HERINNERINGEN

6 (geschreven op 27 februari 2007)

Samen ontbijten deden we, als we gewoon thuis waren, alleen in de weekends. Vanaf de dag dat de variabele werktijden werden ingevoerd, ergens in het begin van de zeventiger jaren, begon ik om half acht te werken en stond ik dus nooit veel later op dan zes uur. Boukje stond liever om negen uur dan om half negen op. Haar werk in Den Haag maakte dat nog mogelijk ook. De enkele keer dat ze wel redelijk vroeg op een bepaalde tijd moest beginnen, bijvoorbeeld i.v.m. een vergadering, belde ik haar vanaf mijn werkplek wakker.

Ik heb wel eens gezegd: "Met iemand naar bed gaan is niet zo moeilijk, met iemand opstaan is pas een kunst." Het schijn zo te zijn dat veel mensen er net na het opstaan niet op hun voordeligst uitzien. Je moet een tijdelijke of permanente bedgenoot (m/v) wel een beetje aardig vinden, om daar geen al te groot punt van te maken. Ook in de weekends was ik meestal wel eerder uit bed dan Boukje. Dan had ik rustig de tijd om althans een deel van die dikke krant te lezen. Ik zat altijd zo, niet opzettelijk en zelfs niet bewust, dat ik me niet hoefde om te draaien om haar de huiskamer te zien binnenkomen. Ik kan me niet herinneren ooit gedacht te hebben: "Gut, meid, je ziet er niet uit." Ze droeg meestal een ochtendjas, maar soms ook niet. Dan droeg ze dus helemaal niets, want aan pyjama's deden we alleen als we in wat frissere streken of bij lagere temperaturen kampeerden. Ze kwam naar me toe, we zoenden en lieten wat handen over elkaar heen gaan. Dan maakte een van ons een ontbijtje: fruitjes persen, per persoon twee boterhammetjes beleggen, koffie maken. Daar hadden we geen regels voor, daar werd iedere keer opnieuw over "onderhandeld". We hadden wel de regel 'wie het zaterdag doet, hoeft het zondag niet te doen', maar dat was ook geen wet van Meden en Perzen. Een goed geplaatst "Wees nou eens lief" leidde wel eens tot succes. Boukje had daar wel iets, niet veel, vaker succes mee dan ik.

Die ochtenden waren altijd probleemloos. Als er wat uitgepraat moest worden, was het de avond tevoren gebeurd, anders waren we niet gaan slapen. Ook als ze nog niets aan haar haar had gedaan en nog niet dat kleine beetje make-up had aangebracht, vond ik haar mooi. Als ze ook nog eens geen ochtendjas aan had was dat een extraatje. Dat had niet of nauwelijks iets met seks te maken. Ze was er niet op uit me te verleiden of uit te dagen. Ze was dan gewoon Boukje zonder kleren aan. Mooi zijn heeft natuurlijk iets met uiterlijk te maken, maar een uiterlijk is, afhankelijk van ieders smaak, niet meer dan aantrekkelijk, sexy of opwindend. Pas de combinatie van dat uiterlijk met de rest van de persoon, het karakter en wat je daarvan kent, maakt, tenminste wat mij betreft, die persoon mooi. Boukje vond ik heel mooi.

Tijdens onze vakantie in de Dordogne hadden we van camping naar camping willen fietsen. De eerste dag kwamen we toevallig op een naturistencamping terecht. We zijn daar gebleven. Behalve in de weekends, waarin kennelijk leden voor een dagje kwamen, waren we voortdurend vrijwel in ons eentje. Het was al die tijd schitterend weer, dus we zaten 's morgens lekker in ons blootje te ontbijten en 's avonds in hetzelfde blootje stokbrood met kaas te eten en wijn te drinken. Ik kende iedere vierkante centimeter van dat andere blootje en het was steeds weer een klein feestje om ernaar te kijken.

De muggen en de niet altijd hoge temperaturen hebben voorkomen dat we van Lapland één grote naturistencamping konden maken. De Schotse hooglanden doen, qua eenzaamheid, nauwelijks voor Lapland onder en daar konden we een enkele keer dat naturistengedrag wel praktiseren. We hebben daar zelfs, het was mooi, zonnig weer, heel aangenaam en ook wel een beetje spannend, in de open lucht gevreeën. Honni soit qui mal y pense.