● HOME ● RANGLIJSTEN ●TERUG ●




Ook op de ijsbanen gebeuren wel eens opmerkelijke dingen. Ik heb het dan natuurlijk niet over valpartijen. Die horen als het ware bij het schaatsen. Haperingen in het tijdwaarnemingssysteen komen ook nog wel eens voor of het startpistool weigert dienst. Het is jammer dat ik in mijn geheugen moet graven, want er zijn vast wel meer opmerkelijke zaken gebeurd, die mij intussen ontschoten zijn. Als iemand nog een aardige anekdote weet, hoor ik die graag.

(Met dank aan Frans van Bakel, Ellen Lakerveld en Remko Brouwer voor aanvullingen en/of correcties.)

In 1967 werd het EK-allround gehouden in Lahti (Finland). Kees(sie) Verkerk werd Europees kampioen. Ik kan het nergens bevestigd vinden, maar volgens mij was het, toen de 10.000 m moest worden gereden, zo ontzettend koud daar - in de buurt van 20 graden onder nul - dat het niet verantwoord werd geacht de mannen dat hele eind te laten schaatsen. In plaats daarvan werd er 3.000 meter gereden.

In 1971 werd de Noor Dag Fornaes Europees kampioen in Heerenveen, vóór 'Ard en Keessie'. Er deed nog een Nederlander mee: (Heya!) Jan Bols. Bij de 5.000 meter, als ik het mij goed herinner, vergat hij van baan te wisselen. Hij reed daardoor een extra buitenbocht, dus eigenlijk teveel. Hij werd nochtans gediskwalificeerd. Dag Fornaes, om commentaar gevraagd, merkte op: "Rule is rule."

Rolf Falk-Larsen werd in in 1983 wereldkampioen in Oslo. Daar was toen nog het Bisletstadion, dat onder schaatsers en schaatsliefhebbers als een ijstempel werd beschouwd. Destijds gold nog de regel dat de schaatser die drie afstanden won, wereldkampioen was, ongeacht zijn puntentotaal. Falk-Larsen had de eerste drie afstanden gewonnen. Op de 10.000 meter maakte hij er een potje van en reed als een toerist. Zelfs zijn eigen Noorse publiek floot hem uit.

In 1977 werd Eric Heiden wereldkampioen in Heerenveen. Dat was op zich niet zo bijzonder. Opmerkelijker was de deelname van de Spaanse schaatser Gomez, die ook nog aan enkele andere toernooien meedeed. Hij wist iedere keer weer voor een vrolijke noot te zorgen, vooral bij de 5.000 m, die hij niet binnen de 8 minuten wist te voltooien. Dat kampioenschap was eigenlijk een week eerder in Davos gepland, maar omdat het daar te warm was kon daar toen niet gereden worden. Thialf heeft het toen gepresteerd in 1 week tijd het WK te organiseren.

Het was volgens mij 1981, het WK-allround in Oslo. Hilbert van der Duim reed de 5.000 m tegen de Noor Amund Sjøbrend. Hilbert moest op een gegeven moment zijn best doen om Sjøbrend in te halen. Dat lukte en hij ging juichend over finishlijn en liet zich uitglijden. Hij had over het hoofd gezien dat hij nog een ronde moest schaatsen. Ik hoor nog de commentator - Leen Pfrommer - schreeuwen dat hij door moest rijden.

Een mooie uitspraak van Bart Veldkamp (ik weet niet meer bij welk toernooi): "Ik reed als een krant!"

Op 18 november 2007 reed Simon Kuipers in Calgary de 1.000 m tegen de voormalige wereldrecordhouder op die afstand, Shani Davis. Op de (vertraagde) tv-beelden zie je heel duidelijk dat Kuipers' voorste schaatspunt eerder over de finishlijn gaat dan die van Davis. De techniek gooide roet in het eten. Het "oog" van de tijdwaarneming zit kennelijk vlak boven het ijsoppervlak. Til de punt van je schaats iets op en er vindt pas registratie plaats als het laagste deel van je schaats dat oog passeert.

In 1965 werd Kees Verkerk Nederlands kampioen allround en won daarbij alle vier de afstanden, al reed hij er twee in dezelfde tijd als Ard Schenk. 42 jaar jaar later, op 29 en 30 december 2007, deed Sven Kramer hetzelfde en deed het helemaal in zijn eentje.

In 1981 viel Hilbert van der Duim op de 10 kilometer van het EK en liep daardoor de titel mis. Achteraf verklaarde hij gevallen te zijn over vogelpoep. Een bewering die, zo verklaarde hij later, niet waar was geweest.

Vermaard was ook zijn optreden tijdens het WK van 1983 in Oslo. Van der Duim was kort daarvoor Europees kampioen geworden en op dat moment nog regerend wereldkampioen. Naar het voorbeeld van het wielrennen verscheen hij in een regenboogpak op de baan.

Gerard Kemkers werd vierde de op 10000 m bij de Olympische Spelen in Calgary in 1988, met val!!!!