons uit en Annemiek stapte als eerste de badkamer in. Ik zag haar schrikken en zag een moment later waarom. Hij zat met een pistool in de hand op de rand van het bad. "Keurig op tijd", zei hij. Ik heb geen zin verder uit te weiden over de rest. Dat is wel duidelijk tot het moment dat Annemiek op 'Publiceren' klikte. Vlak daarna was er een harde knal, glasgerinkel en stond de kamer vol rook. Dat bleek achteraf traangas. Even later was de kamer vol mannen. Ik moet even weggeweest zijn, want het volgende wat ik mij herinner was dat ik op bed lag, onder het dekbed. Ik keek opzij en keek in de ogen van Annemiek. Ze lachte. "Nu is het echt afgelopen, lief."
Een tijd lang hebben we alleen maar heel dicht tegen elkaar aan gelegen, tot er op de deur geklopt werd. Annemiek riep "Ja". De deur ging open en ik was stomverbaasd. "Er is wat te eten gebracht", zei Mirjam. Mirjam! Hoe kwam die hier? Ze zag mijn verbazing, maar zei alleen maar: "Dress casual." Ze verdween weer.
"Wist jij dat?" vroeg ik Annemiek.
"Ik was wat eerder bij mijn positieven, maar meer dan dat ze hier is weet ik ook niet."
We hielden het heel casual en beperkten ons tot badjassen. In de 'zitkamer' zat behalve Mirjam ook een man. Het kapotte raam was met plastic dichtgeplakt.
"Dit is Bart", zei Mirjam. "Eten jullie eerst wat, dan beginnen wij vast met vertellen."
"Ik heb je eigenlijk bedonderd, Annemiek", begon Mirjam. "En ik vond het vreselijk, echt."
Mirjam werkt al een jaar of zes bij de AIVD. Ze was helemaal niet bij onze zaak betrokken, totdat een computerprogramma dat allerlei data vergelijkt de connectie tussen haar en Annemiek uitspuwde. Ze werd benaderd en stond voor een dilemma: gewoon haar werk doen of voorrang geven aan vriendschap uit haar jeugd. Ze koos voor het eerste en de smoes van haar baan bij de politie werd bedacht. "Dat ging nog goed tot ik je weer ontmoette", zei ze tegen Annemiek. "Alles van vroeger kwam weer boven, maar ik kon niet meer terug. Dat zou alles in gevaar kunnen brengen, ook jullie. Wij wisten ook nog niet wat Kamals rol in die groep was. Het meeste werk werd door Daan gedaan. Laten we hem zo maar blijven noemen. Met hem begon de echte ellende. Na 7 september is hij verdwenen, ook voor ons. Hij is een ouwe rot in het vak en kent alle trucjes. Wat we vreesden bleek vandaag de waarheid te zijn: hij is afgeknapt, doorgedraaid of hoe je dat ook noemen wilt. We hielden er rekening mee dat hij het op jullie voorzien had en hebben jullie de afgelopen weken zoveel mogelijk gevolgd, om jullie te beschermen. We waren hier in Slenaken voordat jullie er waren. Een andere agent zat in dezelfde trein en herkende Daan. Hij zag dat jullie niet gevolgd werden toen jullie gingen wandelen, maar heeft ook niet gezien dat Daan hier binnengeslopen is. Hij kon in zijn eentje ook geen vier kanten van dit gebouw in de gaten houden. We hebben wel, we moesten wel, vonden we, vrijdagochtend wat microfoons hier geplaatst. We hoorden dus wat zich hier afspeelde. De bekentenis van Daan, om het zo maar te noemen, hebben we opgenomen. Direct daarna zijn we binnengevallen. De rest weten jullie."
Annemiek en ik hadden intussen onze maaltijd verorberd en zaten aan de wijn. Annemiek was weer heel erg bij de tijd: "We moeten een stel mensen bellen die intussen misschien de rotzooi gelezen hebben die ik moest schrijven."
"Dat is al gebeurd", zei Bart. "We weten wie jullie blog regelmatig lezen en we kennen hun telefoonnummers. Ze weten dat jullie niets ernstigs is overkomen."
Het leek of Mirjam explodeerde: "Verdomme Bart, wat bedoel je met 'niets ernstigs'? Wat zou jij verdomme voelen als je naakt aan de verwarming vastzat en je vrouw zat daar naakt te schrijven en zou waarschijnlijk verkracht zijn en daarna zouden jullie allebei doodgeschoten zijn? Niets ernstigs? Donder toch op. Ga een andere baan zoeken voor het te laat is. Dat ga ik ook doen." En ze barste in huilen uit.
Het was de omgekeerde wereld. Annemiek nam Mirjam mee naar de slaapkamer. Ik bleef achter met Bart.
"Sorry", zei Bart. "Ze heeft gelijk natuurlijk. Beroepsdeformatie. Mag ik wat fris uit de minibar halen?"
Ik vond het best. We hebben zwijgend bij elkaar gezeten tot Annemiek en Mirjam, na een minuut of twintig, weer uit de slaapkamer kwamen.
"We zijn weer vriendinnetjes", zei Mirjam.
"We zijn nog steeds vriendinnetjes", zei Annemiek.
"We gaan weg", zei Mirjam tegen Bart. "Ze redden het samen wel."
We gaan naar bed.

Namen 12/10/2008 11:53 uur

Dit is, voorlopig tenminste, het laatste blog. Wie had nou kunnen vermoeden dat het geschreven zou worden op een zondagochtend in de Royal Suite van een hotel in Slenaken? Het geeft een beetje een weemoedig gevoel: zowel SaeJin als ik zullen dit blog, zeker in het begin, toch wel een tijdje missen. Maar vergeleken met de meeste voorgaande afleveringen zou het voorlopig maar saaie kost worden. Over een paar dagen verwijderen we alles wat we geschreven hebben van het internet. We bewaren al die teksten wel op onze harde schijven. Er blijft een leeg blog over. We gaan erover nadenken hoe we het op een andere manier weer kunnen oppikken. In ieder geval gaan we hier uitgebreid van onze ervaringen in Nieuw-Zeeland verslag doen, met foto's en al. Zo lang duurt dat niet meer en we gaan ons nu echt wat meer voorbereiden.
Een paar dingetjes moeten nog even opgehelderd worden. Bijvoorbeeld: waar had ik nou die cd met de teksten van het blog van Daan/El Creepo/Rune gelaten? Die had ik per post aan mezelf gestuurd, poste restante het postkantoor op de Koninginneweg, met SaeJin als afzender. Als ik het daar binnen een maand niet opgehaald zou hebben, zou het gewoon op ons eigen adres terugbezorgd worden. Het leven kan zo simpel zijn.
En wie had dat prepaid mobieltje dat ik elke ochtend vóór negen uur zou bellen? Wie was 'Back-up'?
Er was geen 'Back-up' en er was geen mobieltje. Maar wie kon dat weten? Ik ben die zondagmiddag op lijn 5 gestapt en ben bij het Stedelijk overgestapt op lijn 2 naar het eindpunt in Nieuw Sloten. Daar stapten, behalve ik, een man en een vrouw van middelbare leeftijd en een jongere vrouw met een kind uit, die ieder huns weegs gingen. Ik was niet gevolgd.
Ik heb, tot enige verwondering van de conducteur, dezelfde tram teruggenomen. Bij het Noord-Zuid Hollands Koffiehuis bij Centraal kun je internetten. Daar heb ik zelf dat bericht van 'Back-up' geschreven. SaeJin was vol bewondering voor mijn slimme ontwijkingsmanouevres.
Alles wat ik over mezelf verteld heb is waar, behalve mijn naam: ik heet geen Ivar Lundgren en mijn overgrootvader was geen Noors zeeman. Wat wel waar is: mijn overgrootvader was een Zweeds zeeman en ik heet Arvid Lindfors. Traditioneel krijgen de mannen in mijn familie nog steeds een Zweedse voornaam. De rest klopt: mijn ouders, mijn leeftijd, mijn werk, mijn flat, mijn lengte, mijn baard en last but not least dat ik veel houd van SaeJin.
Moet ik nog vertellen dat SaeJin van den Doel die 'boerendochter' is die hier tot nu toe Annemiek van Driel heette? Haar natuurlijke ouders waren een boerenechtpaar in Korea die vrij kort na haar geboorte overleden. Haar enige nog levende grootouder, een grootmoeder, zag zich niet in staat haar op te voeden en heeft haar naar een soort weeshuis gebracht. Toen ze net een jaar was hebben Herbert en Karlien van den Doel haar geadopteerd. Haar naam betekent 'Juweel van het heelal'. Mooier kan ik het niet bedenken. SaeJin voelt zich niet Koreaans of 'oosters'. Ze voelt zich net zo Hollands als ik, wat dat dan ook is.

Het 'juweel' mag het laatste woord hebben. Ze is niet Koreaans, ze is niet oosters, ze is niet Hollands. Ze is SaeJin. Ze is gek op haar ouders. Ze houdt van Arvid.



Roel (die uit Zoetermeer) zei: 12/10/2008 15.01 uur
Met heel veel plezier heb ik de afgelopen drie maanden jullie belevenissen gevolgd (en me er zo af en toe ook een klein beetje mee bemoeid). Het was me een genoegen, het ga jullie goed!